Monday, 5 June 2017

മാധ്യമക്കുത്തക: കണ്ടതും കാണാനിരിക്കുന്നതും



ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയനായ പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്‍ പി.സായ്‌നാഥ് മൂന്നു വര്‍ഷം മുമ്പ് പറഞ്ഞ ഒരു കാര്യമുണ്ട്. അഞ്ചു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാല്‍ താന്‍ ഉള്‍പ്പെടെ ഇന്ത്യയിലെ പത്രപ്രവര്‍ത്തകരെല്ലാം റിലയന്‍സ് കമ്പനിയില്‍നിന്നു ശമ്പളം പറ്റുന്നവരായി മാറിയേക്കാം എന്നാണ് സായ്‌നാഥ് പറഞ്ഞത്. അതിനൊരു പശ്ചാത്തലമുണ്ട്. 2014ലാണ് നെറ്റ്‌വര്‍ക്ക് 18 എന്ന ടെലിവിഷന്‍ ചാനല്‍ കമ്പനി റിലയന്‍സ് ഏറ്റെടുത്തത്. ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും സമ്പന്നനായ വ്യക്തി ഒരു ചാനല്‍ ഏറ്റെടുക്കുന്നത് വലിയ സംഭവമാണോ എന്നു ചോദിച്ചേക്കാം. സംഭവമാണ്. കാരണം നെറ്റ്‌വര്‍ക്ക് 18 ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ചാനല്‍ കമ്പനിയാണ്. രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വാണിജ്യ-വ്യവസായ സ്ഥാപനം രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വിനോദ-വാര്‍ത്താ സംവിധാനം കൈവശപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ അതു രാജ്യത്തിലെ ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റിനേയും ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥയെത്തന്നെയും ബാധിക്കുന്ന കാര്യമാണ്.

പക്ഷേ, രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണാധികാരികള്‍ക്കോ ബുദ്ധിജീവികള്‍ക്കോ മറ്റു മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കു പോലുമോ അതൊരു വലിയ സംഭവമായി തോന്നിയില്ല. സായ്‌നാഥിനെയും പരഞ്ചോയ് ഗുഹ താക്കുര്‍ത്തയെയും പോലുള്ള അപൂര്‍വം ചില പത്രപ്രവര്‍ത്തകരും ചില ഇടതുപക്ഷ ചിന്തകരും ഈ ഏറ്റടുക്കലിന്റെ ഗൗരവമേറിയ വശങ്ങളിലേക്കു ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചുവെങ്കിലും പൊതുസമൂഹത്തിലേക്ക് അതൊന്നും എത്തിയതേ ഇല്ല. കാരണം, പൊതുജനം വായിക്കുന്ന മുഖ്യധാരാ പത്രങ്ങളിലൊന്നുമല്ലല്ലോ അവര്‍ ലേഖനങ്ങള്‍ എഴുതാറുള്ളത്.

നെറ്റ്‌വര്‍ക്ക്18ന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള ചാനലുകളെയും മറ്റു സ്ഥാപനങ്ങളെയും കുറിച്ച് അറിഞ്ഞാലേ നടന്ന സംഭവത്തിന്റെ ഗൗരവം മനസ്സിലാവൂ. ചാനലുകളുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ളത് സി.എന്‍.ബി.സി., ടി.വി.18, സി.എന്‍.എന്‍-ഐ.ബി.എന്‍, സി.എന്‍.എന്‍ അവാസ്, കളേഴ്‌സ്, എംടിവി ഹോംഷോപ്പ് എന്റര്‍ടെയിന്‍മെന്റ് എന്നിവയും നിരവധി പ്രാദേശികഭാഷാ ചാനലുകളുമാണ്. ഫസ്റ്റ്‌പോസ്റ്റ്‌ഡോട്‌കോം, മണികണ്‍ട്രോള്‍ഡോട്‌കോം എന്നീ പ്രശസ്തമായ വെബ്‌സൈറ്റുകളും ഫോബ്‌സ് ഇന്ത്യ മാഗസീനും അന്ന്  റിലയന്‍സിന്റെ കൈകളിലെത്തി. നാലായിരം കോടി രൂപയാണ് ഇതിനു റിലയന്‍സ് കമ്പനി മുടക്കിയത്. തെലുങ്കില്‍ ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള ഈനാട് ഗ്രൂപ്പിനു പുറമെ ആന്ധ്ര, തെലങ്കാന, ഉത്തരപ്രദേശ്, പ.ബംഗാള്‍, മഹരാഷ്ട്ര, കര്‍ണാടക, ഒഡിഷ, ഗുജറാത്ത്, മധ്യപ്രദേശ്, ഛത്തീസ്ഗഡ്, ഹരിയാണ, ബിഹാര്‍, ജാര്‍ഖണ്ഡ്, ഉത്തരാഖണ്ഡ്, ഹിമാചല്‍ പ്രദേശ്, കേരളം തടങ്ങിയ സംസ്ഥാനങ്ങളിലെ ഭാഷാചാനലുകളും ഇപ്പോള്‍ റിലയന്‍സിന്റെ പക്കലുണ്ട്.  

ഇത്രയും മാധ്യമങ്ങള്‍ കൈവശമുള്ള മറ്റൊരു കമ്പനി ഇന്ത്യയിലില്ല. റിലയന്‍സിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവരുടെ വ്യവസായസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഒരു ചെറിയ വിഭാഗം മാത്രമാണ് മാധ്യമം. പക്ഷേ, ഈ ചെറിയ ന്യൂക്ലിയസ് ആവും വരുംകാലങ്ങളില്‍ പൊതുജനാഭിപ്രായത്തെയും ഇന്ത്യന്‍ ജനാധിപത്യത്തെത്തന്നെയും നിയന്ത്രിക്കുക എന്ന് നിരീക്ഷകര്‍ ഭയപ്പെട്ടുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. റിയലന്‍സുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ ആഗോള മാധ്യമവീരന്‍ റുപര്‍ട് മര്‍ഡോക്ക് പോലും ഇന്ത്യയില്‍ പിറകിലേ വരൂ.

 വലുതായി ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടാറില്ലെങ്കിലും വിപുലമാണ് മര്‍ഡോക്കിന്റെ ഇന്ത്യന്‍ സാമ്രാജ്യം. സ്റ്റാര്‍ ഇന്ത്യ നെറ്റ്‌വര്‍ക്‌സ് മര്‍ഡോക്കിന്റെ ന്യൂസ് കോര്‍പ്പറേഷന്റെ നൂറു ശതമാനം അനുബന്ധ സ്ഥാപനമാണ്. ആഴ്ചതോറും നാല്പതു കോടി പേര്‍ കാണുന്ന, എട്ടു ഭാഷകളിലുള്ള 32 ചാനലുകള്‍ ഇവര്‍ക്കുണ്ട്. സ്റ്റാര്‍ പ്രസ്സും സ്റ്റാര്‍ വണും സ്റ്റാര്‍ ഗോള്‍ഡും സ്റ്റാര്‍ ന്യൂസും ഇ.എസ്.പി.എനും സ്റ്റാര്‍ സ്‌പോര്‍ട്‌സും ഇതില്‍ പെടുന്നു. ഇന്ത്യന്‍ നിയമങ്ങളുടെ പരിധിയില്‍ നില്‍ക്കുന്നതിനും ചിലതിനെയെല്ലാം മറുകടക്കുന്നതിനുമായി സങ്കീര്‍ണമായ ഓഹരി നിക്ഷേപ രീതികളിലൂടെ മര്‍ഡോക്ക് മറ്റനേകം ഇന്ത്യന്‍ മാധ്യമ-വിനോദ സ്ഥാപനങ്ങളെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നുണ്ട്. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവുംവലിയ സ്വതന്ത്ര വിപണിയായ ഇന്ത്യക്ക് അവര്‍ വലിയ പ്രാധാന്യം നല്‍കുന്നത് സ്വാഭാവികം മാത്രം. ടി.വി.പ്രോഗ്രാം നിര്‍മാണം മുതല്‍ ടി.വി.വാര്‍ത്തയും കേബ്ള്‍ വിതരണവും വയര്‍ലസ് ഡിജിറ്റല്‍ സര്‍വ്വീസും അടങ്ങുന്നതാണ് ആ സാമ്രാജ്യം.

താല്പര്യസംഘട്ടനം 

രാജ്യത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വ്യവസായസ്ഥാപനം രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും ജനസ്വാധീനമുള്ള മാധ്യമങ്ങളെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന അവസ്ഥ ജനാധിപത്യത്തിന് ഗുണകരമാണോ എന്ന ചോദ്യം പോലും ഇപ്പോള്‍ ഉയരാതായിട്ടുണ്ട്. ടാറ്റയ്ക്കും ബിര്‍ലയ്ക്കും ഒന്നോ രണ്ടോ ഇംഗ്ലീഷ് പത്രങ്ങളുണ്ടായിരുന്ന അറുപതുകളിലും എഴുപതുകളിലും ഇന്ത്യന്‍ പാര്‍ലമെന്റില്‍ പ്രതിപക്ഷാംഗങ്ങള്‍ നിരന്തരം കുത്തകമാധ്യമങ്ങള്‍ക്കെതിരെ ഘോരഘോരം ശബ്ദമുയര്‍ത്തിപ്പോന്നിട്ടുണ്ട്. ചണവ്യവസായത്തിന്റെ പിന്‍ബലമുള്ള ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യയെ വിമര്‍ശകര്‍ ചണമാധ്യമം-ജൂട്ട് പ്രസ്- എന്നാണു വിളിക്കാറുള്ളത്. സര്‍ക്കാര്‍ പക്ഷത്തു നിന്ന് നിരവധി നടപടികളും അതിനെതിരെ കോടതികളില്‍ അനേകം കേസ്സുകളും അക്കാലത്ത് ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഇന്ന് പാര്‍ലമെന്റില്‍ ആരും ഇത്തരം കാര്യങ്ങളൊന്നും പറയാറില്ല.

ഇന്ത്യയിലെന്നല്ല എവിടെയും, ജനാധിപത്യത്തെ താങ്ങിനിര്‍ത്തുന്നതെന്നു കരുതുന്ന നാലു തൂണുകളില്‍ നാലാം തൂണ് മാത്രമാണ് ലാഭത്തിനു വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത് എന്ന് അറിയാത്തവരില്ല. ആ ഒന്നു മാത്രമാണ് ജനങ്ങളുടെ നികുതിപ്പണം കൊണ്ടല്ലാതെ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതും. നയരൂപവല്‍ക്കരണത്തെ നിര്‍ണായകമായി സ്വാധീനിക്കുന്ന പൊതുജനാഭിപ്രായം രൂപവല്‍ക്കരിക്കുന്നതില്‍ ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റിന് സുപ്രധാന പങ്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് സ്വതന്ത്രവും നിഷ്പക്ഷവും വസ്തുനിഷ്ഠവും പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ താല്പര്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്നതുമായിരിക്കണം ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റ് എന്നു പറയാറുള്ളത്. രാജ്യത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വ്യവസായക്കുത്തക ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റിനെ കൈവശപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍ എന്താണു സംഭവിക്കുക? ഫോര്‍ത്ത് എസ്‌റ്റേറ്റ് സ്വതന്ത്രമോ നിഷ്പക്ഷമോ അല്ലാതാവും. വ്യവസായി വര്‍ഗത്തിന്റെ താല്പര്യങ്ങളാണ് ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റ് ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുക. ഇപ്പോള്‍തന്നെ അത് അങ്ങനെയല്ലേ എന്നു വേണമെങ്കില്‍ ചോദിക്കാവുന്നതാണ്. അങ്ങനെയാണ്. പക്ഷേ, സ്ഥിതി കൂടുതല്‍ നിയന്ത്രണാതീതമാവും തീര്‍ച്ച.

രാഷ്ട്രീയപാര്‍ട്ടികള്‍ പത്രമോ ചാനലോ നടത്തുമ്പോള്‍ അവയ്ക്ക് സ്വതന്ത്രമോ നിഷ്പക്ഷമോ ആയി പ്രവര്‍ത്തിക്കാനാവില്ല എന്നു പറയാറുണ്ട്. അതു ശരിയാണ്. പാര്‍ട്ടിയുടെ താല്പര്യം സംരക്ഷിക്കാനേ പാര്‍ട്ടി പത്രത്തിനു കഴിയൂ. ഇതുപോലെ മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങള്‍ കോര്‍പ്പറേറ്റുകളുടെ കൈവശം എത്തുമ്പോള്‍ അവ കോര്‍പ്പറേറ്റ് താല്പര്യമേ സംരക്ഷിക്കൂ എന്നു കരുതുന്നത് ശരിയാണോ?   ആഗോളീകരണത്തിന്റെ മലവെള്ളപ്പാച്ചില്‍ ആരംഭിക്കുന്നതുവരെ ഇതു ഭാഗികമായി മാത്രം ശരിയായിരുന്നു. വലിയ കമ്പനികള്‍ നടത്തുന്ന മാധ്യമങ്ങളായിരുന്നില്ല ബഹുഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളിലുമെത്തിയിരുന്നത്. അവയേറെയും ഇടത്തരം കമ്പനികളായിരുന്നു. ചെറിയ കമ്പനികളുടെ നിക്ഷിപ്തതാല്പര്യവും ചെറുതാകുമായിരുന്നു. പത്രാധിപര്‍ക്ക് ഉടമയേക്കാള്‍ അധികാരം പല പത്രസ്ഥാപനങ്ങളിലും ഉണ്ടായിരുന്ന കാലവും അത്ര പഴക്കമുള്ളതല്ല. അവരാണ് പത്രത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം തീരുമാനിച്ചിരുന്നത്. നിയമം അനുസരിച്ച് ഇപ്പോഴും അതിന്റെ ചുമതലയും അധികാരവും പത്രാധിപര്‍ക്കാണ്. പത്രാധിപരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഉടമകളും മാനിച്ചുപോന്ന കാലം വളരെയൊന്നും അകലെ ആയിരുന്നില്ല.

ഇന്ന് ഇതൊരു പഴങ്കഥയായേ ആരും കാണുന്നുള്ളൂ. എഡിറ്റര്‍ ഇല്ലാതെ പത്രം നടത്താനൊരു പ്രയാസവുമില്ലെന്ന് പല സ്ഥാപനങ്ങളും തെളിയിച്ചുകഴിഞ്ഞു. പ്രഗത്ഭപത്രാധിപന്മാര്‍ ഇരുന്ന കസേരയില്‍ ബിസിനസ് എക്‌സിക്യൂട്ടീവിനെ ഇരുത്താന്‍പോലും ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യക്ക് മടിയുണ്ടായില്ല. പ്രൊഫഷനല്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തനം എന്നു പറയുന്നതുതന്നെ പരസ്യ-സര്‍ക്കുലേഷന്‍ താത്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിച്ച് വാര്‍ത്തയെഴുതലാണ് എന്ന നിലയും ഉണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞു. വാര്‍ത്തയല്ല, പരസ്യമാണ് തങ്ങളുടെ ബിസിനസ് എന്നു പറയാന്‍ മടിക്കാത്ത സമീര്‍ജെയിനിന് ഇന്ന് എല്ലാ ഭാഷാപത്രങ്ങളിലും അനുയായികളുണ്ട്. പരസ്യക്കാരെ പ്രീണിപ്പിച്ച് കൂടെ നിറുത്തി അവര്‍ ബാലന്‍സ് ഷീറ്റുകളിലെ കള്ളികള്‍ ശോഭനമാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. വാര്‍ത്ത വായിക്കുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് ജനങ്ങളേക്കാള്‍ മഹാന്മാര്‍ പരസ്യയിനത്തില്‍ ലക്ഷങ്ങള്‍തരുന്ന വ്യവസായികളാണ് എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം പത്രപ്രവര്‍ത്തകരും അംഗീകരിച്ചുകഴിഞ്ഞു. പല കമ്പനി ഉടമസ്ഥന്മാര്‍ക്കും ലഭിക്കുന്ന അതേ തോതില്‍ അഞ്ചും പത്തും കോടി രൂപ വര്‍ഷം തോറും ശമ്പളയിനത്തില്‍ കൈപ്പറ്റുന്ന എഡിറ്റര്‍മാര്‍ ഇന്ത്യയിലുമുണ്ട്. അവരെ വെറുതെ ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റ് എന്നും മറ്റും പറഞ്ഞ് ശല്യപ്പെടുത്തരുതാരും!

പത്രസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സുവര്‍ണകാലമാണ് ഇതെന്നും മാധ്യമമത്സരം രൂക്ഷമായതുകൊണ്ട് ഒരു വാര്‍ത്തയും ആര്‍ക്കും പൂഴ്ത്തിവെക്കാന്‍ കഴിയാതായി എന്നൊക്കെയുള്ള ഒരഹന്ത മാധ്യമലോകത്തു ചിലര്‍ക്കെങ്കിലുമുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു മുഖ്യമന്ത്രിയോ ഒരു പോലീസ് മേധാവിയോ വിചാരിച്ചാല്‍ ഏതെങ്കിലും വാര്‍ത്ത തടഞ്ഞുവെക്കാന്‍ കഴിയുമോ? ഇല്ല പറ്റുകയില്ല.  മാധ്യമങ്ങളെ നിലനിര്‍ത്തുന്നത് പരസ്യവരുമാനമാണ് എന്ന നിലമാറി, പരസ്യവരുമാനത്തിനു വേണ്ടിയാണ് മിക്ക മാധ്യമങ്ങളും നിലനില്‍ക്കുന്നത് എന്നു വന്നതോടെ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കു മേല്‍  പ്രധാനമന്ത്രിക്കോ കേന്ദ്രഭരണകൂടത്തിനു പോലുമോ ഉള്ളതിലേറെ അധികാരവും സ്വാധീനവും ഉള്ളത് പരസ്യക്കാരായ വ്യവസായ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കാണ് എന്നു വന്നിരിക്കുന്നു. ഇത് കേരളത്തിലോ ഇന്ത്യയിലോ മാത്രമുള്ള അവസ്ഥയല്ല എന്നു മാത്രം.

ഒരു സ്വതന്ത്ര പത്രത്തിന്റെ പത്രാധിപര്‍ രാഷ്ട്രീയനേതാവാണെങ്കില്‍ സംഭവിക്കുന്ന താല്പര്യസംഘട്ടനം വന്‍വ്യവസായി മാധ്യമ ഉടമ ആകുമ്പോഴും സംഭവിക്കുന്നുണ്ട്. റിലയന്‍സ് കമ്പനിക്ക് ഉടമസ്ഥതയുള്ള ഒരു ചാനലിനോ പത്രത്തിനോ സര്‍ക്കാറും റിലയന്‍സും തമ്മില്‍ കടുത്ത നിയമയുദ്ധം നടക്കുന്ന ഒരു വിഷയത്തില്‍ സ്വതന്ത്രമായ അന്വേഷണം നടത്താനോ വിവരങ്ങള്‍ സത്യസന്ധമായി ജനങ്ങളിലെത്തിക്കാനോ കഴിയുമോ? പറ്റില്ല എന്നു പലവട്ടം തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ആ അപരാധം പക്ഷേ മര്‍ഡോക്കിനു മേല്‍ വെച്ചുകെട്ടാനാവില്ല. മര്‍ഡോക്കിന് വേറെ വ്യവസായങ്ങളില്ല, മാധ്യമവ്യവസായമേ ഉള്ളൂ.

ള്ളടക്കം ആരു തീരുമാനിക്കും?

റിലയന്‍സ് ഏറ്റെടുത്ത ഫസ്റ്റ്‌പോസ്റ്റ്‌ഡോട്‌കോം ഓണ്‍ലൈന്‍ മാധ്യമത്തിലുണ്ടായ ഒരു സംഭവം പരക്കെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുകയുണ്ടായി. ഫസ്റ്റ്‌പോസ്റ്റ്‌ഡോട്‌കോം വിശ്വാസ്യതയുള്ള ഒരു പ്രസിദ്ധീകരണമായിരുന്നു. ആര്‍.ജഗനാഥന്‍ എഡിറ്ററായിരുന്നപ്പോള്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ലേഖനം-കേന്ദ്രധനമന്ത്രി അരുണ്‍ ജെയ്റ്റ്‌ലിയെ വിമര്‍ശിക്കുന്നത്- മാനേജ്‌മെന്റ് ഇടപെട്ട് പിന്‍വലിപ്പിച്ചതാണ് വിവാദമായത്. കുത്തകസ്ഥാപനം ഏറ്റെടുത്തതുകൊണ്ടല്ലേ ഈ സ്വാതന്ത്ര്യനിഷേധം ഉണ്ടായത് എന്ന ചോദ്യമുയര്‍ന്നപ്പോള്‍ എഡിറ്റര്‍ മറ്റൊരു രീതിയിലാണ് വിശദീകരിച്ചത്. കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ മാധ്യമ ഉടമസ്ഥരായി വരുന്നത് നല്ലതാണ്. പക്ഷേ, എന്തെല്ലാം എഴുതാം, എന്തെല്ലാം പാടില്ല എന്ന കാര്യത്തില്‍ മാനേജ്‌മെന്റും എഡിറ്ററും തമ്മില്‍ ധാരണയുണ്ടെങ്കില്‍ പ്രശ്‌നമില്ല എന്നായിരുന്നു വിശദീകരണം.

ഇതു വളരെ എളുപ്പമാണ്. മാനേജ്‌മെന്റിന് അനിഷ്ടമുണ്ടാക്കുന്ന യാതൊന്നും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചുകൂടാ എന്നൊരു ചട്ടം പാലിച്ചാല്‍ പിന്നെ പ്രശ്‌നമൊന്നുമുണ്ടാകില്ല എന്നു കരുതുന്ന പത്രാധിപന്മാര്‍ നമ്മുടെ നാട്ടിലുമുണ്ട്. എന്തു വാര്‍ത്ത വരുമ്പോഴും അതു നോക്കിയാല്‍ മതി. ഈ വാര്‍ത്ത മാനേജ്‌മെന്റിലുള്ള ആര്‍ക്കെങ്കിലും ഇഷ്ടപ്പെടാതെ വരുമോ, ആരുടെയെങ്കിലും താല്പര്യത്തിന് ഹാനിയുണ്ടാകുമോ, പരസ്യംമാനേജര്‍ക്ക് അഹിതം തോന്നുമോ, ഏതെങ്കിലും ജാതി-മത-രാഷ്ട്രീയ-സംഘടിത ഗ്രൂപ്പിന് അനിഷ്ടം തോന്നി പത്രപ്രചാരം കുറച്ചുകളയുമോ എന്നിത്യാദി  സംശയങ്ങളുണര്‍ത്തുന്ന ഒരു വാര്‍ത്തയും കൊടുക്കേണ്ട എന്നു തീരുമാനിച്ചാല്‍ പിന്നെ പ്രശ്‌നമില്ല. ഒരു പ്രശ്‌നമേയുള്ളൂ, ഈ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന് പത്രപ്രവര്‍ത്തനം എന്നു പേരുവിളിക്കാന്‍ പറ്റില്ല എന്നുമാത്രം. എന്തുവേണമെങ്കിലും വിളിച്ചോട്ടെ. ദീപസ്തംഭം മഹാശ്ചര്യം നമുക്കും കിട്ടണം.......

2015ലാണ് ഫസ്റ്റ്‌പോസ്റ്റ്‌ഡോട്‌കോം വിവാദമുണ്ടായത്. പത്രാധിപര്‍ക്ക് നയം വ്യക്തമായതുകൊണ്ടാവണം അധികം വൈകാതെ, ഒ.എന്‍.ജി.സി. എണ്ണപ്പാടങ്ങളില്‍നിന്നു റിലയന്‍സ് കമ്പനി ഗ്യാസ് മോഷ്ടിച്ചുവെന്ന ആരോപണത്തെക്കുറിച്ചൊരു റിപ്പോര്‍ട്ടും ഫസ്റ്റ്‌പോസ്റ്റ്‌ഡോട്‌കോമില്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയില്ല. റിലയന്‍സ് കമ്പനിക്ക് വാണിജ്യതാല്പര്യമില്ലാത്ത ഏത് മേഖലയാണ് ഇന്ത്യയിലുള്ളത്? പച്ചക്കറിക്കച്ചവടത്തിലും ഉപ്പുമുളക് കച്ചവടത്തില്‍പ്പോലും അവരുണ്ട്. എല്ലാ മേഖലയിലും അവര്‍ക്ക് സ്വന്തക്കാരും ശത്രുക്കളുമുണ്ട്. അവരുടെ പട്ടിക ഓരോ പത്രാധിപരും മേശപ്പുറത്തോ പേഴ്‌സണല്‍ കമ്പ്യൂട്ടറിലോ ദിവസവും അപ്‌ഡേറ്റ് ചെയ്ത് സൂക്ഷിച്ചില്ലെങ്കില്‍ എന്നാണ് അപകടത്തില്‍പെടുന്നത് എന്നു പറയാന്‍പറ്റില്ല. കഴിഞ്ഞ ഡല്‍ഹി നിയമസഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകാലത്ത് അരവിന്ദ് കെജ്‌റിവാളിന് ഗുണം ചെയ്യുന്ന ഒരു കൊച്ചുറിപ്പോര്‍ട്ട് പോലും റിലയന്‍സിന്റെ കൈവശമുള്ള മാധ്യമങ്ങളില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ടില്ലത്രെ. കെജ്‌റിവാള്‍ റിലയന്‍സിനെ വിമര്‍ശിക്കുന്നു എന്നതാണ് കാരണം. ഈ ചാനല്‍ ബ്ലാക്കൗട്ട് പല വേദിയിലും ചര്‍ച്ചയായി. അടുത്ത തിരഞ്ഞെടുപ്പാവുമ്പോഴേക്ക് പത്രാധിപരുടെ മേശപ്പുറത്തെ ബ്ലാക്കൗട്ട് ചെയ്യപ്പെടേണ്ടരുടെ ലിസ്റ്റുണ്ടാവൂം, നീണ്ട ലിസ്റ്റ്. അപ്പോഴത് ചര്‍ച്ചയേ അല്ലാതാകും.

നിരവധി ദേശീയ മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഡയറക്റ്റര്‍ ബോര്‍ഡില്‍ പരസ്യദാതാക്കളായ കമ്പനികളുടെ ഉടമസ്ഥരെ ഡയറക്റ്റര്‍മാരാക്കിയിട്ടുള്ളത് അവരുടെ താത്പര്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിക്കാനും അതുവഴി പരസ്യവരുമാനം പുഷ്ടിപ്പെടുത്താനുമാണ്. ഏതെല്ലാം മാധ്യമകമ്പനികളില്‍ ആരെല്ലാം ഡയറക്റ്റര്‍മാരായി തുടരുന്നു എന്ന് പരഞ്ചോയ് ഗുഹ താക്കുര്‍ത്ത, ദി ഹൂട്ട്‌ഡോട് കോം എന്ന  മാധ്യമവിമര്‍ശന ഓണ്‍ലൈന്‍ പ്രസിദ്ധീകരണത്തില്‍ വിവരിച്ചതായി കാണാം. ഈ പ്രവണത തുറന്നുകാട്ടുന്ന ഗവേഷണങ്ങള്‍ പുസ്തകരൂപത്തില്‍തന്നെ പുറത്തിറങ്ങിയിട്ടുമുണ്ട്.

വിവിധ ഭാഷകളിലുള്ള ഒരു ലക്ഷത്തോളം മാധ്യമങ്ങള്‍ രജിസ്ട്രാര്‍ ഓഫ് ന്യൂസ്‌പേപ്പഴ്‌സ് വശം രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്തിട്ടുള്ള ഇന്ത്യന്‍ മാധ്യമരംഗത്ത് കുത്തകവല്‍ക്കരണമുണ്ട് എന്നങ്ങനെ പറയും എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്. പത്രങ്ങള്‍ക്ക് പുറമെയാണ് ചാനലുകളും റേഡിയോവും ഓണ്‍ലൈന്‍ മാധ്യമങ്ങളുമെല്ലാമുള്ളത്. എണ്ണൂറിലേറെ ചാനലുകള്‍ക്ക് അനുമതി നല്‍കിയിട്ടുള്ളതില്‍ മുന്നൂറും വാര്‍ത്താചാനലുകളാണ്. ഇതെല്ലാമാണെങ്കിലും നമ്മുടെ മാധ്യമരംഗം നൂറില്‍ത്താഴെ കമ്പനികളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലാണെന്നതാണ് സത്യം. പത്രങ്ങളുടെ എണ്ണം ഇരുപതും മുപ്പതുമെല്ലാം ഉണ്ടാവാം. പക്ഷേ, ഒന്നോ രണ്ടോ പത്രങ്ങളെയാവും മൂന്നില്‍രണ്ടു വായനക്കാരും ആശ്രയിക്കുന്നത്. ഇതും മോശം അവസ്ഥതന്നെ. പക്ഷേ, ഇത്തരം കുത്തക അടിച്ചേല്‍പ്പിക്കപ്പെടുന്നതല്ല, വായനക്കാര്‍തന്നെ സൃഷ്ടിക്കുന്നതാണ്. ഇതും പല വികസിതരാജ്യങ്ങളിലെ നിലയേക്കാള്‍ ഭേദമാണ്. ചില ആസ്‌ത്രേല്യന്‍ പ്രവിശ്യകളെക്കുറിച്ച്  ജോണ്‍ പില്‍ജര്‍ എഴുതിയത് ഓര്‍ക്കുന്നു. വലിയ അഞ്ചു പത്രങ്ങളുണ്ട് ഒരു സംസ്ഥാനത്ത്. നല്ലതുതന്നെ. പക്ഷേ അഞ്ചില്‍ നാലും മര്‍ഡോക്കിന്റെ പത്രങ്ങളാണ്! പോരേ. ആ നില ഇന്ത്യയിലിതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല എന്നു പൊതുവെ പറയാം. ഇന്ത്യയില്‍ മാധ്യമരംഗത്തെ കുത്തകനിയന്ത്രണത്തിന് പല കാലങ്ങളില്‍ പല റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ പല നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടുവെച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും ഇതുവരെ ഒരു നടപടിയും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. മാധ്യമസ്വതന്ത്ര്യകാര്യത്തില്‍ ഇന്ത്യയേക്കാള്‍ എത്രയോ മുന്നില്‍നില്‍ക്കുന്ന അമേരിക്കയിലും ബ്രിട്ടനിലും ഉള്ള നിയന്ത്രണങ്ങള്‍പോലും നമ്മുടെ രാജ്യത്തില്ലെന്ന സത്യം പല നിരീക്ഷകരും ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്. .

ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ എവിടെ നില്‍ക്കുന്നു? 

എത്രയോ കാലമായി നിലനില്‍ക്കുന്ന ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ എന്ന കുത്തകയെക്കുറിച്ച് എന്താണ് മിണ്ടാത്തത് എന്നും ചോദിക്കാം. തീര്‍ച്ചയായും ഈ ചോദ്യത്തില്‍ കഴമ്പുണ്ട്. ആഗോളതലത്തില്‍ റുപര്‍ട്ട് മര്‍ഡോക്ക് എന്തു ചെയ്യുന്നുവോ അത് അതിലേറെ ആവേശപൂര്‍വം ഇന്ത്യയില്‍ ചെയ്യുന്നത് ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യയാണ്. മാധ്യമം എന്ന വ്യവസായം മറ്റേതൊരു വ്യവസായത്തെയും പോലെ ലാഭം ഉണ്ടാക്കുന്നതിനുള്ള, ലാഭം ഉണ്ടാക്കുന്നതിന് മാത്രമുള്ള ഒരു വ്യവസായമാണ് എന്ന തത്ത്വശാസ്ത്രത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്നവരാണ് ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ഉടമസ്ഥന്മാര്‍. അവര്‍ക്ക് അതു തുറന്നു പറയാന്‍ ഒരു മടിയുമില്ല.

പക്ഷേ, ഇക്കാര്യത്തില്‍ ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ എന്ന കുത്തകയും റിലയന്‍സ് എന്ന കുത്തകയും തമ്മില്‍ വലിയ അന്തരമുണ്ട്. മുകേഷ് അംബാനിയുടെ പിതാവ് ധിരുബായി അംബാനി വ്യവസായരംഗത്തേക്കു കടക്കുന്നതിനു മുമ്പുതന്നെ സമ്പന്നമായ പത്രം കൈവശമുണ്ടായിരുന്നു ജെയിന്‍ കുടുംബത്തിന്. ബെന്നറ്റ് കോള്‍മാന്‍ ആന്റ് കമ്പനി ശാന്തിപ്രസാദ് ജെയിന്‍ എന്ന ബിസിനസ്സുകാരന്‍ വാങ്ങുന്ന കാലത്ത് അംബാനി കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച് അയല്‍വാസികള്‍ക്കു പോലും അറിവുകാണില്ല. ഒരു സാധാരണകുടുംബം മാത്രമായിരുന്നു അത്. അവരാണ് ഇന്ന് രാജ്യത്തെത്തന്നെ ഏതാണ്ട് കൈവശമാക്കിയിരിക്കുന്നത്. വ്യവസായതാല്പര്യം ഇല്ല എന്നു പറയാനാവില്ലെങ്കിലും അംബാനികുടുംബത്തിനുള്ളതുപോലുള്ള വന്‍കിട വ്യവസായങ്ങളൊന്നും വിനീത് ജെയിന്‍-സമീര്‍ ജെയിന്‍ സഹോദരന്മാര്‍ക്കില്ല. പത്രത്തെ ഒരു വലിയ വ്യവസായമാക്കി മാറ്റി എന്നല്ലാതെ മറ്റു വലിയ വ്യവസായങ്ങള്‍ക്ക് ഉപയോഗപ്പെടുത്താന്‍വേണ്ടി പത്രം നടത്തുന്നു എന്ന കുറ്റം ഇവര്‍ക്കെതിരെ ഉന്നയിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. ഇത്രയും വായിച്ച് ആരും ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ മര്യാദരാമന്മാരാണ് എന്നു ധരിച്ചേക്കരുത്. പത്തു ശതമാനം ഓഹരി തങ്ങള്‍ക്കുതന്നാല്‍ തരുന്ന സ്ഥാപനത്തിന് പലവിധ സഹായങ്ങള്‍ വാഗ്ദാനം ചെയ്ത് എണ്ണമറ്റ സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ ഉടമസ്ഥത നേടിയ സ്ഥാപനമാണ് ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ. പ്രൈവറ്റ് ട്രീറ്റി എന്നവര്‍ വിവരിച്ച ഈ പദ്ധതി അനുകരിക്കാനും സ്ഥാപനങ്ങളുണ്ടായി. മാധ്യമധാര്‍മികതയെക്കുറിച്ച് പ്രാഥമിക ധാരണയെങ്കിലും ഉള്ളവര്‍ സ്വീകരിക്കാന്‍ മടിക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും നിര്‍വിശങ്കം ചെയ്യാറുണ്ട് ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ഉടമസ്ഥര്‍.

പുതിയ ചൂതാട്ടം

ലോകത്തൊരു വ്യവസായഭീമനും പയറ്റിയിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വലിയ ചൂതാട്ടത്തിനുള്ള മുന്നൊരുക്കമായാണ് മുകേഷ് അംബാനി രണ്ടു വര്‍ഷം മുമ്പെ നെറ്റ്‌വര്‍ക്ക് 18 വാങ്ങിയതെന്ന് ഇപ്പോള്‍ പലരും തിരിച്ചറിയുന്നു. സമീപകാലത്ത് റിലയന്‍സ് ജിയോ സൗജന്യമായി ഇന്റര്‍നെറ്റ് ഡാറ്റ കൊടുത്തുതുടങ്ങിയതോടെയാണ് ഈ ബിസിനിസ് ചൂതാട്ടത്തിന്റെ തനിസ്വഭാവം വെളിവാകുന്നത്. 2200 കോടി രൂപ മുതല്‍മുടക്കി ആറുമാസത്തിലേറെ ട്രയലുകള്‍ നടത്തിയാണ് കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ജിയോ തുടങ്ങുന്നത്.

എന്തിന് ജിയോ സൗജന്യമായി 4ജി ഡാറ്റ നല്‍കുന്നു?  ഇത് ഇന്റര്‍നെറ്റ്  കണക്റ്റിവിറ്റിയില്‍ ഒരു വിപ്ലവംതന്നെ സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആദ്യം സൗജന്യമായും പിന്നെ കുറഞ്ഞ നിരക്കിലും നല്‍കപ്പെടുന്ന അതിവേഗ ഡാറ്റ 90 ശതമാനം ഇന്ത്യക്കാരിലും എത്തുമെന്നാണ് കമ്പനി അവകാശപ്പെടുന്നത്. അടുത്ത ഘട്ടത്തില്‍ വളരെ കുറഞ്ഞ വിലയ്ക്ക് സ്മാര്‍ട്ട് ഫോണുകളും ലഭ്യമാക്കുമത്രെ. വാര്‍ത്തയും വിനോദവും ഇനി ജനങ്ങളിലേക്കെത്തുന്നത് റിലയന്‍സ് ജിയോ വഴിയാകും എന്ന് ഉറപ്പുവരുത്താനുള്ള കഠിനാദ്ധ്വാനത്തിലാണ് അവര്‍. ഫോണ്‍വിളി തീര്‍ത്തും സൗജന്യമായിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് സാമാന്യജനം ജിയോവില്‍ തുടരും. ക്രമേണ അവര്‍ അതിന്റെ അഡിക്റ്റുകളാകും. സിനിമയും വാര്‍ത്തയുമെല്ലാം ജിയോ വഴി ഓരോ വ്യക്തിയിലും അവള്‍ എവിടെയാണോ അവിടെ എത്തിക്കും. ചാനല്‍ സംപ്രേഷണം കാണാന്‍ ടെലിവിഷന്‍ തെരഞ്ഞുപോകേണ്ട: ജിയോ ഫോണില്‍ കാണാം.

ഇതുവരെ കണ്ടതൊന്നുമല്ല മാധ്യമങ്ങളുടെ കുത്തകവല്‍ക്കരണം. ഇനി വരുന്നതാവും ശരിയായ കുത്തക. ഇന്റര്‍നെറ്റ് വഴിയുള്ള വാര്‍ത്താ-വിനോദ പ്രവാഹം മൊബൈഫോണുകളിലൂടെയാകുമ്പോള്‍ അതിന്റെ നിയന്ത്രണം പൂര്‍ണമായും റിലയന്‍സിന്റെ കൈയിലായേക്കും. ഇങ്ങനെ വാര്‍ത്തയും വിനോദവും സൗജന്യമായി ഫോണ്‍ വഴി കൊടുത്തിട്ട് റിലയന്‍സിന് എന്തു കാര്യം എന്നു ചോദിക്കരുത്. തൊണ്ണൂറു ശതമാനം ഇന്ത്യക്കാരിലും എത്തുന്ന ഒരു മാധ്യമം ഉണ്ടായാല്‍ പരസ്യക്കാര്‍ പിന്നെ വേറെ മാധ്യമം തിരഞ്ഞു പോകുമോ?

ഒരു ട്രായി സാഹസം

മൂന്നു വര്‍ഷം മുമ്പ് വിവാദവും ബഹളവുമെല്ലാമായ ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ടിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മ ഒരു തമാശ പോലെ മനസ്സില്‍ തെളിയുന്നു. നമുക്ക് ട്രായി എന്നൊരു കേന്ദ്ര അധികൃതസ്ഥാപനമുണ്ട്. ടെലഫോണ്‍ റഗുലേറ്ററി അതോറിറ്റി ഓഫ് ഇന്ത്യ. പേര് സൂചിപ്പിക്കുംപോലെ കമ്യൂണിക്കേഷന്‍ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കു മേലെ നിയന്ത്രണാധികാരമുള്ള ഒരു കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ സ്ഥാപനം. അവര്‍ ഗൗരവമേറിയ ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ആഴത്തില്‍ പഠിക്കുകയും ആ പ്രശ്‌നം കൈകാര്യം ചെയ്യാന്‍ കുറെ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ അടങ്ങുന്ന വിശദമായ ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ട് 2014 ജുലായില്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു. ജനാധിപത്യത്തില്‍ വാര്‍ത്താസ്ഥാപനങ്ങള്‍ സ്വതന്ത്രമായിരിക്കണമെന്നും അതിനുവേണ്ടി വാര്‍ത്താമാധ്യമങ്ങളെ നിക്ഷിപ്ത താത്പര്യങ്ങളില്‍നിന്നു സ്വതന്ത്രമാക്കണം എന്നുമായിരുന്നു നിര്‍ദ്ദേശം. ഒരേ സ്ഥാപനത്തിനു തന്നെ വ്യത്യസ്ത മാധ്യമങ്ങള്‍ തുടങ്ങാന്‍ അനുമതി നല്‍കരുതെന്നും  മാധ്യമരംഗത്തെ കുത്തകവല്‍ക്കരണം അപകടമാണെന്നും റിപ്പോര്‍ട്ട് വ്യക്തമാക്കിയിരുന്നു. മാധ്യമസ്വതന്ത്ര്യം, മാധ്യമബഹുസ്വരത, മാധ്യമസുതാര്യത തുടങ്ങിയ നല്ല തത്ത്വങ്ങള്‍ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്നതും,സാധാരണ ഒരു വ്യവസായം അല്ല, ജനാധിപത്യത്തിന്റെ നാലാംതൂണു തന്നെയാണു മാധ്യമം എന്നും ഉറപ്പിച്ചു പറയുന്നതുമായിരുന്നു സുദീര്‍ഘമായ ആ റിപ്പോര്‍ട്ട്.

മാധ്യമങ്ങളെ സ്വതന്ത്രമാക്കാന്‍ അവര്‍ നിര്‍ദ്ദേശിച്ച മാര്‍ഗങ്ങള്‍ പലരെയും അമ്പരപ്പിച്ചു. വ്യവസായസ്ഥാപനങ്ങള്‍ മാധ്യമരംഗത്തു കടക്കുന്നത് താല്പര്യസംഘട്ടനം ഉണ്ടാക്കും എന്നതുകൊണ്ട് വ്യവസായ കമ്പനികള്‍ക്ക് ഈ രംഗത്തേക്കു പ്രവേശനം അനുവദിക്കരുത് എന്നതായിരുന്നു പ്രധാന നിര്‍ദ്ദേശം. വ്യവസായങ്ങളെ മാത്രമല്ല, രാഷ്ട്രീയപാര്‍ട്ടികളെയും അനുവദിക്കരുത് എന്നും റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ ശുപാര്‍ശ ചെയ്തു. 'നിങ്ങളുടെ പട്ടണത്തിലെ ടെലിവിഷന്‍ ചാനല്‍ ഉടമ സ്ഥലം എം.എല്‍.എ ആണെങ്കില്‍  ആ ചാനലിലൂടെ നിങ്ങള്‍ അറിയാനാഗ്രഹിക്കുന്ന എന്തെങ്കിലും സത്യം പുറത്തുവരുമോ? '-ട്രായിയുടെ റിപ്പോര്‍ട്ടിനെക്കുറിച്ച് വിശദീകരിക്കവെ ട്രായി ചെയര്‍മാന്‍ രാഹുല്‍ ഖുല്ലര്‍ പത്രസമ്മേളനത്തില്‍ ചോദിച്ചു. സംഭവമൊക്കെ സത്യംതന്നെ. പക്ഷേ, രാഷ്ട്രീയപാര്‍ട്ടികളും കോര്‍പ്പറേറ്റ് കമ്പനികളും പിന്നെ മാധ്യമങ്ങളും ഭരണം നടത്തുന്ന ഒരു രാജ്യത്ത് ആ മൂന്നു കൂട്ടര്‍ക്കും ലവലേശം യോജിപ്പില്ലാത്ത ഒരു നിയമം കൊണ്ടുവരിക സാധ്യമാണോ? രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ക്ക് ചാനല്‍ തുടങ്ങാന്‍ അനുമതി നിഷേധിക്കുന്ന നിയമം രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ മാത്രമുള്ള ലോക്‌സഭ പാസ്സാക്കുമെന്നു എങ്ങനെ പ്രതീക്ഷിക്കാനാകും? കുറെ ചര്‍ച്ചയും വിവാദവുമൊക്ക നടന്നു. പിന്നെ എല്ലാം കെട്ടടങ്ങി.

'ഇഷ്യൂസ് റിലേറ്റിങ്ങ് ടു മീഡിയ ഓണര്‍ഷിപ്പ്'  എന്നു പേരിട്ട ഈ റിപ്പോര്‍ട്ട് കേന്ദ്ര സിക്രട്ടേറിയറ്റില്‍ വിശ്രമിക്കുന്നുണ്ടാവും-ശാശ്വതമായ വിശ്രമം!


(ഗ്രന്ഥാലോകം 2107 മെയ് ലക്കത്തില്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയത്)

#########

Tags
Media monopoly, Kerala media, sting operation



Sunday, 7 May 2017

ശക്തികപൂര്‍ മുതല്‍ ശശീന്ദ്രന്‍ വരെ - സ്റ്റിങ്ങുകളുടെ തുടര്‍ക്കഥ


സിനിമയിലഭിനയിക്കാന്‍ അതിമോഹം കയറിയ സൂന്ദരി ഒരു ചലചിത്ര പ്രവര്‍ത്തകനെ ഹോട്ടല്‍മുറിയിലേക്കു ക്ഷണിച്ചുവരുത്തിയാല്‍ എന്തു സംഭവിക്കുമെന്ന് പ്രവചിക്കാന്‍ മനഃശാസ്ത്രജ്ഞാനമൊന്നും വേണ്ട. പക്ഷേ, അതില്‍ സ്റ്റിങ്ങ് ഓപ്പറേഷന്‍ നടത്തി തെളിയിക്കേണ്ട വാര്‍ത്താമൂല്യമുണ്ടെന്നാണ് ഒരു ചാനല്‍ മേധാവിക്കു തോന്നിയത്. മേധാവി സുന്ദരിയായ ഒരു റിപ്പോര്‍ട്ടറെ ഇതിനായി കച്ചകെട്ടിയിറക്കി. ശക്തികപൂര്‍ എന്ന ഹിന്ദി സിനിമാവില്ലനെയാണ് ഇതിന് ഇരയാക്കിയത്. നേരിട്ടു ചെന്നു പ്രാഥമികകാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിച്ച ശേഷം റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ അയാളെ ഹോട്ടല്‍ മുറിയിലേക്കു ക്ഷണിച്ചു. അവിടെ കുടിക്കാന്‍ ആവശ്യമുള്ള ദ്രാവകങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല കണ്ടതും കേട്ടതും ചിത്രീകരിക്കാന്‍ രഹസ്യസംവിധാനങ്ങളും ഒരുക്കിയിരുന്നു.

മദ്യം വേണ്ടത്ര തലയിലെത്തിയപ്പോള്‍ വില്ലന്‍ നടന്‍ തന്റെ ആഗ്രഹം നടിയോടു മടി കൂടാതെ പ്രകടിപ്പിച്ചു. അപ്പോള്‍തന്നെ നടി പുറത്തുള്ളവര്‍ക്ക് സിഗ്നല്‍ കൊടുക്കുകയും ചാനല്‍ സംഘം മുറിയില്‍ ഇരച്ചുകയറുകയും ചെയ്തു. ശക്തികപൂര്‍ പല ചലചിത്ര  പ്രമുഖന്മാരെക്കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിച്ചതും നടിയുമായി ലൈംഗികബന്ധത്തിനു താല്പര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചതുമെല്ലാം വൈകാതെ സംപ്രേഷണം ചെയ്യപ്പെട്ടു. യുവതി അങ്ങോട്ടു പറഞ്ഞതൊന്നും ജനത്തെ കേള്‍പ്പിച്ചില്ല.

ചിലര്‍ നടിയാകാന്‍ സഹായിക്കുന്നതിനു പ്രതിഫലമായി ലൈംഗികബന്ധത്തിനു വഴങ്ങണം എന്ന് ആവശ്യപ്പെടാറുണ്ട് എന്നത് പഴയ കഥയാണ്. ഇതു തെളിയിക്കാന്‍ സ്റ്റിങ്ങ് ഓപറേഷനും രഹസ്യക്യാമറയും ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നോ എന്നാണ് ചാനല്‍ പ്രോഗ്രാം കണ്ടവരൊക്കെ ചോദിച്ചത്. 2005 മാര്‍ച്ചില്‍ ഇന്ത്യാ ടി.വി.യിലാണ് ഇതു സംപ്രേഷണം ചെയ്യപ്പെട്ടത്. തുടര്‍ന്നു കുറെക്കാലം ഈ സംഭവം ചാനല്‍-മാധ്യമ രംഗങ്ങളില്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടു. ചാനല്‍ എഡിറ്റര്‍മാര്‍ക്ക് ഒരുപാട് ന്യായങ്ങള്‍ നിരത്താനുണ്ടായിരുന്നു. ചലചിത്ര മേഖലയിലെ അത്യന്തം ഹാനികരമായ ഒരു പ്രവണത തുറന്നുകാട്ടി പൊതുതാല്പര്യം സംരക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു തങ്ങളെന്നതായിരുന്നു അവരുടെ പ്രധാന ന്യായീകരണം. പ്രായപൂര്‍ത്തിയായ സ്ത്രീയും പുരുഷനും എന്ത് താല്പര്യത്താലായാലും ലൈംഗികമായി ബന്ധപ്പെടുന്നത് സ്വന്തം കാര്യമാണ്. അതില്‍ ബലപ്രയോഗം ഉണ്ടെങ്കിലേ അതു പൊതുതാല്പര്യമുള്ള വിഷയമാകുന്നുള്ളൂ. അതെന്തുമാകട്ടെ, ആ ചാനലിന്റെ പ്രേക്ഷകരുടെ എണ്ണം കുറെ നാളകളില്‍ മൂന്നിരട്ടി വരെ വര്‍ദ്ധിച്ചു എന്നതുതന്നെ വലിയ ന്യായീകരണം!

സെക്‌സ് പ്രധാന ചേരുവ ആയുള്ള സ്റ്റിങ്ങുകള്‍ പിന്നീടും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. സ്റ്റിങ്ങ് മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനത്തിനു പരമപ്രാധാന്യം നല്‍കിയ ടെഹല്‍ക്ക, ഒരു കഥ വിജയകരമായി പര്യവസാനിപ്പിക്കുന്നതിന് ഒരു പടി കൂടി മുന്നോട്ടു പോയി ലൈംഗികതൊഴിലാളികളെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തുക വരെ ചെയ്തു. ഇന്ത്യന്‍ സേനയുമായി ഒരു ഡീല്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതിന് സൈനിക ഓഫീസര്‍ക്കുള്ള പ്രതിഫലത്തില്‍ ഒന്നു മാത്രമായിരുന്നു ആ ലൈംഗികതൊഴിലാളിയുടെ 'സേവനം'.

പുറത്തു ചര്‍ച്ചകള്‍ എമ്പാടും നടക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ഈ വക കാര്യങ്ങളില്‍ അവസാനവാക്ക് ആരും പറയാറില്ലല്ലോ. സ്റ്റിങ്ങ് ഓപറേഷന്‍ ഇപ്പോഴൊരു അംഗീകൃത മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തന രീതിയായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്തിനും ഏതിനും സ്റ്റിങ്ങ് ആകാം, രഹസക്യാമറയാകാം. ഏതറ്റം വരെ പോകാം എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആര്‍ക്കും വേവലാതിയൊന്നുമില്ല. കാരണം, ഇവിടെ ഈ വിഷയത്തില്‍ നിയമങ്ങളൊന്നുമില്ല. സ്റ്റിങ്ങിന്റെ ഫലമായ ചാനല്‍ റിപ്പോര്‍ട്ട് വിവാദവും ചര്‍ച്ചയും ആകുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ നേട്ടം ചാനലിനാണ്. ജനശ്രദ്ധയാകര്‍ഷിക്കുന്ന ഇത്തരം റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ കുറച്ച് അധാര്‍മികമാണെങ്കില്‍തന്നെ എന്താണ് കുഴപ്പം?, കൂടുതല്‍ പരസ്യം അതുവഴി കിട്ടില്ലേ, ചാനല്‍ റെയ്റ്റിങ്ങ് കുതിച്ചുയരില്ലേ?  രണ്ടുണ്ടുകാര്യം-അഴിമതി തുറന്നു കാട്ടി എന്ന് അഭിമാനിക്കുകയും ചെയ്യാം, പണം വാരുകയും ചെയ്യാം. അതുമതി.

ഒരുക്കുന്നത് കെണി 

ശക്തി കപൂറിന് ശേഷം പന്ത്രണ്ടു വര്‍ഷം കഴിഞ്ഞാണ് എ.കെ.ശശീന്ദ്രന്‍ വരുന്നത്. സമാനതകള്‍ ഉണ്ട്. രണ്ടിലും കെണി പെണ്ണാണ് ഒരുക്കുന്നത്. ലൈംഗികബന്ധത്തിനു സമ്മതം എന്നു വാക്കിലും നോക്കിലും എഴുതിക്കാട്ടിയാണ് രണ്ടു കേസ്സിലും ഇരയെ വീഴ്ത്തിയത്. ഈ കെണിയില്‍ ആരും വീഴും എന്നു തെളിയിക്കാനല്ല, ആരു വീഴില്ല എന്നു തെളിയിക്കാനാണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ സ്റ്റിങ്ങ് വേണ്ടിയിരുന്നതു എന്നു തോന്നിപ്പോകുന്നു. ലൈംഗികസ്റ്റിങ്ങുകള്‍ നടത്താന്‍ നേതൃത്വംനല്‍കുന്നവര്‍, ഒരിക്കലും ഒരു കെണിയിലും വീഴാത്ത മഹാത്മാഗാന്ധിമാരാണോ? ലൈംഗികത്വര ഏതെങ്കിലും സാഹചര്യത്തില്‍ നിയന്ത്രിക്കാനാവാതെ തന്നില്‍ ഉണര്‍ന്നേക്കുമോ എന്നു പരീക്ഷിക്കാന്‍ മഹാത്മാഗാന്ധി പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്കൊപ്പം അന്തിയുറങ്ങിയതായി വായിച്ചതോര്‍ക്കുന്നു. ഗാന്ധിജിക്ക് അതാവാം. നമ്മളാരെങ്കിലും ആയിരുന്നെങ്കില്‍ അന്നു ജയിലിലാകുമായിരുന്നു. ഇങ്ങോട്ടുവന്നു കെണിയില്‍ വീഴ്ത്തുകയൊന്നും വേണ്ട അങ്ങോട്ടു ചെന്നു ബലംപ്രയോഗിച്ചും വലയില്‍ വീഴ്ത്തുന്നവരില്‍ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരും പെടും. സ്റ്റിങ്ങ് പത്രപ്രവര്‍ത്തനത്തിലൂടെ ഖ്യാതി നേടിയ  തെഹല്‍ക്ക എഡിറ്റര്‍ തരുണ്‍ തേജ്പാല്‍ നീണ്ട കാലം ജയിലില്‍ കിടന്നത്

സ്റ്റിങ്ങുമായി ബന്ധപ്പെട്ട മാധ്യമധാര്‍മികതകള്‍ക്ക് തരുണ്‍ തേജ്പാല്‍ വില കല്പിച്ചിരുന്നില്ല. അന്വേഷണാത്മക പത്രപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഏറ്റവും ശക്തിയേറിയ ആയുധമാണ് സ്റ്റിങ്ങ് എന്ന് അദ്ദേഹം ന്യായീകരിച്ചു. 'അസാധാരണമായ സാഹചര്യങ്ങളില്‍ അസാധാരണമായ പത്രപ്രവര്‍ത്തനരീതികള്‍ ആവശ്യമായി വരും' എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ സിദ്ധാന്തം പുതുതലമുറയില്‍പെട്ട പത്രപ്രവര്‍ത്തകരെ ആവേശം കൊള്ളിച്ചത് സ്വാഭാവികം മാത്രം. തന്റെ മുമ്പിലുള്ള അസാധാരണമായ സാഹചര്യം എന്ത് എന്നദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുകയുണ്ടായില്ല. ചാനല്‍ റെയ്റ്റിങ്ങ് കുറയുന്നതും വലിയ മുതല്‍മുടക്കോടെ പുതിയ ചാനല്‍ തുടങ്ങുന്നതും അസാധാരണസാഹചര്യമായി കണക്കാക്കാമോ എന്തോ. പക്ഷേ, നിരവധി നല്ല സ്റ്റിങ്ങ് റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ സദുദ്ദേശപൂര്‍വം തന്നെ ടെഹല്‍ക്ക പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയിരുന്നു എന്നത് നിഷേധിക്കാനാവില്ല. ലോക്‌സഭയില്‍ ചോദ്യം ചോദിക്കാന്‍ പ്രതിഫലം വാങ്ങുന്ന എം.പി.മാരെ സ്റ്റിങ്ങ് ഓപറേഷനിലൂടെ തുറന്നുകാട്ടിയത് ഇത്തരത്തിലൊന്നായിരുന്നു.

മംഗളം ടി.വി.യിലേക്കും എ.കെ.ശശീന്ദ്രനിലേക്കും മടങ്ങാം. ഒരു ചാനലിന്റെ സമുന്നതരായ പത്രപ്രവര്‍ത്തകന്മാര്‍ ഒരു സ്റ്റിങ്ങ് ഓപറേഷന്റെ പേരില്‍ ആദ്യമായാണ് ജയിലിലടക്കപ്പെടുന്നത്. ഇന്ത്യന്‍ ദൃശ്യമാധ്യമചരിത്രത്തില്‍ മാത്രമല്ല ലോകമാധ്യമചരിത്രത്തില്‍തന്നെ ഇങ്ങനെ സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്നറിയില്ല. കേരളത്തിലെ ചാനല്‍ പ്രേക്ഷകര്‍ക്കിടയില്‍ സുപരിചിതനാണ് ജയിലിലായ ചാനല്‍ തലവന്‍ ആര്‍.അജിത് കുമാര്‍. തന്റെ നേതൃത്വത്തില്‍ ആരംഭിച്ച ചാനലിലെ ഏറ്റവും ജനപ്രിയ ചാനല്‍ ആക്കുക, വാണിജ്യപരമായിവിജയമാക്കുക എന്നീ രണ്ടു സദുദ്ദേശങ്ങളേ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങള്‍ നേടാന്‍ ഏതറ്റം വരെ പോകാം എന്നദ്ദേഹത്തിനു നിശ്ചയമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഏതറ്റവും പോകാം, എന്തു ചെയ്തും വിജയം നേടാം, വിജയം നേടിയാല്‍ എല്ലാം ശരിയാകും എന്ന വ്യാമോഹമാണ് ഈ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരെ മലയാള ദൃശ്യമാധ്യമചരിത്രത്തില്‍ എക്കാലവും ഓര്‍മിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ദുരന്തത്തിലേക്കു തള്ളിവീഴ്ത്തിയത്.

ആര്‍.അജിത് കുമാറും കൂട്ടരും ശിക്ഷിക്കപ്പെടുമെന്നോ അവര്‍ക്കൊരു രക്ഷയും കിട്ടുകയില്ലെന്നോ അല്ല ഈ പറഞ്ഞതിന് അര്‍ത്ഥം. കോടതിയിലെത്തിയാല്‍, സുപ്രീം കോടതി വരെയുള്ള അപ്പീലുകളിലൂടെ രക്ഷപ്പെടാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ള ഒരു കേസ്സും ഇന്ത്യയില്‍ ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.ശിക്ഷിക്കപ്പെടാം, പെടാതിരിക്കാം. കോടതി എന്തുപറഞ്ഞാലും ശരി, ചാനല്‍ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ ഈ കേസ്സില്‍ തോറ്റുകഴിഞ്ഞു. കാരണം, തങ്ങള്‍ക്ക് ഗുരുതരമായ വീഴ്ച പറ്റി എന്നവര്‍ പ്രേക്ഷകരോട് തുറന്നു പറഞ്ഞു. എഴുപതിലേറെ വയസ്സുള്ള ഒരു പൊതുപ്രവര്‍ത്തകനെ നിരന്തരം പിന്തുടരുകയും അളവറ്റ ലൈംഗിക പ്രലോഭനങ്ങളിലൂടെ കെണിയില്‍ പെടുത്തുകയും ചെയ്ത ശേഷം 'പരാതി പറയാന്‍ ചെന്ന വീട്ടമ്മയോട് ലൈംഗികോദ്ദേശത്തോടെ' പറഞ്ഞതെന്ന മട്ടില്‍ പച്ച ' അശ്ലീല ഡയലോഗുകള്‍ നമ്മുടെ കുടുംബസദസ്സുകളിലേക്കു- ഭക്ഷണമേശയിലേക്കു മലം വലിച്ചെറിയും പോലെ- വലിച്ചെറിയുകയും ചെയ്ത കുറ്റത്തിനു മാപ്പില്ല. ഏതു നിയമകോടതി വെറുതെ വിട്ടാലും മാനുഷികതയുടെ കോടതിയില്‍ മാപ്പില്ലതന്നെ.

ധാര്‍മികതയോ, അതെന്ത്?

എന്തു മാധ്യമധാര്‍മികത, ആരാണത് തീരുമാനിക്കുന്നത്, ആരാണ് അതെല്ലാം പാലിക്കുന്നത് എന്നു തുടങ്ങിയ അസംഖ്യം ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉയര്‍ന്നുവരാം. മാധ്യമധാര്‍മികതയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ചര്‍ച്ചയും ഇക്കാലംവരെ കൃത്യമായ ഒരു തീരുമാനത്തിലോ എല്ലാവരും അംഗീകരിക്കുന്ന ഒരു മറുപടിയിലോ ചെന്നവസാനിച്ചിട്ടില്ല എന്നതാണു സത്യം. ധാര്‍മികത നോക്കാന്‍ നിന്നാല്‍പിന്നെ വാര്‍ത്ത എഴുതാനും പറ്റില്ല, ചാനലില്‍ കാണിക്കാനും പറ്റില്ല എന്നു പറയാറുള്ള മാന്യന്മാരായ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരെ ധാരാളം കണ്ടിട്ടുണ്ട്.

ഏതുതരം സ്റ്റിങ്ങ് പരിപാടി കണ്ടാലും കൈയടിക്കുന്നവരാണ് സാധാരണ പ്രേക്ഷകരും. മന്ത്രി ശശീന്ദ്രന്റെ വാര്‍ത്ത കേള്‍ക്കുകയും  പിറ്റേന്നു അദ്ദേഹം മന്ത്രിസ്ഥാനം രാജി വെക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ പൊതുസമൂഹത്തില്‍നിന്ന് ഒരു തരത്തിലുള്ള അപശബ്ദവും ഉണ്ടായില്ല. ഏതാനും ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം, നിരവധി മുതിര്‍ന്ന മാധ്യമ-സാംസ്‌കാരിക പ്രവര്‍ത്തകരാണ് ഈ വിവാദത്തിലെ നൈതികതയുടെയും വ്യക്തി സ്വകാര്യതയുടെയും പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ചത്. തുടര്‍ന്ന് ചാനല്‍തന്നെ വിഷയത്തില്‍ തെറ്റു പറ്റി എന്ന ക്ഷമാപണത്തിനു തയ്യാറായി. അവിടംകൊണ്ട് അത് അവസാനിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ എന്നവര്‍ ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നിരിക്കാം. എന്തായാലും അത് അവിടെ തീര്‍ന്നില്ല. ഇനി എവിടെ തീരുമെന്ന് ആര്‍ക്കുമറിയുകയുമില്ല.

മുമ്പും മലയാളത്തില്‍പ്പോലും പത്ര-ദൃശ്യമാധ്യമ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ ഇത്തരം വൈതരണികളില്‍ പല തവണ ചെന്നുപെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്തിനും പറയാവുന്ന കുറെ ന്യായങ്ങള്‍ നമ്മുടെ നാവിന്‍തുമ്പില്‍ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകാറുമുണ്ട്. നാലു വര്‍ഷം മുമ്പാണ് ഇന്ത്യാവിഷന്‍ ചാനല്‍ ഹൈക്കോടതിയിലെ ഒരു റിട്ടയേഡ് ജസ്റ്റിസിനുമേല്‍ രഹസ്യക്യാമറ പ്രയോഗിച്ചത്. സൂര്യനെല്ലി കേസ്സിലെ വിധിയെക്കുറിച്ച് സംശയം ചോദിച്ച ലേഖികയോട,് വിധിയെക്കുറിച്ച് ജഡ്ജി പിന്നീട് വിശദീകരണം നല്‍കുന്നത് ശരിയല്ലെന്നു പറഞ്ഞൊഴിഞ്ഞതാണ് ജസ്റ്റിസ് ബസന്ത്. റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ പിടിവിടാതെ കൂടിയപ്പോള്‍, തനിക്കു മനസ്സിലാക്കാന്‍ മാത്രമായി പറയാം, റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യരുത് എന്നു വ്യവസ്ഥയില്‍ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ രഹസ്യമായി ശബ്ദലേഖനം ചെയ്തതും സംപ്രേഷണം ചെയ്തതും അനിതരസാധാരണമായ വിശ്വാസവഞ്ചനയും മാധ്യമനൈതികതയുടെ ലംഘനവും ആയിരുന്നു. ചെയ്യില്ല എന്നു ഉറപ്പു നല്‍കിയ കാര്യം ചെയ്യുന്നത് രണ്ടു സാധാരണ വ്യക്തികള്‍ക്കിടയില്‍പ്പോലും അധാര്‍മികവും മര്യാദകേടുമാണ്. കോടതിയില്‍ വായിച്ചതും പത്രങ്ങളില്‍വന്നതുമായ കാര്യങ്ങള്‍ക്ക് അപ്പുറമൊന്നും ജസ്റ്റിസ് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഇതൊരു സ്റ്റിങ്ങ് ഓപറേഷന്‍ പോലും ആയിരുന്നില്ല എന്നതു വേറെ സത്യം.

പ്രസ് കൗണ്‍സില്‍ വ്യവസ്ഥകള്‍

സംഭാഷണം ശബ്ദലേഖനം ചെയ്യുന്നത് ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള മാധ്യമരീതികള്‍ സംബന്ധിച്ച് വ്യക്തമായ മാധ്യമ പെരുമാറ്റച്ചട്ടങ്ങള്‍ അല്ലെങ്കില്‍ മാര്‍ഗനിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ ലോകമെമ്പാടും നിലവിലുണ്ട്. വിശ്വാസ്യതയുള്ള മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങള്‍ വ്യക്തവും കൃത്യവുമായ ധാര്‍മിക ചട്ടങ്ങള്‍ അവരുടെ സൈറ്റുകളില്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. പത്രമേഖലയ്ക്കു വേണ്ടിയാണ് പ്രസ് കൗണ്‍സില്‍ ഓഫ് ഇന്ത്യക്കു രൂപം നല്‍കിയതെങ്കിലും സ്റ്റിങ്ങ് ഓപറേഷനുകളില്‍ പാലിക്കേണ്ട വ്യവസ്ഥകള്‍ ദശ്യമാധ്യമങ്ങള്‍ക്കും മാതൃകയായി സ്വീകരിക്കാവുന്നതാണ്.

നാലു വ്യവസ്ഥകളാണ് പ്രസ് കൗണ്‍സില്‍ ഗൈഡ്‌ലൈന്‍സിലുള്ളത്.
1. സ്റ്റിങ്ങ് പ്രവര്‍ത്തനം റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യുന്ന സ്ഥാപനം, അതു നടത്തിയവരില്‍നിന്ന്, തങ്ങള്‍തന്നെ സത്യസന്ധമായാണ് ഇതു നടത്തിയത് എന്ന് എഴുതി വാങ്ങേണ്ടതാണ്.
2. സ്റ്റിങ്ങ് ഓപറേഷന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ആരെല്ലാം എന്തെല്ലാം ചെയ്തു എന്ന് പ്രത്യേകം രേഖപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്.
3. സ്റ്റിങ്ങ് ഓപറേഷന്‍ നടത്താനും അതു പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്താനുമുള്ള തീരുമാനം എഡിറ്റര്‍തന്നെ കൈക്കൊള്ളണം. അന്വേഷിക്കുന്ന വിഷയം പൊതുതാല്പര്യമുള്ളതാണ് എന്നും റിപ്പോര്‍ട്ട് നിയമപരമായി ശരിയാണ് എന്നും എഡിറ്റര്‍ ഉറപ്പുവരുത്തണം.
4. വായനക്കാരനെ മനസ്സില്‍ കണ്ടുവേണം വാര്‍ത്ത പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്താന്‍. അവര്‍ക്കു ഞെട്ടലോ ആഘാതമോ ഉണ്ടാക്കുന്നതാവരുത് റിപ്പോര്‍ട്ട് എന്ന ശ്രദ്ധയും പരിഗണനയും ഉണ്ടാവണം.

 മാധ്യമധാര്‍മികതയുടെ കാര്യത്തില്‍ ലോകത്തിനാകെ മാതൃകയാക്കാവുന്ന രീതികളാണ് ബി.ബി.സി.പിന്തുടരുന്നത്. ഒരു പക്ഷേ, ബി.ബി.സി.യെപ്പോലെ ഇത്രയും കര്‍ശനമായ വ്യവസ്ഥകളും മുന്‍കരുതലുകളും മറ്റൊരു മാധ്യമസ്ഥാപനവും സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ടാവില്ല. രഹസ്യക്യാമറയുടെ ഉപയോഗംതന്നെ സ്വകാര്യതയുടെ ലംഘനമാണ് എന്നതുകൊണ്ട് പൂര്‍ണമായ പൊതുതാല്പര്യം ഉറപ്പിക്കാവുന്ന ഘട്ടങ്ങളില്‍ മാത്രമേ രഹസ്യക്യാമറ ഉപയോഗിക്കാന്‍ പാടുള്ളൂ എന്നാണ് ബി.ബി.സി. 2015 മെയ് 28 ന് പ്രാബല്യത്തില്‍ കൊണ്ടുവന്ന എഡിറ്റോറിയല്‍ ഗൈഡന്‍സ് രേഖ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. റെക്കോഡ് ചെയ്തു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം അതു സംപ്രേഷണം ചെയ്യണം എന്നു തീരുമാനിച്ചൂകൂടാ. രണ്ടു ഘട്ടത്തിലും ഇതിനുള്ള ന്യായീകരണം സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഉയര്‍ന്ന തലത്തില്‍ ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്.  റെക്കോര്‍ഡിങ്ങ് ഓരോ ഘട്ടത്തിലും രേഖപ്പെടുത്തി സൂക്ഷിക്കണം. എഡിറ്റോറിയല്‍ പോളിസിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിഭാഗത്തിന്റെ തലവന്റെ സമ്മതമില്ലാതെ ഇതൊന്നും ചെയ്യാന്‍ പാടില്ലാത്തതുമാണ്. എഡിറ്റോറിയല്‍ ഗൈഡന്‍സ് സംബന്ധിച്ച ദീര്‍ഘരേഖയില്‍ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും സ്വീകരിക്കേണ്ട നടപടികളും പാലിക്കേണ്ട മുന്‍കരുതലുകളും ഓര്‍ത്തിരിക്കേണ്ട തത്ത്വങ്ങളും വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പോലീസ് അന്വേഷണങ്ങളില്‍ നിന്നാണല്ലോ സ്റ്റിങ്ങ് ഓപറേഷന്‍ എന്ന രീതി ഉടലെടുത്തതുതന്നെ. പക്ഷേ, ഇന്ത്യയില്‍ പോലീസ് ക്രമസമാധാനപാലനത്തിലും കുറ്റാന്വേഷണത്തിലും അത്യപൂര്‍വമായേ ഈ രീതി സ്വീകരിക്കുന്നുള്ളൂ. ഒരു കുറ്റകൃത്യം സംബന്ധിച്ച് ദൃഢമായ ബോധ്യമുള്ള ഘട്ടത്തില്‍ മാത്രമേ ഒരാളെ സ്റ്റിങ്ങ് ഉപയോഗിച്ച് വലയിലാക്കാവൂ എന്നു കോടതികള്‍ വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. പുരുഷന്മാരെ വലയിലാക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ വനിതാ പോലീസുകാരെ രാത്രി ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡുകളിലും മറ്റും നിയോഗിക്കുന്ന രീതി നിയമപരമായി ന്യായീകരിക്കാവുന്നതല്ല എന്നു സുപ്രീം കോടതിതന്നെ വ്യക്തമാക്കിയതാണ്. കുറ്റം ചെയ്യാന്‍ ഉദ്ദേശ്യമില്ലാതെ നില്‍ക്കുന്ന ആളെ കുറ്റം ചെയ്യാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ് നിയമപരമാവുക എന്നാണ് കോടതി ചോദിച്ചത്. 

സ്റ്റിങ്ങിലെ നിയമലംഘനങ്ങള്‍
മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരുടെ സ്റ്റിങ്ങ് പ്രവര്‍ത്തനം അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെയും സമൂഹനന്മയുടെയും പേരില്‍ ഡല്‍ഹി ഹൈക്കോടതി ശരിവെക്കുകയുണ്ടായെങ്കിലും 2010 ഏപ്രില്‍ 24ന് പുറപ്പെടുവിച്ച വിധിയില്‍ സുപ്രീം കോടതി അതു തിരുത്തുകയാണ് ചെയ്തത്. ഓരോ സ്റ്റിങ്ങ് ഓപറേഷനിലും നിരവധി നിയമലംഘനങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും. രഹസ്യറെക്കോര്‍ഡിങ്ങ് ആവട്ടെ, പണം കൈമാറലാകട്ടെ, ആള്‍മാറാട്ടമാകട്ടെ ഒന്നും നിയമപരമല്ല. എല്ലാം ശിക്ഷാര്‍ഹമായ കുറ്റങ്ങള്‍ തന്നെ. നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങളും പൗരന്റെ സ്വകാര്യതയും ലംഘിച്ചുകൊണ്ടുള്ള വാര്‍ത്താന്വേഷണങ്ങളെ ഇന്ത്യന്‍ നീതിപീഠം അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. രഹസ്യാന്വേഷണ വകുപ്പിനു പോലും മജിസ്‌ട്രേട്ടിന്റെ അനുമതിയില്ലാതെ ഒരു പ്രതിയെ കെണിയില്‍ പെടുത്താന്‍ പറ്റില്ല. അമേരിക്കയില്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്ക് നിയമലംഘനമുള്ള സ്റ്റിങ്ങ് പരിപാടി നടത്താന്‍ ഫെഡറല്‍ പോലീസിന്റെ അനുമതി വേണം. സ്വീഡനില്‍ സ്റ്റിങ്ങ് കുറ്റകൃത്യം തന്നെയാണ്. രഹസ്യാന്വേഷണം പോലീസിന്റെ അംഗീകൃത പ്രവര്‍ത്തനരീതിയാണ്. അതിന് അവര്‍ക്ക് നിയമപരമായ പിന്‍ബലമുണ്ട്. താനാരാണ് എന്നു വെളിപ്പെടുത്താതെയോ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചോ വിവരശേഖരണം നടത്താന്‍ ഒരു ധാര്‍മികസംഹിതയും പത്രപ്രവര്‍ത്തകനെ അനുവദിക്കുന്നില്ല എന്നുകൂടി ഓര്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സ്റ്റിങ്ങ് റിപ്പോര്‍ട്ടിങ്ങ് വര്‍ജിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു ദുഷ്‌കര്‍മമാണ് എന്നാരും പറയുന്നില്ല. പെരുകുന്ന അഴിമതികള്‍ക്കും ചൂഷണങ്ങള്‍ക്കും എതിരെ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കു ചെയ്യാവുന്ന വലിയ സേവനം തന്നെയാണ് സ്റ്റിങ്ങുകള്‍. പക്ഷേ, അതൊരു ഇരുതല മൂര്‍ച്ചയുള്ള കത്തിയാണ്. അനുദിനം പെരുകുന്ന ചാനലുകള്‍ തമ്മില്‍ നടക്കുന്ന മത്സരത്തില്‍ ധര്‍മാധര്‍മങ്ങള്‍ നോക്കാനൊന്നും ആര്‍ക്കും സമയമില്ലെന്ന നിലയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്. വീഡിയോ ക്യാമറയായും റെക്കോര്‍ഡറായും എല്ലാം ഉപയോഗിക്കാവുന്ന പുതിയ തരം കൊച്ചു ഫോണുകളും പേന പോലെ തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് ആര്‍ക്കും എന്തും റെക്കോഡ് ചെയ്യാം. പല ചാനല്‍ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ടി മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകരല്ലാത്ത കൂട്ടരും സ്റ്റിങ്ങിനു ക്വട്ടേഷന്‍ എടുക്കുന്നതായിപ്പോലും അഭ്യൂഹങ്ങള്‍ ഉത്തരേന്ത്യന്‍ നഗരങ്ങളില്‍ കേട്ടുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. അഴിമതിക്കും  അനീതിക്കും നിയമലംഘനങ്ങള്‍ക്കും എതിരെ ഉപയോഗിക്കാന്‍ കണ്ടെത്തിയ ഒരു സംവിധാനംതന്നെ വലിയ അഴിമതിയും അനീതിയും നിയമലംഘനവും ആയി മാറുന്നതും നാം കാണുന്നു. നിയമങ്ങളും ധാര്‍മികതകളും പാലിച്ചുള്ള ശ്രമകരമായ അന്വേഷണത്തിലൂടെയുള്ള വിവരശേഖരണമാണ് പത്രപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത ഉയര്‍ത്തുക. അല്ലാതെയുള്ള സ്റ്റിങ്ങ് അതിക്രമങ്ങള്‍ ആത്മഹത്യപരമാവും എന്നതിനു കൂടുതല്‍ തെളിവുകള്‍ ഇനി ആവശ്യമില്ലെന്നു തോന്നുന്നു.

ടെലിവിഷന്‍ ചാനലുകള്‍ക്കും പ്രസ് കൗണ്‍സില്‍ പോലെ മാര്‍ഗനിര്‍ദ്ദേശകസ്ഥാപനം ഉണ്ടാകണം എന്നു ആവശ്യപ്പെടുമ്പോള്‍തന്നെ ഓരോ ദൃശ്യമാധ്യമസ്ഥാപനവും അവരുടേതായ പെരുമാറ്റച്ചട്ടം ആവശ്യമായത്ര വിശദമായി തയ്യാറാക്കി പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ലോകത്തിലെ പ്രശസ്തമായ പാശ്ചാത്യ മാധ്യമങ്ങളുടെയെല്ലാം വെബ്‌സൈറ്റുകളില്‍ അവര്‍ വാര്‍ത്താശേഖരണത്തിലും പ്രസിദ്ധീകരണത്തിലും പാലിക്കുന്ന നൈതിക തത്ത്വങ്ങള്‍ പരസ്യപ്പെടുത്താറുണ്ട്. നമ്മുടെ ദേശീയ മാധ്യമങ്ങളിലാവട്ടെ ദി ഹിന്ദു, ദ മിന്റ് തുടങ്ങിയ വിരലിലെണ്ണാവുന്ന പത്രങ്ങളേ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. ഏതെങ്കിലും ദൃശ്യമാധ്യമസ്ഥാപനം ഇതു ചെയ്യുന്നതായി അറിവില്ല.  മലയാളത്തില്‍ ഒരു മാധ്യമസ്ഥാപനവും അങ്ങനെ ചെയ്യുന്നില്ല.

നിയന്ത്രണം കര്‍ശനം
ഇതുപറയുമ്പോള്‍ത്തന്നെ അച്ചടി മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കുള്ളതിനേക്കാള്‍ കര്‍ശനമായ സര്‍ക്കാര്‍ നിയന്ത്രണം ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങള്‍ക്കുണ്ട് എന്നു മറക്കരുത്. വിശ്വാസ്യതയുള്ള ചാനലുകളിലൊന്നായ എന്‍.ഡി.ടി.വി.യുടെ സംപ്രേഷണം ഒരു ദിവസത്തേക്ക് നിര്‍ത്തിവെക്കേണ്ടി വന്നത് അടുത്ത കാലത്താണ്. അതൊരു ശിക്ഷയായിരുന്നു. പത്താന്‍കോട്ട് ഭീകരാക്രമണം സംബന്ധിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ടിങ്ങില്‍ നിയമലംഘനം ഉണ്ടായി എന്നാരോപിച്ചാണ് കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ ഇങ്ങനെ ചെയ്തത്. 1995 മുതല്‍ നിലനില്‍ക്കുന്ന കേബ്ള്‍ ടെലിവിഷന്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്ക്‌സ് റഗുലേഷന്‍ ആക്റ്റില്‍ 2011 ല്‍ പുതിയ സര്‍ക്കാര്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്ത് പ്രോഗ്രാം കോഡ് കൂടിയായപ്പോള്‍ ഇന്ത്യയിലെ ടെലിവിഷന്‍ രംഗം സര്‍ക്കാര്‍ നിയന്ത്രിതമായിക്കഴിഞ്ഞു. ദേശീയ സുരക്ഷയോ സദാചാരലംഘനമോ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിച്ച് ഏതു ചാനലിനെതിരെയും സര്‍ക്കാറിന് നടപടിയെടുക്കാം.ആക്റ്റിലെ പല വ്യവസ്ഥകളും അവ്യക്തങ്ങളാണ്. ചാനലുകളെ തോന്നുമ്പോഴെല്ലാം ശിക്ഷിക്കാവുന്ന വിധത്തില്‍ വ്യത്യസ്ത വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ക്കു പഴുതുള്ളതാണ് അവ.
ഇതിലെ സുപ്രധാനമായ ഇരുപതാം വകുപ്പ് നോക്കൂ.

20. പൊതുതാല്പര്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതിന് കേബ്ള്‍ ടെലിവിഷന്‍ നിരോധിക്കാനുള്ള അധികാരം.
1) പൊതുതാല്പര്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതിന് ആവശ്യമാണെന്നു കേന്ദ്രസര്‍ക്കാറിനു തോന്നുകയാണെങ്കില്‍ ഔദ്യോഗിക വിജ്ഞാപനത്തിലൂടെ ഏതെങ്കിലും പ്രദേശത്തെ ഏതെങ്കിലും  കേബ്ള്‍ ടെലിവിഷന്‍ നെറ്റ്‌വര്‍ക്ക് നിരോധിക്കാന്‍ അധികാരമുണ്ടായിരിക്കും.
2) താഴെച്ചേര്‍ത്ത ഏതെങ്കിലും സംരക്ഷിക്കുന്നതിന് പരിപാടികള്‍ നിയന്ത്രിക്കാനോ നിരോധിക്കാനോ സര്‍ക്കാറിന് അധികാരമുണ്ടായിരിക്കും.
(1) ഇന്ത്യയുടെ പരമാധികാരവും അഖണ്ഡതയും
(2) ഇന്ത്യയുടെ സുരക്ഷിത്വം
(3) വിദേശരാജ്യങ്ങളുമായുള്ള സൗഹൃദം
(4) ക്രമസമാധാനം, മാന്യത, സദാചാരം

ക്രമസമാധാനം, മാന്യത, സദാചാരം എന്നിവ പറഞ്ഞ് നിരോധിക്കാവുന്ന പ്രോഗ്രാമുകള്‍ ഏതു ചാനലിലും എത്ര വേണമെങ്കിലും കാട്ടിക്കൊടുക്കാന്‍ പറ്റും. മംഗളം ചാനലിലെ വിവാദമായ പ്രോഗാം ഈ പരിധിയില്‍ വരില്ലേ? പ്രസ് കൗണ്‍സില്‍ പോലെ അര്‍ദ്ധ ജുഡീഷ്യല്‍ സ്വഭാവമുള്ള ഒരു സംവിധാനത്തിനു മാത്രമേ ഇത്തരം അധികാരങ്ങള്‍ നല്‍കാന്‍ പാടൂള്ളൂ എന്ന് ഇവിടെ സൂചിപ്പിക്കുക മാത്രം ചെയ്യട്ടെ. അതൊരു ഗൗരവമുള്ള വിഷയമാണ്.
കേബ്ള്‍ ടെലിവിഷന്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്ക്‌സ് റഗുലേഷന്‍ ആകറ്റോ പ്രസ് കൗണ്‍സില്‍ ഓഫ് ഇന്ത്യയുടെ ഗൈഡ്‌ലൈന്‍സോ വായിച്ചു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന പത്ര-ദൃശ്യപ്രവര്‍ത്തകര്‍ അധികമില്ല. പക്ഷേ, ഇതിനര്‍ത്ഥം ഇവിടെ ആര്‍ക്കും നൈതികബോധം ഇല്ല എന്നല്ല. വ്യക്തിഗതം മാത്രമാകുന്നു ആ ബോധം. മംഗളം ചാനലിനെ കുറ്റപ്പെടുത്തുമ്പോള്‍തന്നെ, താന്‍ ഇതെത്രമാത്രം പുലര്‍ത്തുന്നു എന്ന് ഓരോരുത്തരും സ്വയം ചോദിക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. 
(Published in PRASADHAKAN Monthly May 2017)


Tags: Prasadhakan, sting operation, Mangalam, A.K.Sasheendran
   

Saturday, 18 March 2017

Friday, 17 February 2017

ഇ.പി.എഫ്. ആനുകൂല്യനിഷേധം: ഒരു മാതൃഭൂമി അനുഭവം



മാതൃഭൂമിയില്‍ നിന്നു വിരമിക്കുമ്പോള്‍ പ്രോവിഡന്റ് ഫണ്ട് ആനുകൂല്യം പൂര്‍ണരൂപത്തില്‍ അനുവദിച്ചില്ലെന്ന എന്റെ പരാതിയിന്മേല്‍ ഡിപാര്‍ട്‌മെന്റിന്റെ ഔദ്യോഗിക നടപടികള്‍ പൂര്‍ത്തിയായി. പരാതി  അന്വേഷിച്ച കോഴിക്കോട് റീജനല്‍ പ്രോവിഡന്റ് ഫണ്ട് കമ്മീഷണര്‍ പരാതി പൂര്‍ണമായി അംഗീകരിക്കുകയും തടഞ്ഞുവെക്കപ്പെട്ട തുക അനുവദിക്കാന്‍ മാതൃഭൂമിയോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു. കേസ് പരിഗണിക്കാന്‍ ഫിബ്രവരി 16 നടന്ന സിറ്റിങ്ങ് പിരിഞ്ഞ് ഒരു മണിക്കുറിനകം, പരാതിക്കാരനായി എനിക്കും സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ വി.എന്‍.ജയഗോപാലനും മാതൃഭൂമി ചെക്ക് എത്തിച്ചുതരികയും ചെയ്തു. റിട്ടയര്‍ ചെയ്ത മൊത്തം ഇരുപത്തഞ്ച് ജീവനക്കാര്‍ക്ക് ആനുകൂല്യം ലഭിക്കും. 59,000 രൂപ വരെ ലഭിക്കുന്നവര്‍ ഇക്കൂട്ടത്തിലുണ്ട്.

ഈ ഇരുപത്തഞ്ചുപേരെ മാത്രം ബാധിക്കുന്നതല്ല പ്രശ്‌നം എന്നതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു കുറിപ്പ് എഴുതുന്നത്. മജീതിയ വേജ് ബോര്‍ഡ് ശുപാര്‍ശകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ശമ്പളവര്‍ദ്ധന നടപ്പാക്കാതിരിക്കാനും സുപ്രിം കോടതി വിധി കാരണം അതു നടപ്പാക്കേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍ ആനുകൂല്യം പിടിച്ചുവെക്കാനും മാനേജ്‌മെന്റ്  നടത്തിപ്പോന്ന ശ്രമങ്ങളില്‍ ഒടുവിലത്തേതായിരുന്നു ഇത്. എംപ്ലോയീസ് പ്രോവിഡന്റ് ഫണ്ട് ഒര്‍ഗനൈസേഷന്‍ ഒരു കേന്ദ്രഗവ. സ്ഥാപനമായതിനാലും അതിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനത്തിന് നിശ്ചിതമായ വ്യവസ്ഥകള്‍ ഉള്ളതിനാലും ആണ് അധികം സമയം പാഴാക്കാതെ അവര്‍ വ്യക്തമായ തീരുമാനമെടുത്തതും അതു നടപ്പിലായതും. ഇതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട്, പത്രസ്ഥാപനങ്ങളില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നവര്‍ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള എല്ലാ വിഭാഗം തൊഴിലാളികളും അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത് നിങ്ങളുടെ മുമ്പില്‍ വെക്കുന്നു.

വേജ് ബോര്‍ഡ് പ്രകാരം 11.11.2011 മുതല്‍ ശമ്പളത്തിന്റെ ഭാഗമായി വേരിയബ്ള്‍ പെ എന്നൊരു ഘടകം ഉണ്ട്. അത് ശമ്പളം തന്നെയാണ്. റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ ഇക്കാര്യം  കൃത്യമായി നിര്‍വചിച്ചിട്ടും വിവരിച്ചിട്ടും ഉണ്ട്. റിപ്പോര്‍ട്ടിലെ നിര്‍വചനം ഇങ്ങനെ:

9. Variable pay: The concept of variable pay has been introduced, which aims to achieve twin objectives as stated below: a. The Sixth pay commission had recommended the concept of Grade pay and the same was agreed to by the government for implementation. On similiar anology the concept of variable pay need to be introduced for all employees working in the newspaper establishments and news agencies. The variable pay will be the specified percentage of the basic pay drawn by the employee in the newspaper industry. All allowances, such as HRA, Transport allowances etc will be computed by taking the total sum of the revised basic pay and the variable pay applicable to an employee.
b. Variable pay recommended by the wageboards would be the minimum maintainable for all employees including those working on contract and the management would be free to pay more than recommended variable pay subject to the performance of the workers as well as profitability and viability of the newspaper establishment

കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ ജീവനക്കാര്‍ക്ക് ആറാം ശമ്പളക്കമ്മീഷന്‍ ബാധകമാക്കിയ ഗ്രേഡ് പെ ആണ് പത്രജീവനക്കാര്‍ക്ക് നടപ്പാക്കിയ വേരിയബ്ള്‍ പേ  എന്നു വ്യക്തമായിത്തന്നെ കേന്ദ്ര സര്‍ക്കാറിന്റെ ഉത്തരവില്‍ പറഞ്ഞിട്ടും അതു കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കാനും ആ ഇനത്തില്‍ നല്‍കേണ്ട ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ നിഷേധിക്കാനുമാണ് ശ്രമം നടന്നത്. ജീവനക്കാര്‍ക്ക് ഇതു നല്‍കിയേ തീരു എന്ന പി.എഫ്. കമ്മീഷണര്‍ 2015ല്‍ ഉത്തരവിട്ടപ്പോള്‍ അതു സര്‍വ്വീസില്‍ തുടരുന്നവര്‍ക്കു മാത്രം പരിമിതപ്പെടുത്താനും റിട്ടയര്‍ ചെയ്തവര്‍ക്കു നല്‍കാതിരിക്കാനുമാണ് മാനേജ്‌മെന്റ് തീരുമാനിച്ചത്. ഇതറിഞ്ഞ് 2016 ജൂണിലാണ് ഞാന്‍ പരാതി നല്‍കിയത്. ഈ പരാതി പരിഗണിക്കപ്പെടാതിരിക്കാന്‍ ആകാവുന്നതെല്ലാം ചെയതു. ഞാന്‍ മാനേജ്‌മെന്റിനെ ആദ്യം സമീപിക്കേണ്ടതായിരുന്നു, അതു ചെയ്തില്ല തുടങ്ങിയ ന്യായങ്ങളാണ് ഉന്നയിച്ചത്. ഇ.പി.എഫ് കമ്മീഷണര്‍ ഇതെല്ലാം പരിശോധിച്ച ശേഷം എന്റെ പരാതി ന്യായമാണെന്ന നിഗമനത്തിലെത്തി അത് മാനേജ്‌മെന്റിനെ അറിയിച്ചിട്ടും ആനുകൂല്യം അനുവദിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കിയില്ല. വേറെ പല നിയമപ്രശ്‌നങ്ങളും ഉന്നയിച്ച് പ്രശ്‌നം നീട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.

രണ്ടു അദാലത്തുകളില്‍ പങ്കെടുത്ത് പരാതി ഉന്നയിക്കുകയും  ഓര്‍മിപ്പിക്കുകയുംആറു മാസം പിന്നിടുകയും ചെയ്ത ശേഷം, ഒടുവില്‍, ഇ.പി.എഫ് ആന്റ് മിസലേനിയസ് പ്രൊവിഷന്‍ ആക്റ്റ് പ്രകാരമുള്ള പ്രത്യേക നടപടിക്രമം സ്വീകരിക്കാന്‍ അധികൃതര്‍ തയ്യാറായി. കമ്മീഷണര്‍ക്കു കോടതിയുടെ അധികാരത്തോടെ പരാതി പരിഗണിക്കുന്നതിനുള്ള അധികാരമാണിത്. പി.എഫ് എന്‍ഫോഴ്‌സ്‌മെന്റ് ഓഫീസര്‍ മാതൃഭൂമിയില്‍ ചെന്ന് എല്ലാ രേഖകളും പരിശോധിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ട തയ്യാറാക്കുകയും ഇരുപക്ഷത്തിന്റെയും മൊഴി രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്ത ശേഷമാണ് തീരുമാനമുണ്ടായത്. അവസാനഘട്ടമാകുംമുമ്പുതന്നെ മാതൃഭൂമി 25 പേര്‍ക്ക് ആനുകൂല്യം നല്‍കാനുള്ള തീരുമാനമെടുത്തിരുന്നു. .

മുപ്പത്തിമൂന്നു വര്‍ഷം മാതൃഭൂമിയില്‍നിന്നു കിട്ടിയ തുക ഒരു കണക്കും നോക്കാതെ വാങ്ങി തൃപ്തിപ്പെടുക മാത്രം ചെയ്തുപോന്ന എന്നെയും എന്നെപ്പോലെയുള്ള നിരവധി ജീവനക്കാരെയും ഇപ്പോള്‍ അണ പൈക്കുവേണ്ടി കേസ് നടത്തേണ്ട അവസ്ഥയിലേക്കും മാനസികനിലയിലേക്കും എത്തിച്ചത് മാനേജ്‌മെന്റിന്റെ മനോഭാവമാണ്. വേജ്‌ബോര്‍ഡ് കുടിശ്ശിക തന്നില്ലെന്നു മാത്രമല്ല, പലരുടെയും ഗ്രാറ്റ്വിറ്റി എന്ന പിച്ചച്ചട്ടിയില്‍ കൈയിട്ട് ലക്ഷവും അതിലേറെയും രൂപ വാരുകയും ചെയ്തു. പലര്‍ക്കും റിട്ടയര്‍ ചെയ്യാന്‍ വെറും രണ്ടുദിവസവും അഞ്ചുദിവസവുമൊക്കെ ബാക്കിനില്‍ക്കുമ്പോഴാണ് പെന്‍ഷന്‍പദ്ധതി  റദ്ദാക്കപ്പെട്ടത്. റിട്ടയര്‍ ചെയ്തവര്‍ മാതൃഭൂമി ഓഫീസില്‍ കയറിച്ചെല്ലുന്നതു വിലക്കുക പോലും ചെയ്തു.

പത്രപ്രവര്‍ത്തനസംഘടനാ രംഗത്തു തുടരുന്നവര്‍ ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട ഗൗരവമുള്ള കാര്യങ്ങള്‍ പലതും ഇ.പി.എഫുമായും വേരിയബ്ള്‍ പെ ആയും ബന്ധപ്പെട്ട് ഉണ്ട് എന്ന് ഓര്‍മിപ്പിക്കട്ടെ.

ഇ.പി.എഫ് പദ്ധതിയില്‍ നിങ്ങളുടെ സ്ഥാപനത്തിലെ എല്ലാ ജീവനക്കാരും അംഗങ്ങളാണോ? ആക്റ്റ് അനുസരിച്ച് സ്ഥാപനത്തിനകത്തോ സ്ഥാപനത്തിനു വേണ്ടിയോ വേതനത്തിനു എന്തുതരം ജോലി ചെയ്യുന്നവരും ഇ.പി.എഫ് പദ്ധതിക്കു കീഴില്‍ വരും. കരാറുകാര്‍ മുഖേന ഒരു സ്ഥാപനത്തിനുവേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവരെയും ഇതില്‍ അംഗങ്ങളാക്കേണ്ടതുണ്ട്. സ്ഥിരംജീവനക്കാര്‍ക്കു മാത്രം ബാധകമായ പദ്ധതിയല്ല ഇത്. കൂടുതല്‍ പേര്‍ അംഗങ്ങളാവുന്നത് തങ്ങള്‍ക്കു സാമ്പത്തിക ബാധ്യത ഉണ്ടാക്കുമെന്നതിനാല്‍ പരമാവധി പേരെ ഒഴിവാക്കാന്‍ മാനേജ്‌മെന്റുകള്‍ ശ്രമിക്കും. അഞ്ചും പത്തും വര്‍ഷമായി മുഴുവന്‍ സമയം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന പല വിഭാഗക്കാരെയും ഇപ്പോഴും പദ്ധതിയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല എന്നു ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെ എഴുതുന്നത്.