Saturday, 27 September 2014

ആഗോളവല്‍ക്കണവും മലയാള പത്രങ്ങളുടെ സാംസ്‌കാരിക രാഷ്ട്രീയവും


ആഗോളവല്‍ക്കരണമല്ല നമ്മുടെ വിഷയം. പക്ഷേ, അതെന്ത് എന്ന് ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചുനോക്കാതെ പോകുന്നത് ശരിയല്ല. കേരളത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എല്‍.ഡി.എഫ് ജയിച്ചാലും യു.ഡി.എഫ് ജയിച്ചാലും ശാശ്വതമായി നില്‍ക്കുന്ന ഒരവസ്ഥയുണ്ട്. കേരളീയര്‍ വര്‍ത്തമാനത്തിലെങ്കിലും ഇടതുപക്ഷക്കാരാണ്. നമ്മളെല്ലാം ഇടതുപക്ഷക്കാരാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആഗോളവല്‍ക്കരണം ഒരു ചീത്ത സംഗതിയാണ് എന്ന കാര്യത്തില്‍ നമുക്കിടയില്‍ അഭിപ്രായ ഐക്യമാണ് ഉള്ളത്. പ്രളയം പോലെ, പ്രകൃതിദുരന്തം പോലെ, സുനാമി പോലെ ഒരു അത്യാഹിതം. എന്നാല്‍ ആഗോളവല്‍ക്കരണം എന്ത്, എങ്ങിനെ അതുണ്ടായി, എന്താണ് അതിന്റെ ഗുണദോഷങ്ങള്‍ എന്നതിനെ കുറിച്ച് വലിയ ചര്‍ച്ചകളൊന്നും നടക്കാറില്ല. ഇവിടെയും നമുക്കതിലേക്ക് ആണ്ടിറങ്ങാനാവില്ല. പക്ഷേ, അതിന്റെ  അത്യാവശ്യം ഘടകങ്ങള്‍ നമുക്ക് പരിശോധിക്കാം. 

ആഗോളവല്‍ക്കരണം ഇന്നലെ തുടങ്ങിയതല്ല, അത് പണ്ടേ ഉണ്ട്. വാണിജ്യവും മൂലധനനിക്ഷേപവും വലിയ തോതിലുള്ള നിയന്ത്രണങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ലോകമാസകലം നടത്താന്‍ കഴിയുന്ന അവസ്ഥയാണ് ആഗോളീകരണം. ഏറിയും കുറഞ്ഞും ഇത് നൂറ്റാണ്ടുകളായി നടക്കുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. ബ്രിട്ടീഷ് ഈസ്റ്റ് ഇന്ത്യാ കമ്പനി ഇന്ത്യയില്‍ വന്നതും നമ്മുടെ മലയോരവിഭവങ്ങള്‍ ലോകത്തെങ്ങും വിറ്റഴിക്കപ്പെട്ടതും. അറബികളുമായി കച്ചവടം നടത്തിയതും ചീനച്ചട്ടി മുതല്‍ ചീനപ്പടക്കം വരെയുള്ള ചൈനാ ഉല്പ്പന്നങ്ങള്‍ കേരള ഗ്രാമങ്ങളില്‍ പോലും എത്തിയതുമെല്ലാം വാണിജ്യത്തിന്റെ ആഗോളസ്വഭാവം കൊണ്ടുതന്നെയാണ്. 

ഇരുപതാംനൂറ്റാണ്ടില്‍ കോളനികള്‍ മോചിപ്പിക്കപ്പെടുകയും ആഫ്രോ-ഏഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങള്‍ സ്വതന്ത്രമാവുകയും അവര്‍ വ്യാവസായവല്‍ക്കരണത്തിലേക്ക് കടക്കുകയും ചെയ്തപ്പോഴാണ് രാജ്യങ്ങള്‍ സംരക്ഷിത സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയെ കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചുതുടങ്ങിയതും അന്താരാഷ്ട്ര വ്യാണിജ്യത്തില്‍ ഏറെ നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായതും. നമ്മുടെ വ്യവസായങ്ങള്‍ക്ക് ലോകത്തിലെ എല്ലാ ഉല്‍പ്പാദകരോടും മത്സരിക്കാന്‍ കഴിയല്ല. വിദേശ ഉല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ ഇവിടെ അനിയന്ത്രതിമായി വില്‍ക്കപ്പെട്ടാല്‍ നമ്മുടെ വ്യവസായസ്ഥാപനങ്ങള്‍ തകരും. ഇതൊഴിവാക്കാനാണ് നിയന്ത്രണങ്ങള്‍ കൊണ്ടുവന്നത്. ചില ഇറക്കുമതികള്‍ പൂര്‍ണമായി നിരോധിച്ചു. ചിലവയുടെ മേല്‍ വലിയ നികുതി ഏര്‍പ്പെടുത്തി. ഇക്കണോമിക്സ്സില്‍ പ്രൊട്ടക്ഷനിസം എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ട ഈ സാമ്പത്തിക നയമാണ് ഇന്ത്യയെപ്പോലുള്ള വികസ്വരരാജ്യങ്ങള്‍ നടപ്പാക്കിയിരുന്നത്. 

1990ല്‍ ലോക രാഷ്ട്രീയ വ്യവസ്ഥയിലുണ്ടായ മാറ്റം നൂറ്റാണ്ടിനിടയില്‍ ഉണ്ടായ ഏറ്റവും രണ്ടാമത്തെ വലിയ വിപ്ലവമായിരുന്നു. കമ്യുൂണിസത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശത്രുക്കള്‍േപ്പോലും ലോകത്തെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങള്‍ ഏതാണ്ടെല്ലാം ഒന്നടങ്കം തകര്‍ന്നുപോകുമെന്ന് സ്വപ്‌നം കണ്ടതല്ല. ലോകസോഷ്യലിസ്റ്റ് ചേരിയുടെ തലപ്പത്ത് സോവിയറ്റ് യൂണിയനാണ് എല്ലാകാലത്തും ഉണ്ടായിരുന്നത്. 1917 ല്‍ ലെനിന്‍ നേതൃത്വം നല്‍കിയ വിപ്ലവത്തിലൂടെയാണ് റഷ്യ സോഷ്യലിസത്തിലേക്ക് കടന്നതും തുടര്‍ന്ന്  സോവിയറ്റ് യൂണിയന്‍ എന്ന വന്‍ശക്തി രൂപപ്പെട്ടതും. ആസൂത്രിത സമ്പദ്ഘടനയിലൂടെ, ഉദ്പാദകോപകരണങ്ങളുടെ സാമൂഹ്യ ഉടമസ്ഥതയിലൂടെ, തൊഴിലാളി വര്‍ഗത്തിന്റെ ഏകാധിപത്യത്തിലൂടെ  റഷ്യ ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള നിരവധി രാജ്യങ്ങള്‍  സോഷ്യലിസത്തിലേക്ക് കുതിക്കുന്നതായാണ് ലോകം കണ്ടിരുന്നത്. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്‍ ഒരു ഭാഗത്തും അമേരിക്ക എതിര്‍ഭാഗത്തുമായി ലോകം തുല്യശക്തിയുള്ള രണ്ട് ചേരികളായി നിന്ന് ശീതയുദ്ധത്തിലേര്‍പ്പെടുകയായിരുന്നു. ഇന്ത്യ ഒരു ചേരിചേരാ രാഷ്ട്രം ആയാണ് സ്വയം അവകാശപ്പെടാറുള്ളതെങ്കിലും ഇന്ത്യ സോവിയറ്റ് പക്ഷത്തായിരുന്നു എന്നതാണ് സത്യം. ലോകം മുഴുവന്‍ സോഷ്യലിസം വരുന്നതിനെകുറിച്ചുള്ള സ്വപ്‌നം പൂവിടുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുമ്പോഴാണ് മുന്നറിയിപ്പൊന്നുമില്ലാതെ സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണം തകര്‍ന്നുവീഴുന്നത്. 
കിഴക്കന്‍ ജര്‍മനിയാണ് ആദ്യം തകരുന്നത്. രണ്ട് ജര്‍മനികളെ വേര്‍തിരിക്കുന്ന മതില്‍ തകരുകയും കമ്യൂണിസ്റ്റ ്പാര്‍ട്ടി ഭരണം ഇല്ലാതാകുകയും ചെയ്തു. തുടര്‍ന്ന് സോവിയറ്റ് യൂണിയന്‍ ശിഥലമായി. പോളണ്ട്, ഹങ്കറി, ബള്‍ഗേറിയ, റുമാനിയ, ചെക്കോസ്ലോവാക്യ, യൂഗോസ്ലാവിയ, അല്‍ബേനിയ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളാണ് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി ഭരണം ഇല്ലാതായത്. സോവിയറ്റ യൂണിയന്‍ ശിഥിലീകരിച്ച് റഷ്യ, ഉസ്ബക്കിസ്താന്‍, ഉക്രൈന്‍, മോള്‍ഡോവ, ലാറ്റ്വിയ, ജോര്‍ജിയ, അര്‍മേനിയ, അസര്‍ബൈജാന്‍, ലിത്വാനിയ, ബെലാറസ്, എസ്‌തോണിയ, കസഖ്സ്ഥാന്‍ എന്നിങ്ങനെ പുതിയ രാജ്യങ്ങള്‍ ഉദയം ചെയ്യുകയും ഉണ്ടായി. 
ഏതാണ്ട് ഒരേ കാലത്ത് സമാന്തരമായി ഉണ്ടായ നാല് പ്രതിഭാസങ്ങള്‍ ലോകത്തിന്റെയും മാധ്യമങ്ങളുടെ ഗതി പാടെ മാറ്റിമറിച്ചു. അവ ഇവയാണ്.

1. മുതലാളിത്തത്തിന്റെ വിജയവും ശീതസമരത്തിന്റെ അന്ത്യവും 
2. ആഗോളവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ കുത്തൊഴുക്ക് 
3. മാധ്യമസാങ്കേതിക വിദ്യയിലുണ്ടായ വന്‍മാറ്റം.
4. ബഹുരാഷ്ട്രകുത്തകകളുടെ ആവിര്‍ഭാവം

സോവിയറ്റ് തകര്‍ച്ചയോടെ സ്വാഭാവികമായും ശീത യുദ്ധം അവസാനിച്ചു. അമേരിക്ക ഏക വന്‍ശക്തിയായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. മുതലാളിത്തവും കമ്യൂണിസവും തമ്മിലുള്ള ആഗോള യുദ്ധം അവസാനിച്ചു. മുതലാളിത്തത്തിന്റെ വിജയം ആയി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. ലോകത്തിന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രസമരം തന്നെ അവസാനിച്ചെന്നും ചരിത്രംതന്നെ അവസാനച്ചെന്നും വ്യാഖ്യാക്കപ്പെട്ടു. ശീതയുദ്ധത്തിന്റെയോ ലോകയുദ്ധാനന്തരകാലത്തിലെ ഒരു പ്രധാനഘട്ടത്തിന്റെയോ അവസാനം മാത്രമല്ല ഇത്.  മനുഷ്യന്റെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ പരിണാമത്തിന്റെ അവസാനമാണിത് എന്നാണ് പ്രശസ്ത രാഷ്ട്രീയചിന്തകനായ ഫ്രാന്‍സിസ് ഫുകുയാമ 1992ല്‍ എഴുതിയത്.അദ്ദേഹത്തിന്റെ എന്‍ഡ് ഓഫ് ഹിസ്റ്ററി ആന്റ് ദ ലാസ്റ്റ് മേന്‍ എന്ന കൃതി ലോകമെങ്ങും ചര്‍ച്ച  ചെയ്യപ്പെട്ടു. 

വ്യവസായവിപ്ലവകാലത്തെ ലെയ്‌സെ ഫെയര്‍ വീണ്ടും  ആഗോള സാമ്പത്തിക തത്ത്വശാസ്ത്രമായി. സ്വതന്ത്ര വിപണിയെന്നതാണ് സത്യം. വിപണി എല്ലാം ശരിയായി നടത്തിക്കൊള്ളും. സ്വതന്ത്രവിപണിയാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അര്‍ത്ഥം എന്നുപോലും വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെട്ടു. വിലയായാലും കൂലിയായാലും ശമ്പളമായാലും സ്വതന്ത്രവിപണി എല്ലാം തീരുമാനിക്കും. ഭരണകൂടങ്ങള്‍ ഇതിലൊന്നും ഇടപെടേണ്ടതില്ല എന്നതും ആഗോളീകരണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങളില്‍ പെടും.  

ആഗോളീകരണം ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ആഞ്ഞടിച്ചുതുടങ്ങുന്നത് ഇക്കാലം മുതലാണ്. ഇന്ത്യയിലെ ലൈസന്‍സ് കണ്‍ട്രോള്‍ സമ്പദ് വ്യവസ്ഥ അതോടെ അവസാനിച്ചു. വിദേശമൂലധനം പ്രവഹിച്ചു. പൊതുമേഖല ദുര്‍ബലമായി. രാജ്യങ്ങള്‍ തമ്മിലുള്ള ഉല്പ്പന്നങ്ങളുടെയും സേവനങ്ങളുടെയും കൈമാറ്റത്തിന് നിയന്ത്രണമൊന്നും ഇല്ലാതായി. വേള്‍ഡ് ട്രേഡ് ഒര്‍ഗനൈസേഷന്‍ എന്നൊരു ആഗോളസംഘടനതന്നെ അതിനായി രൂപപ്പെട്ടു. മുതലാളിത്തത്തിന്റെ ശക്തമായ സാന്നിദ്ധ്യം എല്ലാവരും അംഗീകരിച്ചു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവുംവലിയ കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാജ്യം ചൈനയായിരുന്നു. ചൈനയില്‍ കമ്യൂണിസം ഒരു ഭരണരൂപമെന്ന നിലയില്‍ തുടര്‍ന്നുവെങ്കിലും അവിടെയും മുതലാളിത്തവ്യവസ്ഥയെ കാര്യക്ഷമമായി മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുക എന്നതായി കമ്യൂണിസ്റ്റ് ഭരണത്തിന്റെ ചുമതല. മുതലാളിത്തം പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കുന്നതില്‍ മുതലാളിത്ത പാര്‍ട്ടികളേക്കാള്‍ കാര്യക്ഷമത കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിക്കുണ്ടെന്ന് തെളിയിക്കുകയാണ് ചൈനീസ് പാര്‍ട്ടി ചെയ്യുന്നത്. 


ആഗോളീകരണത്തിന്റെ ആശയങ്ങളും നടപടികളും വമ്പിച്ച തോതില്‍ ഉല്‍പ്പാദനത്തെയും ഉപഭോഗത്തെയും കെട്ടഴിച്ചുവിട്ടിട്ടുണ്ടെന്നത്. അവിതര്‍ക്കിതമായ സംഗതിയാണ്. സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയില്‍ ഉല്‍പ്പാദനം കര്‍ക്കശമായി പരിമിതപ്പെടുത്തിയിരുന്ന നിരവധി മേഖലകളുണ്ടായിരുന്നു. എണ്‍പതുകള്‍ വരെ ജീവിച്ചിരുന്നവര്‍ ഇത് നേരിട്ട് അനുഭവിച്ചതാണ്. ഒരു സ്‌കൂട്ടര്‍ കിട്ടണമെങ്കില്‍ കമ്പനികളില്‍ പേര് രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്ത് എട്ടുംപത്തും വര്‍ഷം കാത്തിരുന്നവരുണ്ട്. അമ്പാസ്സഡര്‍ അല്ലാതെ കാറുകള്‍ നാട്ടിലുണ്ടായിരുന്നില്ല, അതുപോലും വാങ്ങാന്‍ കഴിവുള്ളവര്‍ അതിവിരളവുമായിരുന്നു. ഉപഭോക്തൃസംസ്‌കാരം എന്ന് നാമിന്ന് കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന സംസ്‌കാരം രൂപപ്പെടുന്നത് ലോകമെങ്ങും ഈ കാലത്താണ്. ഇതിന് മാധ്യമങ്ങളുമായി ഉറ്റ ബന്ധമുണ്ട്. ഉപഭോഗാസക്തിയുടെ ബീജങ്ങള്‍ മനുഷ്യമനസ്സില്‍ വിതയ്ക്കുന്നത് മാധ്യമങ്ങളാണ്. ഉപഗ്രഹടെലിവിഷന്റെ വരവ് വേറൊരു വലിയ വിപ്ലവമായിരുന്നു. സോവിയറ്റ് യൂണിയനിലും കിഴക്കന്‍ ജര്‍മനിയിലും ജനങ്ങള്‍ കമ്യൂണിസത്തിന് അപ്പുറത്തേക്ക് ചിന്തിക്കാന്‍ കാരണമായത് പാശ്ചാത്യ മുതലാളിത്തരാജ്യങ്ങളില്‍നിന്നുള്ള ടെലിവിഷന്‍ ചാനലുകള്‍ വന്നതോടെയാണ് എന്ന് നിരീക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ തീര്‍ത്തും രാഷ്ട്രീയരഹിതമായിരുന്ന വിനോദചാനലുകളില്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ് വിരുദ്ധമായി യാതൊന്നുമില്ലെന്നാണ് അവിടത്തെ ഭരണാധികാരികള്‍ കരുതിയിരുന്നതെങ്കിലും പാശ്ചാത്യര്‍ക്ക് കിട്ടുന്ന ഇക്കണ്ട ഇലക്ട്രോണിക്- ഫാഷന്‍- ഭക്ഷ്യവസ്തു- പാനീയങ്ങള്‍ ഒന്നും തങ്ങള്‍ക്ക് കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ എന്ന വ്യാധി അവരില്‍ പടര്‍ത്തിയത് ടി.വി.പരസ്യങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു. പരസ്യങ്ങള്‍ അങ്ങേയറ്റം സ്‌ഫോടനാത്മകമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രചരണായുധങ്ങളായി മാറി. സാംസ്‌കാരിക മൂല്യങ്ങളുടെ പുനര്‍നിര്‍ണയം ഇതോടൊപ്പം നടന്നുപോന്നു. ലാഭമുണ്ടാക്കുക, മൂലധനം സ്വരൂപിക്കുക, ഒരുപാട് ഉത്പാദിപ്പിക്കുക, ഒരുപാട് ഉപഭോഗിക്കുക തുടങ്ങിയവകളോട് ഒരു കാലത്തുണ്ടായിരുന്ന വിരോധം ലോകമെങ്ങും ഇല്ലാതാവുകയായിരുന്നു. സുഖസൗകര്യങ്ങള്‍ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കുന്നത് തെറ്റായ ഒരു കാര്യമല്ല എന്ന് എല്ലാവര്‍ക്കും തോന്നിത്തുടങ്ങി. അതിന് വേണ്ടിയായി എല്ലാ പരിശ്രമങ്ങളും എന്നുവന്നു. 



 ഈ കാലഘട്ടം കമ്യൂണിക്കേഷണ്‍സ് വിപ്ലവത്തിന്റെ കൂടി തുടക്കമായിരുന്നു. സോവിയറ്റ് യൂണിയന്‍ തകരുന്ന കാലത്ത് വികസിത രാജ്യമായ ജര്‍മനിയില്‍ പോലും മൊബൈല്‍ ഫോണോ, ഇന്റര്‍നെറ്റോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കളര്‍ ടെലിവിഷന്‍ പോലും അപൂര്‍വമായിരുന്നു. പക്ഷെ, പെട്ടന്ന് കമ്യൂണിക്കേഷണ്‍സ് സാങ്കേതികതയില്‍ വിപളവമുണ്ടായി. പ്രിന്റിങ്ങ്, ഫോട്ടോഗ്രാഫി, കമ്യൂണിക്കേഷന്‍സ് വിപളവങ്ങള്‍ അതിന് മുമ്പത്തെ നൂറുവര്‍ഷംകൊണ്ടുണ്ടായതിനേക്കാള്‍ വലിയ മാറ്റങ്ങള്‍ ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൊണ്ടുണ്ടാക്കി. ടെലിവിഷനുകള്‍ വീടുതോറുമെത്തി. 
മാധ്യമങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക നിലയില്‍ ഇത് വലിയ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കി. പരസ്യങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് പത്രങ്ങളെയും ടെലിവിഷനുകളെയും വലിയ ലാഭംകിട്ടുന്ന വ്യവസായങ്ങളാക്കി. ലോകമെങ്ങും കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ വന്‍തോതില്‍ മാധ്യമവ്യവസായത്തിലേക്ക് കടന്നു. പഴയ കാലത്തെ ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റ് ധര്‍മസ്ഥാപനം എന്ന നിലയില്‍ നിന്ന് മാറി ലാഭത്തിന് വേണ്ടി പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങളായി മാറി മാധ്യമങ്ങള്‍. മാധ്യമ ഉടമസ്ഥരുടെ തത്ത്വശാസ്ത്രംതന്നെ സമൂലം മാറി. റുപര്‍ട്ട് മര്‍ഡോക്കിനെ പോലുള്ള വന്‍കിടക്കാര്‍ പാശ്ചാത്യരാജ്യങ്ങളിലെ മാധ്യമങ്ങള്‍ കൈവശത്തിലാക്കി. 

ആഗോള മാധ്യമകുത്തകകളുടെ വളര്‍ച്ച 

ആഗോളതലത്തില്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായ വളര്‍ച്ചയോടൊപ്പം മാധ്യമക്കുത്തകകളും വളര്‍ന്നു. പത്തും അമ്പതും പത്രസ്ഥാപനങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ആസ്‌ത്രേലിയ പോലുള്ള രാജ്യങ്ങളില്‍ ആഗോളീകരണകാലമായപ്പോഴേക്ക് അവരുടെ എണ്ണം അഞ്ചും ആറും ആയി കുറഞ്ഞു. റോബര്‍ട്ട് മെക്‌ചെസ്‌നി, എഡ്വേഡ് ഷെര്‍മന്‍, നോം ചോംസ്‌കി, തുടങ്ങി നിരവധി ഗവേഷകര്‍ ആഗോള മാധ്യമ വളര്‍ച്ചയെ കുറിച്ച് പഠനങ്ങള്‍ നടത്തുകയും പുസ്തകങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.  70 ശതമാനം ആസ്‌ത്രേലിയന്‍ പത്രങ്ങള്‍ റുപര്‍ട്ട് മര്‍ഡോക്കിന്റെ ഉടമസ്തതയിലുള്ളതാണെന്ന് പഠനങ്ങള്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നു. ചില പ്രവിശ്യകളില്‍ നാലോ അഞ്ചോ  പത്രങ്ങളുള്ളതില്‍ എല്ലാം മര്‍ഡോക്ക് വക ആണ് എ്ന്നും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. 

ആഗോളതലത്തില്‍ അഞ്ചാറ് സ്ഥാപനങ്ങളുടെ വാഴ്ചയാണ് ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്നത്. പത്രങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല, ടെലിവിഷനും റേഡിയോയും സിനിമയും പുസ്തകങ്ങളും എല്ലാം ഇവരുടെ കൈകളിലായി. ന്യൂസ് കോര്‍പ്പറേഷന്‍,. ടൈംവാര്‍ണര്‍, ഡിസ്‌നി, ബര്‍ട്ടല്‍സ്മന്‍, വയാകോം, ടി.സി.ഐ, തുടങ്ങിയവയാണ് ഈ കുത്തകകള്‍. 

പബ്ലിക് ബ്രോഡ്കാസ്റ്റിങ്ങ് സംവിധാനം ലോകമെങ്ങും തകര്‍ന്നു. പബ്ലിക് ബ്രോഡ്കാസ്റ്റിങ്ങ് എന്നത് പൂര്‍ണമായും നല്ല ഒരു ഏര്‍പ്പാടായിരുന്നു എന്ന അഭിപ്രായമില്ല. കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാജ്യങ്ങളിലെപോലെ സര്‍ക്കാര്‍വിരുദ്ധ ആശയങ്ങളും പാര്‍ട്ടികളും സര്‍ക്കാര്‍ മാധ്യമത്തില്‍ പ്രവേശനമില്ല എന്ന അവസ്ഥ പോലുമുണ്ടായിരുന്നു. സര്‍ക്കാറുകളുടെ നിയന്ത്രണത്തില്‍ അവര്‍ക്കുവേണ്ടി മാത്രമുള്ള പ്രചാരണ പ്രവര്‍ത്തനമാണ് ഇത്തരം സ്ഥാപനങ്ങളില്‍ മിക്കവയിലും നടന്നുപോന്നത്. സര്‍ക്കാറുകള്‍ക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത വാര്‍ത്ത അവര്‍ പൂര്‍ണമായി സെന്‍സര്‍ ചെയ്തുപോന്നു. ബി.ബി.സി. പോലെ അത്യപൂര്‍വം സ്ഥാപനങ്ങളേ മാധ്യമസ്വതന്ത്ര്യം ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്ന സ്വതന്ത്ര സ്ഥാപനങ്ങളായി നിലനിന്നുള്ളൂ.  ആകാശവാണിയും ദൂര്‍ദര്‍ശനും ഈ രംഗത്തെ വളരെ മോശം ഉദാഹരണങ്ങളായിരുന്നു. 

ഇന്ത്യന്‍ മാധ്യമ വളര്‍ച്ച

ഏതെങ്കിലും കുത്തക സ്ഥാപനം ഇന്ത്യന്‍ മാധ്യമങ്ങളെ പിടിച്ചടക്കുന്ന സ്ഥിതി ആദ്യഘട്ടത്തിലൊന്നും ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലും ഇരുപത് വര്‍ഷം പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്ക്് പുതിയ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ വലിയ കുത്തകകളായി വളരുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണാന്‍ കഴിയുന്നത്. റിലയന്‍സ് ആണ് ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ മുന്‍നിരയില്‍ എത്തിയിരിക്കുന്നത്. 

1990 ന് ശേഷമുള്ള 20 വര്‍ഷം കൊണ്ട് ദേശീയ മാധ്യമങ്ങള്‍ നാലും അഞ്ചും ഇരട്ടിയാക്കി അവരുടെ വരുമാനവും ലാഭവും. ലോകത്തിലെ നൂറു ഏറ്റവും ശക്തിയുള്ള മാധ്യമങ്ങളില്‍  പത്തൊമ്പതും ഇന്ത്യയിലാണ്. ചൈനയിലാണ് 25 മാധ്യമങ്ങള്‍. സര്‍ക്കുലേഷന്‍ കാര്യത്തില്‍ ഇന്ത്യയാണ് ലോകത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ വലിയ വിപണി. 
മലയാള മാധ്യമവളര്‍ച്ച


പുതിയ കുത്തകക്കമ്പനികള്‍ കടന്നുവന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും മലയാളത്തിലും നിലവിലുള്ള മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് വലിയ വളര്‍ച്ച കൈവരിക്കാനായി. സംസ്ഥാനത്തെ ഏതാണ്ട് എല്ലാ ജില്ലകളില്‍ ഇപ്പോള്‍ പ്രമുഖ പത്രങ്ങള്‍ക്ക് യൂണിറ്റുകളുണ്ട്. തൊണ്ണൂറുകളുടെ തുടക്കത്തില്‍ അഞ്ചും ആറുംലക്ഷം കോപ്പി സര്‍ക്കുലേഷന്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന പത്രങ്ങള്‍ക്ക് ഇപ്പോള്‍ പതിനഞ്ചും ഇരുപതുംലക്ഷം കോപ്പി പ്രചാരമുണ്ട്.  പുതുതായി രംഗത്തുവന്ന പത്രങ്ങളെല്ലാംതന്നെ പ്രൊഫഷനല്‍ ഗുണനിലവാരത്തില്‍ ഒന്നും രണ്ടും റാങ്കിലുള്ള പത്രങ്ങളുമായി മത്സരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നവയാണ്. അന്യരാജ്യങ്ങളില്‍ യൂണിറ്റുകളുള്ള അപൂര്‍വം ഭാഷാപത്രങ്ങളില്‍ ഏറെയും കേരളത്തിലെ പത്രങ്ങളാണ്. ഗള്‍ഫ് പ്രദേശത്തെ ആറേഴ് രാജ്യങ്ങളില്‍ യൂണിറ്റുകള്‍ ഉള്ള പത്രങ്ങളും മലയാളത്തിലുണ്ട്. 

ആഗോളതലത്തില്‍ ഉണ്ടായ ഈ മാധ്യമവളര്‍ച്ചയുടെ ഫലമായി വലിയ ലാഭമുണ്ടാക്കുന്ന വ്യവസായങ്ങളായി മാധ്യമം വളര്‍ന്നു എന്നതാണ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം. 'ഞാനിവിടെ പോരാടാനാണ് പത്രമിറക്കുന്നത്, പണമുണ്ടാക്കാനല്ല' എന്ന പഴയ ആഗോള തത്ത്വം ഇപ്പോള്‍ നേരെ വിപരീതമായിട്ടുണ്ട്. മാധ്യമം എന്നതും വാര്‍ത്ത എന്നതും വാണിജ്യാര്‍ത്ഥത്തിലുള്ള വ്യവസായവും ഉത്പ്പന്നവും ആണ് എന്ന് സാര്‍വത്രികമായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. മര്‍ഡോക്ക് ഇല്ലാതെതന്നെ മര്‍ഡോക്കൈസേഷന്‍ എന്ന് ഈ പ്രവണത വിളിക്കപ്പെട്ടു. അതിന്റെ തത്ത്വശാസ്ത്രം വളരെ ലളിതമായിരുന്നു. 
പോഡക്റ്റ് ആണ് പത്രം, 
വാര്‍ത്ത അതിന്റെ  അസംസ്‌കൃത പദാര്‍ത്ഥമാണ്
വായനക്കാര്‍ സാധാരണ ഉപഭോക്താക്കളാണ്
സമൂഹം വിപണിയാണ്. 

പാശ്ചാത്യ മാധ്യമങ്ങളിലെ മര്‍ഡോക് ഫിലോസഫി. 

ആഗോളതലത്തില്‍ വന്‍കിടകമ്പനികള്‍ എന്തുവില കൊടുത്തും ലാഭം വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാനുള്ള തന്ത്രങ്ങളാണ് ആവിഷ്‌കരിക്കുന്നത്. കൂടുതല്‍ വായനക്കാര്‍, അതിലൂടെ കൂടുതല്‍ പരസ്യം എന്നതാണ് നയം. ഈ ചിന്താഗതിയുടെ ആഗോള ആചാര്യന്‍ റുപര്‍ട്ട് മുര്‍ഡോക് ആണ്. മാധ്യമ ഉത്പാദനച്ചെലവിന്റെ നല്ലൊരു ശതമാനം പരസ്യങ്ങള്‍ മുഖേനയാണ് കിട്ടുന്നത് എന്നത് ഒരു ആഗോളസത്യമാണ്. പരസ്യങ്ങള്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ പത്രവില രണ്ടോ മൂന്നോ ഇരട്ടിയാകുമെന്നത് ലോകത്തെങ്ങുമുള്ള അവസ്ഥയതാണ്. ഫലത്തില്‍ പത്രങ്ങളെ സബ്‌സിഡൈസ് ചെയ്യുകയാണ് പരസ്യങ്ങള്‍. തീര്‍ച്ചയായും ഇക്കാര്യത്തില്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് പരസ്യക്കാരോട് കടപ്പാടുണ്ടാകുന്നതില്‍ അത്ഭുതമില്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പരസ്യക്കാരോടുള്ള താല്പര്യം വായനക്കാരനോടുള്ളതിലേറെ ആയിപ്പോകുന്നതില്‍ അത്ഭുതമില്ല. പല രാജ്യങ്ങളിലും ഫ്രീ ന്യൂസ്‌പേപ്പറുകള്‍ പെരുകുന്നു. അവര്‍ക്ക് വായനക്കാരില്‍നിന്ന് ഒന്നും കിട്ടുന്നില്ല. പരസ്യക്കാരനാണ് ലാഭം ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്നത്. തീര്‍ച്ചയായും ഇവിടെ വായനക്കാരന്‍ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു ഘടകമേ അല്ലാതാവുന്നു. ടെലിവിഷനില്‍ സമാനമാണ് സ്ഥിതിയെങ്കിലും ഉള്ളടക്കം മെച്ചപ്പെട്ടാലേ ചാനലിന് കാഴ്ച്ചക്കാരനുണ്ടാവൂ. കാഴ്ചക്കാരനുണ്ടെങ്കില്‍ മാത്രമേ പരസ്യക്കാരനും നേട്ടമുള്ളൂ. പരമാവധി കാഴ്ചക്കാരനെ പരസ്യക്കാരന് ഏര്‍പ്പാടാക്കിക്കൊടുക്കുക എന്നതാണ്  ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം.

മര്‍ഡോക്കിന്റെ തത്ത്വശാസ്ത്രം ഇന്ത്യന്‍ ദേശീയ മാധ്യമങ്ങളും പിന്തുടരുകയാണ്. വാര്‍ത്തയേക്കാളേറെ പരസ്യത്തിന് പ്രാധാന്യം നല്‍കുന്നതാണ്  മാധ്യമസമീപനം. ജേണലിസ്റ്റിനേക്കാള്‍ പ്രാധാന്യം ഇവിടെ മാര്‍ക്കറ്റിങ്ങ് എക്‌സിക്യൂട്ടീവിനാണ്. വാര്‍ത്തകള്‍ പിന്നിലും പരസ്യം മുന്നിലുമാകുന്നത് മാധ്യമനടത്തിപ്പുകാര്‍ക്കുമാത്രമാണ്. വായനക്കാരന് വാര്‍ത്തയാണ് മുന്നില്‍. പരസ്യം വേണ്ട എന്നല്ല, പരസ്യമില്ലാത്ത പത്രം അവനും ഇഷ്ടമില്ല. എന്നാലും സഹിക്കും. എന്നാല്‍ വാര്‍ത്തയില്ലെങ്കില്‍ അത് പത്രമേ അല്ലാതാവും. കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ വാര്‍ത്ത വായിക്കാന്‍ പത്രം വാങ്ങണം എന്നതാണ് പരസ്യക്കാരുടെയും താത്പര്യം. പക്ഷേ, അത് പത്രം നല്ല ഗൗരവമുള്ള വാര്‍ത്ത കൊടുത്താണ് സാധിക്കേണ്ടത് എന്ന് അവന് അഭിപ്രായമില്ല. 

 വിനോദ വ്യവസായത്തിന്റെ ഭാഗമാണ് ഇപ്പോള്‍ മാധ്യമങ്ങളും. മീഡിയ ആന്റ് എന്റര്‍ടെയ്ന്‍മെന്റ് ഇന്‍ഡസ്ര്ട്രി എന്നാണ് ഇതിനെ വിളിക്കുന്നത്. എങ്ങനെ വാര്‍ത്തകള്‍ ആസ്വാദ്യമാക്കാം എന്ന് ആലോചിക്കാനാണ് ദേശീയമാധ്യമങ്ങളുടെ തലപ്പത്തുള്ളവര്‍ പത്രാധിപന്മാരോട് നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഈ സമീപനം പത്രങ്ങളുടെ ഉള്ളടക്തത്തെ കാര്യമായി ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. പഴയ കാലത്തെപ്പോലെ ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഉന്നയിച്ച് പൊരുതുക, സമൂഹത്തിന്റെ ഉയര്‍ച്ചക്കായി യത്‌നിക്കുക എന്നതൊന്നും പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളല്ലാതായിട്ടുണ്ട്. ഈ പ്രശനം പല മാധ്യമചിന്തകരും ആവര്‍ത്തിച്ച് ഉന്നയിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. വാര്‍ത്തയില്‍ വിനോദത്തിനും ഗ്ലാമറിനുമെല്ലാമാണ് പ്രാധാന്യം നല്‍കുന്നത്. കൂടുതല്‍ സ്ഥലവും സമയവും ഇതിന് വേണ്ടിയാണ് ചെലവഴിക്കുന്നത്. കയ്യെത്തും ദൂരത്ത് പട്ടിണി കൊണ്ട് ജനങ്ങള്‍ മരിക്കുകയോ, കൃഷിനശിച്ച് കര്‍ഷകര്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നുണ്ടെങ്കിലും അത് അന്വേഷിക്കാന്‍ ദേശീയ തലസ്ഥാനത്തെ പത്രങ്ങള്‍ ലേഖകരെ നിയോഗിച്ചു എന്നുവരില്ല. എന്നാല്‍ ഫാഷന്‍ ഷോയോ അതുപോലെ വല്ലതുമോ നടക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഡസന്‍കണക്കിന് റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍മാരും ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍മാരും വീഡിയോഗ്രാഫര്‍മാരും ഓരോ സ്ഥാപനത്തില്‍ നിന്നും പാഞ്ഞത്തിയേക്കും. 

സമീപകാലത്ത് ഒരു പാശ്ചാത്യമാധ്യമവുമായുള്ള അഭിമുഖത്തില്‍ ഇന്ത്യയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഇംഗ്ലീഷ് ദിനപത്രത്തിന്റെ  അധിപന്‍ പറഞ്ഞത് വളരെയേറെ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ വാര്‍ത്താവ്യവസായത്തിലല്ല, പരസ്യവ്യവസായത്തിലാണ് എന്നാണ് അവര്‍ പറഞ്ഞത്. ലോകപ്രശസ ്തമായ ദി ന്യൂയോര്‍ക്കര്‍ മാസികയുടെ പ്രതിനിധി പ്രശസ്ത പത്രപ്രവര്‍ത്തകനും ഗ്രന്ഥകാരനുമായ കെന്‍ ഔലറ്റയുമായുള്ള അഭിമുഖത്തിലാണ് ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യ ഉടമസ്ഥ സഹോദരന്മാരായ സമീര്‍ ജെയിനും വിനീത് ജെയിനും ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞത്. ലവലേശം മറച്ചുവെക്കാതെ, കുറ്റബോധം ഒട്ടുമില്ലാതെ അവര്‍ ഇത് വിശദീകരിക്കകുയും ചെയ്തു. ഇത് വളരെ ശ്രദ്ധേയവും നമ്മുടെ കണ്ണുതുറപ്പിക്കുന്നതുമായ പ്രസ്താവനയാണ്. വാര്‍ത്തയ്ക്ക് വന്‍കിട മാധ്യമ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ ഉടമസ്ഥര്‍ എന്തുപ്രാധാന്യമാണ് കല്പിക്കുന്നത് എന്ന് ഇത് വ്യക്തമാക്കുന്നു. വലിയ പത്രങ്ങളുടെ വരുമാനത്തിന്റെ എണ്‍പതുശതമാനംവരെ പരസ്യങ്ങളില്‍ നിന്നുള്ളതാവുമ്പോള്‍ ഈ ഒരു ചിന്താഗതി ഉണ്ടായതില്‍ അത്ഭുതമില്ല. ഇവരിത് ആദ്യമായി പറയുകയല്ല. പരസ്യങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വെക്കാനുള്ള ഒരു സാധനം മാത്രമാണ് വാര്‍ത്ത എന്ന വാക്യം ടൈംസ് ഓഫ് ഇന്ത്യയോട് പേര് ചേര്‍ത്താണ് പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെട്ടത്. അത് സത്യമാകട്ടെ, അസത്യാകട്ടെ, അതാണ് യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ മാധ്യമ ഉടമസ്ഥരുടെയും മാര്‍ക്കറ്റിങ്ങ് അധിപന്മാരുടെയും കാഴ്ചപ്പാട്.

പരസ്യമായി ഇങ്ങനെ പറയാറില്ലെങ്കിലും ഭാഷാപത്രങ്ങളും ഇതേ വഴിക്ക് തന്നെയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. വിദേശ പത്രങ്ങളില്‍ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങള്‍ക്കും വേണ്ടിയാണ് ഒരു പത്രം അതിന്റെ പേജുകള്‍ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്. പല വികസിത രാജ്യങ്ങളിലും ടാബ്ലോയ്ഡ് പത്രങ്ങള്‍ ആളുകളെ ഹരംപിടിപ്പിക്കുന്ന വാര്‍ത്തകളിലാണ് ഊന്നല്‍ നല്‍കുന്നത്. വരുമാനത്തിന്റെ അഞ്ചിലൊന്നുവരെ വിനോദത്തിന് ചെലവഴിക്കുന്നുണ്ട് നഗരവാസികള്‍. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വിനോദവ്യവസായത്തില്‍ പങ്കുപറ്റുകയാണ മാധ്യമങ്ങള്‍. വിദ്യാഭ്യാസമുള്ള, സാംസ്‌കാരികമായി ഉയര്‍ന്ന നിലവാരം പുലര്‍ത്തുന്ന ജനവിഭാഗങ്ങള്‍ വായിക്കുന്ന പത്രങ്ങളില്‍ പ്രധാന്യം കല്പ്പിക്കപ്പെടുന്നത് ഗൗരവമുള്ള വാര്‍ത്തകള്‍ക്കാണ്. ഇതല്ല നമ്മുടെ നാട്ടിലെ സ്ഥിതി.. ഒരേ തരം പത്രമാണ് സമ്പന്നനും ദരിദ്രനും വിദ്യാസമ്പന്നനും നവസാക്ഷരനുമെല്ലാം വായിക്കുന്നത്. ഏറ്റവും കൂടുതള്‍ സമ്പന്നര്‍ വായിക്കുന്ന പത്രമാകാന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ കൂടുതള്‍ തുകയ്ക്ക പരസ്യസ്ഥലം വില്‍ക്കാന്‍ കഴിയുമല്ലോ എന്നോര്‍ത്ത് ആ രീതിയില്‍ ഉള്ളടക്കം രൂപപ്പെടുത്തുന്ന പത്രങ്ങളുണ്ട്. വേറെ ചിലര്‍, ഏറ്റവും മനോരമ്യമായ വാര്‍ത്തകള്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയാല്‍ സര്‍ക്കുലേഷനും അതുവഴി പരസ്യങ്ങളും കൂട്ടാം എന്നുകരുതി ആ വഴി നോക്കുന്നു. കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ വായിക്കാന്‍ വേണ്ടി പത്രത്തിന്റെ നിലവാരം കുറയ്ക്കുക എന്നതാണ് പൊതുവായി കണ്ടുവരുന്നത്. ക്രമാനുഗതമായ തകര്‍ച്ച പത്രങ്ങളുടെ നിലവാരത്തില്‍ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന പരാതി ജനങ്ങളില്‍ നല്ലൊരു വിഭാഗത്തിനുണ്ട്. 

ഈ പ്രവണതകളെല്ലാം ചേര്‍ന്ന് മലയാള പത്രങ്ങളുടെ സാംസ്‌കാരികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ നിലപാടുകളില്‍ ഒട്ടേറെ അപഭ്രംശങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. നമുക്ക് അവ പരിശോധിക്കാം.


· ചാനല്‍ക്കാലത്ത് പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുന്നു പത്രങ്ങള്‍. വാര്‍ത്തകള്‍ വായിക്കുക എന്ന രീതി മാറി വാര്‍ത്തകള്‍ കാണുക എന്നത് സാര്‍വത്രികമാകുമ്പോള്‍ സാംസ്‌കാരികമായിത്തന്നെ ഒട്ടേറെ മാറ്റങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുന്നുണ്ട്. വായിച്ച് മനസ്സിലാക്കുക എന്നത് കണ്ട് രസിക്കുക എന്നതിലേക്ക് മാറുന്നു എന്നതാണ് ഒരു പ്രശ്‌നം. ദൃശ്യപരതയ്ക്ക പ്രാധാന്യം വരുന്നു. എല്ലാം കാണാന്‍ വേണ്ടിയാകുമ്പോള്‍ കാഴ്ചക്ക് മിഴിവേകാന്‍ ശ്രമം നടക്കും. ആരോ പറഞ്ഞതുപോലെ, മരണം വരെ ഉപവാസം പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോഴും വര്‍ണശബളമായ വസ്ത്രം ധരിച്ചുവേണം അത് എന്ന നിലവരുന്നു. ആരുപറഞ്ഞു, എങ്ങനെ പറഞ്ഞു എന്നുള്ളതാകുന്നു പ്രധാനം.

 24 മണിക്കൂര്‍ പോയിട്ട് ഒരുമണിക്കൂര്‍ നേരം കവര്‍ ചെയ്യേണ്ടത്ര പ്രാധാന്യം പോലും വാര്‍ത്തകള്‍ ഇല്ലാത്ത കേരളത്തില്‍ ശുദ്ധ അസംബന്ധങ്ങള്‍പോലും ബ്രെയ്കിങ്ങ് ന്യൂസ് ആയി പകല്‍മുഴുവന്‍ ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ, പിറ്റെ ദിവസം പത്രം വായിക്കുമ്പോഴേ ഇതിന് ഇത്രയേ പ്രാധാന്യം ഉള്ളൂ എന്ന് ജനങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിയുകയുള്ളൂ. അതേ സമയം ടെലിവിഷനിലെ കവറേജ് പലപ്പോഴും പത്രവാര്‍ത്തകളുടെ കവറേജിനെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. ഇതാണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് ചാനലുകള്‍ കൊട്ടിഘോഷിച്ചാല്‍ വിരുദ്ധമായി റിപ്പോര്‍ട്ട് എഴുതാന്‍ പത്രങ്ങള്‍ക്ക് കഴിയില്ല.   


· സര്‍ക്കുലേഷന്‍, ടാം റെയ്റ്റിങ്ങ്- ഇവയാണ് വിജയ മാനദണ്ഡങ്ങള്‍. സെന്‍സേഷനലിസം എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ആശങ്ക ഇപ്പോഴില്ല. പരമാവധി കൂടുതല്‍ ആളുകളെ ആകര്‍ഷിക്കാവുന്ന രീതിയിലുള്ള വാര്‍ത്താവിഷയങ്ങള്‍ കണ്ടെത്തുക, അത്തരം രീതിയില്‍ എഴുതുക എന്നത് പൊതുതത്ത്വമായിട്ടുണ്ട്. വാര്‍ത്താപ്രാധാന്യത്തിന്റെ നിര്‍വചനങ്ങള്‍ മാറുകയായി. ഗൗരവമുള്ള സാമൂഹ്യ- രാഷ്ട്രീയസംഭവങ്ങളേക്കാള്‍ സിനിമാ, സ്‌പോര്‍ട്‌സ്, സെക്‌സ്, വയലന്‍സ്, ക്രൈം വാര്‍ത്തകള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യം ലഭിക്കുന്നു. പത്രങ്ങളും ചാനലുകളും ഒക്കെ ഈ ദൂഷിതവലയത്തില്‍ വീണിരിക്കുന്നു. വായനക്കാര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള വിഭവമാണ് നല്‍കേണ്ടത് എന്ന് അംഗീകരിച്ചാല്‍ പിന്നെ ഇതേ വഴിയുള്ളൂ. 


· വാര്‍ത്തകള്‍ വിനോദമാകുന്നു, സംവാദങ്ങള്‍ ആകര്‍ഷകമായ ഏറ്റുമുട്ടലുകളാകുന്നു. സംവാദങ്ങളും ചര്‍ച്ചകളും പോലും സംഭവങ്ങളാക്കപ്പെടുന്നു. എന്തുപറഞ്ഞു എന്നതല്ല എങ്ങനെ പറഞ്ഞു എന്നത് പ്രധാനമായി. അഭിമുഖങ്ങള്‍ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിലെ ചോദ്യം ചെയ്യലിന്റെ രൂപഭാവങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നു. ചര്‍ച്ചകളും സംവാദങ്ങളും സംഘട്ടനങ്ങളുടെ അക്രമാസക്ത ഭാവം കൈവരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെയാണ് രാഷ് ട്രീയം ചര്‍ച്ച ചെയ്യേണ്ടത്, ഇതാണ് ജനാധിപത്യത്തിലെ സംവാദത്തിന്റെ സ്വഭാവം എന്ന തെറ്റായ സന്ദേശം പുതിയ തലമുറയിലും എത്തുന്നു. പ്രതീകാത്മകമായ നിസ്സാര സമരങ്ങളില്‍ പോലും പ്രകടനക്കാര്‍ കൃത്രിമമായി അക്രമാസക്തരാകുന്നു. ചാനല്‍ ക്യാമറകളെ ആകര്‍ഷിക്കാന്‍ ഇതേ വഴിയുള്ളൂ. ആളുകളെ കാണിക്കാന്‍ വേണ്ടിയുള്ള പ്രകടനക്കാരന്റെ അക്രമം ഏറുന്നു, കാണാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി ക്രമസമാധാനപാലകന്‍ അക്രമം കുറക്കേണ്ടിയും വരുന്നു.

· മാധ്യമസംസ്‌കാരം ഉപഭോക്തൃസംസ്‌കാരമാകുന്നു. ആഗോളീകരണം സൃഷ്ടിച്ച അമിതോല്‍പ്പാദനം ഉല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ വിറ്റഴിക്കാന്‍ എന്തും ചെയ്‌തേ പറ്റൂ എന്ന സ്ഥിതി ഉണ്ടാക്കി. ദൃശ്യമാധ്യമങ്ങള്‍ പുതിയ തലമുറയില്‍ ഫാഷന്‍തരംഗം സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരി്ക്കുന്നു. വരുമാനത്തിന്റെ വലിയ പങ്ക് ഇന്ന് നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങാനല്ല, ആര്‍ഭാടവസ്തുക്കള്‍ വാങ്ങാനാണ് ചെലവഴിക്കുന്നത്. മാധ്യമപരസ്യപ്രളയമാണ് ഈ അനിവാര്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. 


· ആത്മഹത്യ, അഹിംസ, കണ്‍സ്യൂമര്‍ ആര്‍ത്തി, തുടങ്ങിയവക്ക് മാധ്യമം പ്രോത്സാഹനമാകുന്നു. ഉയര്‍ന്ന ജീവിത സൗകര്യങ്ങള്‍ നേടാനുള്ള ഔത്സുക്യം വഴിവിട്ട രീതികളിലേക്ക് പുതിയ തലമുറയെ തള്ളിവിടുന്നു. ദൈനംദിനജീവിതം മത്സരാധിഷ്ഠിതമാകുന്നു. കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്കിന്, കൂടുതല്‍ മെച്ചപ്പെട്ട വിജയത്തിന്, പാഠ്യേതര രംഗത്തെ നേട്ടങ്ങള്‍ക്ക്, മെച്ചപ്പെട്ട പ്രൊഫഷനല്‍ കോളേജിലെ പ്രവേശനത്തിന്- ഇതിനെല്ലാം വേണ്ടിയുള്ള കഴുത്തറപ്പന്‍ മത്സരത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നതും പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതും മാധ്യമറിപ്പോര്‍ട്ടിങ്ങ് ആകുന്നു. പരസ്യങ്ങളിലൂടെ മനസ്സുകളെ കീഴടക്കുന്നതും ഈ ചിന്ത തന്നെ.

കടക്കെണിയില്‍ പെട്ടും, അസാധ്യമായ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ നേടാന്‍ കഴിയാതെ മാനസികസമ്മര്‍ദ്ദങ്ങള്‍ കാരണവും ജീവനൊടുക്കുന്നവരുടെ എണ്ണം വര്‍ഷംതോറും കൂടിവരുന്നു.

· സര്‍ക്കുലേഷന്‍ വര്‍ദ്ധനയ്ക്കായി മാധ്യമങ്ങള്‍ സംഘടിത വിഭാഗങ്ങളെ പ്രീണിപ്പിക്കുന്നു. - മതങ്ങള്‍, ജാതികള്‍, സംഘടിത ഗ്രൂപ്പുകള്‍ എന്നിവകളെ ഒട്ടും ചൊടിപ്പിക്കാതിരിക്കാനാണ് ശ്രദ്ധ

· ആള്‍ദൈവങ്ങളും അന്ധവിശ്വാസങ്ങളുമെല്ലാം പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അവയുടെ വക്താക്കള്‍ മാധ്യമങ്ങളെ വിരല്‍ചൂണ്ടി നിയന്ത്രിക്കുന്നു. അന്ധവിശ്വാസങ്ങളിലേക്കുള്ള തിരിച്ചുപോക്ക് വ്യാപകമായി നടക്കുന്നു. 

· മതം ആരാധന വിശ്വാസം ആഘോഷങ്ങള്‍ എന്നിവയെല്ലാം മുഖ്യ ഉള്ളടക്കമാകുന്നു. വില്പ്പനയ്ക്ക വേണ്ടി വിശ്വാസങ്ങളെ ഉപയോഗിക്കുന്നു

· മിതത്ത്വത്തില്‍ നിന്ന് ആര്‍ഭാടത്തിലേക്ക് കടക്കുന്ന ആത്മീയത. അത് മാധ്യമങ്ങളെയും ബാധിക്കുന്നു. വിശ്വാസങ്ങളെ ഒന്നടങ്കം, വേദങ്ങള്‍ പോലും വില്പനച്ചരക്കാക്കിയിരിക്കുന്നു.

· ഇന്‍ഷ്യൂറന്‍സ് പോലുള്ള സൗജന്യങ്ങളും സമ്മാനങ്ങളും നല്‍കിയാണ് സര്‍ക്കുലേഷന്‍ വര്‍ദ്ധിപ്പിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നത്. 
വാര്‍ത്തയുടെ ആഴവും പരപ്പും വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചല്ല, 

     ·  ലാഭവര്‍ദ്ധനയ്ക്ക് വേണ്ടി ചെലവുകുറയ്ക്കുന്നു.   ജീവനക്കാരുടെ-    പത്രപ്രവര്‍ത്തകരുടെ- എണ്ണം കുറയ്ക്കുന്നു. പണ്ട് ചെയ്തതിനേക്കാള്‍ മൂന്നിരട്ടി ജോലി ഇപ്പോള്‍ ചെയ്യേണ്ടി വരുന്നു എന്നാണ് പാശ്ചാത്യനാടുകളില്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കിടയില്‍നടന്ന ഒരു പഠനം വ്യക്തമാക്കിയത്. പാര്‍ലമെന്റ് പാസ്സാക്കിയ നിയമപ്രകാരമുള്ള വേജ്‌ബോര്‍ഡിന്റെ ശുപാര്‍ശ നടപ്പാക്കാന്‍ സുപ്രീംകോടതിയുടെ വിധി വേണ്ടിവന്നു. അതുപോലും നടപ്പാക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാത്ത പത്രമാനേജ്‌മെന്റുകള്‍ നിരവധിയാണ്. പത്രപ്രവര്‍ത്തകരുടെ എണ്ണം കുറയ്ക്കുന്നു, ഉള്ളവരെ കോണ്‍ട്രാക്റ്റ് തൊഴിലുകാരാക്കുന്നു. തൊഴില്‍ സുരക്ഷിതത്ത്വം പൂര്‍ണമായി ഇല്ലാതാക്കി മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തകര്‍ക്കിടയില്‍ സ്വതന്ത്രമനോഭാവം തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുന്നു. 

·   മാധ്യമധാര്‍മികത തകരുന്നു

·   ജനങ്ങളിലുള്ള വിശ്വാസ്യത തകരുന്നു


മാധ്യമരംഗത്തിന്റെ ഭാവിയെയും വര്‍ത്തമാനത്തെയും സംബന്ധിച്ച ചില സൂചനകള്‍ കൂടി ശ്രദ്ധയില്‍ പെടുത്തുകയാണ് 
മിക്ക രാജ്യങ്ങളിലും അച്ചടി മാധ്യമങ്ങളുടെ അസ്തമയമാണ് നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. സൂര്യന്‍ കിഴക്കുദിച്ച് പടിഞ്ഞാറ് അസ്തമിക്കുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെ അച്ചടിമാധ്യമങ്ങള്‍ കിഴക്ക് ഉയരുകയും പടിഞ്ഞാറ് അസ്തമിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണ്. 

അച്ചടിക്കുന്ന പത്രത്തേക്കാള്‍ ഡിജിറ്റല്‍ മീഡിയ ആണ് സൗകര്യ്ര്രപദം എന്ന കാര്യത്തില്‍ തര്‍ക്കമില്ല. പത്രക്കടലാസ് ഉണ്ടാക്കാന്‍ നശിപ്പിക്കപ്പെടേണ്ട മരങ്ങള്‍, അച്ചടിച്ച പത്രം വിദൂരങ്ങളിലെത്തിക്കാന്‍ വേണ്ടിവരുന്ന ബുദ്ധിമുട്ട്, വിതരണം ചെയ്യാനുള്ള പ്രയാസങ്ങള്‍ എല്ലാം മറികടക്കാന്‍ ഡിജിറ്റല്‍ മാധ്യമമാണ് മാര്‍ഗം. പത്രം അച്ചടിക്കുന്നതിന്റെ ഏതാണ്ട് 40 ശതമാനം ചെലവുകള്‍ കുറക്കാനുമാവും. എല്ലാവരുടെ കൈകളില്‍ സ്മാര്‍ട് ഫോണ്‍ ഉണ്ടാകുന്നതോടെ എവിടെനിന്നും ഏതുനേരത്തും വാര്‍ത്ത അറിയാംഎന്നുവരുന്നതോടെ അച്ചടിപ്പത്രത്തിന് ഒരു പ്രാധാന്യവുമില്ല എന്ന് വരുന്നു. 

സമീപഭാവിയില്‍ പത്രങ്ങള്‍ അപ്രത്യക്ഷമാകും എന്ന് പല മാധ്യമനിരീക്ഷകരും പ്രവചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഫിലിപ് മെയര്‍ എന്ന മാധ്യമപണ്ഡിതന്‍ ദ വാനിഷിങ്ങ് ന്യൂസ്‌പേപ്പേഴ്‌സ് എന്ന പുസ്തകത്തില്‍ 2043 ഓടെ ലോകത്തെമ്പാടും പത്രങ്ങള്‍ ഇല്ലാതാവും എന്നാണ്് പ്രവചിച്ചത്. വികസിത രാജ്യങ്ങളില്‍ അച്ചടിക്കുന്ന ദിനപത്രം ഇല്ലാതാവും എന്ന് ഏതാണ്ട് തര്‍ക്കരഹിതമായിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍ ഏഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളില്‍ ഇപ്പോഴും സര്‍ക്കുലേഷന്‍ വര്‍ദ്ധിക്കുകയാണ്. കൂടുതല്‍ ആളുകള്‍ സാക്ഷരതയിലേക്ക് വര്‍ദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതാണ് കാരണം. ഇത് എത്രകാലം തുടരും എന്ന് വ്യക്തമല്ല. ഒരുപാട് കാര്യങ്ങളില്‍ യൂറോപ്യന്‍ സാമൂഹ്യ സൂചകങ്ങള്‍ പ്രകടമാകുന്ന കേരളത്തിലാവാം ഒരുപക്ഷേ യൂറോപ്പിലേത് പോലെ പത്രങ്ങള്‍ ആദ്യം പിറകോട്ടടിക്കുക എന്ന് ഭയപ്പെടുന്നവരുണ്ട്.

വായനക്കാരന് അപ്പപ്പോള്‍ വാര്‍ത്തയെകുറിച്ച്, ലേഖനത്തെ കുറിച്ച്, രാഷ് ട്രീയ സംഭവത്തെകുറിച്ച് അഭിപ്രായം പറയാമെന്നത് വളരെ സ്വീകാര്യമാധ്യമാക്കുന്നു ഇന്റര്‍നെറ്റിനെ. അച്ചടിയില്‍ സ്ഥലപരിമിതി വലിയ പ്രശ്‌നമാകുമ്പോള്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ അത് പ്രശ്‌നമേ അല്ല. പത്രങ്ങളില്‍ ഒരു ദിവസം വായനക്കാരന്റെ അഞ്ചോ ആറോ കത്തുകള്‍ മാത്രം പ്രസിദ്ധീകരിക്കുമ്പോള്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ ഓരോ വാര്‍ത്തയോടുമുള്ള അസംഖ്യം പ്രതികരണങ്ങള്‍ പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയുന്നു.

പത്രങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തും ഇല്ലാതായേക്കുമെന്ന നില മാറിയിട്ടുണ്ട്.  സ്മാര്‍ട് ഫോണുകളിലും ടാബുകളിലും മറ്റ് പുതിയ ഡിവൈസുകളിലും ഡിജിറ്റല്‍പത്രം എത്തിക്കാം എന്ന നില ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പത്രം ഇല്ലെങ്കിലും ജേണലിസം ഉണ്ടാകും ഭാവിയിലും എന്ന പ്രതീക്ഷ വര്‍ദ്ധിക്കുകയാണ്.

ജേണലിസംതന്നെ ഇല്ലാതാവുമോ ?

ജേണലിസത്തിന് ഭീഷണിയില്ല എന്നും കരുതിക്കൂടാ. വാര്‍ത്തകള്‍, ഫോട്ടോകള്‍ എന്നിവ എത്തിക്കാന്‍ ജേണലിസ്റ്റുകള്‍ വേണ്ട. കൈവശം മൊബൈല്‍ ഫോണുള്ള ആര്‍ക്കും ഫോട്ടോകളും വാര്‍ത്തകളും എടുക്കാം അയക്കാം എന്ന സാങ്കേതിക സാധ്യത ഒരു പ്രൊഫഷന്‍ എന്ന നിലയില്‍ ജേണലിസത്തെ തകര്‍ക്കുകയില്ലേ എന്ന ആശങ്ക ഉയര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. 

സോഷ്യല്‍ മീഡിയ ആണ് വാര്‍ത്താ ്ര്രേസാതസ് എന്ന നില വന്നിരിക്കുന്നു. അറിയേണ്ട വാര്‍ത്തകള്‍ അതിലുണ്ട് എന്ന് നല്ലൊരു വിഭാഗം ആളുകള്‍ കരുതുന്നു. ജവഹര്‍ലാല്‍ നെഹ്‌റുവിന്റെ കാലം മുതല്‍  വിവരങ്ങള്‍ ജനങ്ങളിലെത്തിക്കാന്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തകരെ ആശ്രയിച്ചിരുന്നതാണ് പ്രധാനമന്ത്രിമാര്‍. വിദേശയാത്രകളില്‍ പത്രപ്രവര്‍ത്തകരെ കൂടെക്കൂട്ടിയാണ് അവര്‍ യാത്ര ചെയ്യാറുള്ളത്. ഇപ്പോഴത്തെ പ്രധാനമന്ത്രി അത് വേണ്ട എന്നുവെച്ചിരിക്കുന്നു. ജനങ്ങളുമായി സംവദിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് നവമാധ്യമസംവിധാനങ്ങള്‍ ധാരാളം മതിയാകും. ട്വിറ്ററില്‍ എഴുതുന്നത് പത്രങ്ങളിലും എത്തും, അതുവഴി ജനങ്ങളിലുമെത്തും. ഇങ്ങോട്ടുള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍ ഒഴിവാക്കാം എന്ന മെച്ചവുമുണ്ട്. 

നവമാധ്യമങ്ങളും അത്യാധുനിക ഇലക്ട്രോണിക് സംവിധാനങ്ങളും സിറ്റിസണ്‍സ് ജേണലിസവുമെല്ലാം ചേര്‍ന്നാണ്് ഭാവിയുടെ മാധ്യമത്തെ പുനര്‍സൃഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇനിയും എന്തെല്ലാമാണ് ഉയരാന്‍ പോകുന്നത് എന്ന നമുക്ക് സങ്കല്‍പ്പിക്കാനേ കഴിയൂ. അനിശ്ചിതത്ത്വം നിറഞ്ഞതാണ്, പ്രവചനാതീതമാണ് ഭാവിയുടെ മാധ്യമം, ഇന്ന് കണ്ടതല്ല നാളെ കാണുക എന്നുമാത്രം പറയാം.

ആഗോളീകരണം സൃഷ്ടിച്ച പണത്തോടുള്ള അത്യാര്‍ത്തി മറ്റെല്ലാം മേഖലകളെയും ബാധിച്ചതുപോലെ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനത്തെയും ബാധിച്ചിട്ടുണ്ട്  എന്ന് ചുരുക്കത്തില്‍ പറയാം. കുടുതല്‍ ലാഭമുണ്ടാക്കുക, കൂടുതല്‍ പണമുണ്ടാക്കുക എന്നതാണ് എല്ലാ വ്യവസായങ്ങളുടെയും ഉദ്ദേശ്യം എന്ന് വന്നിരിക്കുന്നു. എല്ലാം വ്യവസായമാകുന്നു. പഴയ സേവനങ്ങള്‍ ഓരോന്നും വാണിജ്യവും വ്യവസായമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. അര നൂറ്റാണ്ട് മുമ്പ് ആരും മാധ്യമവ്യവസായം എന്ന് പറയാറില്ല. കോളേജ് നടത്തിപ്പുകാര്‍ വ്യാപാരി വ്യവസായി സംഘടനയില്‍ ചേരാന്‍ ഇനി അധികം താമസമുണ്ടാകില്ല. രാഷ്ട്രീയവും വൈദ്യശുശ്രൂഷയും സ്‌പോര്‍ട്‌സും ആത്മീയത പോലും പച്ചയായ കച്ചവടമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലമാണിത്.   
( മൂവാറ്റുപുഴ നിര്‍മല കോളേജില്‍ യു.ജി.സി. സെമിനാറില്‍ 2014 സെപ്തംബര്‍ 25 ന് അവതരിപ്പിച്ച പ്രബന്ധത്തിന്റെ പൂര്‍ണരൂപം)

Sunday, 21 September 2014

കരച്ചിലും പിഴിച്ചിലും...




പാര്‍ട്ടിക്ക് മാത്രമേ രഹസ്യവും സ്വകാര്യതയുമെല്ലാം പാടുള്ളൂ. വ്യക്തിയുടെ
കാര്യങ്ങളെല്ലാം പൊതുസ്വത്താണ്




നാട്ടിന്‍പുറത്തൊരു ചൊല്ലുണ്ട് കണക്കപ്പിള്ളയുടെ വീട്ടില്‍ പൊരിക്കലും കരിക്കലും കണക്ക് നോക്കിയപ്പോള്‍ കരച്ചിലും പിഴിച്ചിലും. ഏതാണ്ട് ഈ നിലയിലാണ് സംസ്ഥാനസര്‍ക്കാറിലെ കണക്കപ്പിള്ളമാര്‍ ധനവകുപ്പ് കൈകാര്യം ചെയ്തത്. കരിക്കലും പൊരിക്കലും അവരുടെ വക. ഒടുവിലത്തെ കരച്ചിലും പിഴിച്ചിലും നികുതിദായകര്‍ക്കാണെന്ന വ്യത്യാസമേയുള്ളൂ.
പുതിയനികുതി ചുമത്തുന്ന കാര്യത്തില്‍ റെക്കോഡ് സ്ഥാപിക്കുക എന്ന മിനിമം പരിപാടിയുമായാണ് സര്‍ക്കാര്‍ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. പഴയ സര്‍ക്കാറിലെ മുഖ്യകണക്കപ്പിള്ള ഡോ. തോമസ് ഐസക്കിന്റെ കണക്കുപ്രകാരം ഈ യു.ഡി.എഫ്. സര്‍ക്കാര്‍ അധികമായി ചുമത്തിയത് 6,773 കോടി രൂപയുടെ നികുതികളാണ്. കഴിഞ്ഞവര്‍ഷത്തെ ബജറ്റില്‍ 1,401 കോടിയായിരുന്നു നമ്മുടെ തലയില്‍ കയറ്റിത്തന്ന പുതുനികുതി. ഈ വര്‍ഷബജറ്റില്‍ വന്നത് 1,399 കോടിയുമാണത്രെ. കണക്കിന്റെ ശരിയും തെറ്റുംനോക്കാനൊന്നും നമുക്കാവില്ല. ഇതാ പിടിച്ചോ എന്ന് പറഞ്ഞ് ഇപ്പോള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചത് ഈ കണക്കിലൊന്നും പെടില്ല. അത് 3,000 കോടിയുടെ അധികഭാരമുണ്ട് എന്നാണ് തൂക്കിനോക്കിയവര്‍ പറയുന്നത്. ഇതിന് നിയമസഭയും ബജറ്റുമൊന്നും വേണ്ട. മൂന്നുമാസം മുമ്പ് പ്രഖ്യാപിച്ചതിന്റെ മൂന്നിരട്ടി നികുതി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് സാധാരണ വല്ല യുദ്ധവും ഉണ്ടായാലാണ്. പാകിസ്താനുമായി യുദ്ധമുണ്ടായപ്പോഴൊക്കെ കേന്ദ്രന്‍ അങ്ങനെ പണ്ടുചെയ്തിട്ടുണ്ട്. ഇപ്പോഴും യുദ്ധം വല്ലതും നടക്കുന്നുണ്ടോ ആവോ. കേരളത്തില്‍ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയും ധനമന്ത്രിയും വീറോടെ നിഷേധിക്കും. പ്രതിസന്ധിയൊന്നുമില്ല, ഉള്ളത് ചില്ലറ പ്രയാസങ്ങള്‍ മാത്രം. ചില്ലറ പ്രയാസം തരണം ചെയ്യാന്‍ 3,000 കോടിയുടെ ഭാരമാണ് യുദ്ധകാലാടിസ്ഥാനത്തില്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചത്. ഈ തോതില്‍, പ്രതിസന്ധിതന്നെ വന്നാല്‍ എന്താകും അവസ്ഥ?
മന്ത്രിസഭായോഗം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയാല്‍ തീരുമാനങ്ങളെ മന്ത്രിമാരും എതിര്‍ക്കുക എന്നതാണ് യു.ഡി.എഫിലെ രീതി. ചെയ്തത് ശരി എന്ന അഭിപ്രായം ചെയ്തവര്‍ക്കും കാണില്ല. നികുതി കൂട്ടിയത് മോശമായിപ്പോയി എന്നാണ് അവരുടെ ഏകകണ്ഠമായ അഭിപ്രായം. കെ.പി.സി.സി. പ്രസിഡന്റിനെ ഏല്‍പ്പിച്ചാല്‍ നികുതിരഹിത സംസ്ഥാനമായി കേരളത്തെ പ്രഖ്യാപിക്കാന്‍തന്നെ മടിക്കില്ല. പക്ഷേ, നികുതി നികുതിയുടെ വഴിക്ക് പെരുകി വന്നുകൊള്ളും. ഇപ്പോള്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചതുകൊണ്ട് തീര്‍ന്നു എന്നാരും മോഹിക്കേണ്ട. പിടിച്ചതിനേക്കാള്‍ വലിയ പാമ്പ് മാളത്തിലുണ്ട്. വഴിയെ വരും.
പൊറുതിമുട്ടുന്ന പൊതുജനത്തോട് അനുഭാവം പ്രകടിപ്പിക്കാന്‍ മന്ത്രിമാര്‍ ശമ്പളത്തില്‍ 20 ശതമാനം കുറവ് പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏഴുമാസത്തേക്ക്. പ്രതീകാത്മകസമരം എന്ന് പറയുന്നതുപോലെ, ഇത് പ്രതീകാത്മക കുറയ്ക്കലാണ്. വിദേശയാത്രയും കുറയ്ക്കുമത്രെ. പ്രഖ്യാപനത്തിലാണ് കാര്യം. വിദേശയാത്ര കുറയ്ക്കുമെന്നും അധികതസ്തിക ഇല്ലാതാക്കുമെന്നും മറ്റും ഈ ജനവരിയില്‍ പ്രഖ്യാപിച്ചതാണ്. അപ്പോള്‍ നടപ്പാക്കാതിരുന്നതുകൊണ്ട് ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും പ്രഖ്യാപിക്കാനായി. 1991 മുതല്‍ കൃത്യം നൂറുതവണ ഈ തീരുമാനം പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്.

സര്‍ക്കാറില്‍ മുപ്പതിനായിരം പേര്‍ വെറുതെ ശമ്പളം വാങ്ങുന്നുണ്ടെന്നാണ് സര്‍ക്കാറിന്റെതന്നെ കണക്ക്. 70,000 എന്ന് വേറെ കണക്കും കണ്ടു. ഇനിയും സൂക്ഷിച്ചുനോക്കിയാല്‍ അത് ഒന്നോ രണ്ടോ ലക്ഷമായേക്കും. അവരെ പണിയെടുപ്പിച്ചാല്‍ പിന്നെ കുറെകാലത്തേക്ക് വേറെ നിയമനം വേണ്ടാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടാകും. അതുകൊണ്ട് അക്കാര്യം മിണ്ടാതിരിക്കുകയാണ് ബുദ്ധി. തൊഴിലില്ലായ്മ പരിഹരിക്കാനാണ് മന്ത്രിമാര്‍ക്കെല്ലാംകൂടി നൂറുകണക്കിന് പേഴ്‌സണല്‍ സ്റ്റാഫിനെ നിയമിച്ചത്. അവര്‍ക്ക് പെന്‍ഷനുമുണ്ട്. എന്തുപ്രതിസന്ധി വന്നാലും അതിലൊന്നും തൊടില്ല, സെക്രട്ടേറിയറ്റ് ദൈവങ്ങളുടെ ആനുകൂല്യങ്ങളിലും തൊടില്ല.
പ്രതിസന്ധി മൂര്‍ദ്ധന്യത്തിലെത്തിയപ്പോള്‍ മുഖ്യമന്ത്രി ധനമന്ത്രിക്ക് ഗുഡ്‌സ് സര്‍വീസ് എന്‍ട്രി കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്. ധനമന്ത്രി പിശുക്കനല്ല എന്നാണ് പ്രശസ്തിപത്രത്തില്‍ പറയുന്നത്. പ്രതിസന്ധിയുടെ കാരണക്കാരന്‍ ധനമന്ത്രിതന്നെ എന്നാണ് ഈ പ്രശംസാവാചകത്തില്‍ നിന്ന് ജനങ്ങള്‍ വായിച്ചെടുക്കുന്നത്. എന്തായാലും മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പിശുക്കില്ലായ്മയെ തോല്പിക്കാന്‍ ധനമന്ത്രിക്ക് ഈ ജന്മത്ത് ആവില്ല.
ഇടിവെട്ടിയവനെ പാമ്പ് കടിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെയാണ്, പാപ്പരായ സര്‍ക്കാറിന് മദ്യനയം. മുങ്ങിച്ചാകുന്നവന് വൈക്കോല്‍ത്തുരുമ്പുപോലെയാണ് സര്‍ക്കാറിന് മദ്യനികുതി. മദ്യം നിരോധിക്കുന്ന സര്‍ക്കാറിന് നിലനില്‍ക്കാന്‍ മദ്യനികുതിതന്നെ ആശ്രയം. മദ്യപാനിയായ സഹോദരന്റെ പഴയൊരു കഥയുണ്ട്. അച്ഛന്റെ സ്വത്ത് ഓഹരിവെച്ച് രണ്ട് മക്കള്‍ക്ക് കൊടുത്തപ്പോള്‍ യോഗ്യനായ ഇളയവന്‍ കച്ചവടം ചെയ്ത് ലാഭമുണ്ടാക്കി ബാങ്കിലിട്ടു. മൂത്തവന്‍ മുഴുവന്‍ കുടിച്ചുതീര്‍ത്തു. വമ്പിച്ച പണപ്പെരുപ്പം നാടിനെ തകര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഇളയവന്‍ പാപ്പരായി. മുറിയില്‍ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന കാലി മദ്യക്കുപ്പികള്‍ക്ക് നല്ല വില കിട്ടിയതുകൊണ്ട് മൂത്തവന് പഞ്ഞമില്ല. അനിയനെ പോറ്റിയത് കുടിയനായിരുന്നു. കുടിയന്റെമേലേ ഇരട്ടിനികുതി ചുമത്തി ജീവിക്കുന്ന സര്‍ക്കാറിന്റെ നിലവാരവും ഒട്ടും ഭേദമല്ല.

                                                                        ****

സി.പി.എം. പാര്‍ട്ടിയില്‍ സര്‍വേ ഡിപ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്റ് തുടങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചത് യു.ഡി.എഫുകാര്‍ക്കും സി.പി.ഐ. ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള മറ്റ് പിന്തിരിപ്പന്മാര്‍ക്കും ഒട്ടും ദഹിച്ചിട്ടില്ല. വ്യക്തികളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്കുള്ള കടന്നുകയറ്റമാണെന്നാണ് ഇക്കൂട്ടരുടെ അഭിപ്രായം. സ്വകാര്യത തന്നെ ഒരു ബൂര്‍ഷ്വാസങ്കല്‍പ്പമാണ്. പാര്‍ട്ടിക്ക് മാത്രമേ രഹസ്യവും സ്വകാര്യതയുമെല്ലാം പാടുള്ളൂ. വ്യക്തിയുടെ കാര്യങ്ങളെല്ലാം പൊതുസ്വത്താണ്.
വ്യക്തികളുടെ മതം, ജാതി, സ്വത്ത്, തൊഴില്‍, വരുമാനം, രോഗം, രാഷ്ട്രീയം, പത്രവായന തുടങ്ങി മുപ്പത് കോളങ്ങളില്‍ വിവരം ശേഖരിക്കുകയാണ് പാര്‍ട്ടിയുടെ ഉദ്ദേശ്യം. രഹസ്യസര്‍വേ അല്ല, പരസ്യംതന്നെ. ഇതിനായി ഒരു പാര്‍ട്ടിവിവരാവകാശനിയമം നടപ്പാക്കുന്നതാണ്. പൗരനല്ല, പാര്‍ട്ടിക്കായിരിക്കും വിവരത്തിനുള്ള അവകാശം. വമ്പിച്ച സാധ്യതകളുള്ള ഒരു ഏര്‍പ്പാടാണ് ഇത് എന്ന് പലര്‍ക്കും മനസ്സിലായിട്ടില്ല. എണ്‍പതുലക്ഷം വീടുകളില്‍ താമസിക്കുന്ന മൂന്നുകോടിയോളം ആളുകളുടെ വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിക്കുക, അവ കമ്പ്യൂട്ടറുകളില്‍ സൂക്ഷിക്കുക അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിശകലനറിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ തയ്യാറാക്കുക, കാലികമായി അപ്‌ഡേറ്റ് ചെയ്യുക തുടങ്ങിയ പണികള്‍ ചെയ്യാന്‍ കുറച്ചാളൊന്നും പോരാ. വമ്പിച്ച തൊഴില്‍സാധ്യതയുള്ള മേഖലയാണിത്. ഡാറ്റാ കളക്ഷന്‍, ഡാറ്റ എന്‍ട്രി തുടങ്ങിയ പ്രവൃത്തികള്‍ക്ക് ആളെവെക്കണമല്ലോ. പാര്‍ട്ടിക്ക് വലിയ തൊഴില്‍സ്ഥാപനമായി മാറാം.
വിവരശേഖരണം ക്രമേണ വിപുലപ്പെടുത്താം. വ്യക്തിയുടെ പോക്കുവരവുകള്‍, നടപടികള്‍, ബന്ധങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ശേഖരിക്കാം. ഒരാള്‍ക്ക് ഒരു ഫയല്‍, എല്ലാവര്‍ക്കും ഫയല്‍ എന്നത് നല്ല ഐഡിയ ആണ്. പാര്‍ട്ടിക്ക് നേരിട്ട് ചെയ്യാന്‍ പ്രയാസമുള്ളതുകൊണ്ട് പ്രത്യേകമൊരു സ്ഥാപനത്തിന് രൂപം നല്‍കിയാല്‍ സൗകര്യമാവും, ശാസ്ത്രീയവുമാവും. ശത്രുക്കള്‍ അതിനെ സി.പി.എമ്മിന്റെ കെ.ജി.ബി. എന്നും മറ്റും മുദ്രയടിച്ചുകളയും എന്നൊരു പ്രശ്‌നമേ ഉള്ളൂ. സാരമില്ല, അതപ്പോള്‍നോക്കാം.

                                                                              ****

ആര്‍.എസ്.പി. നേതാവ് എന്‍.കെ. പ്രേമചന്ദ്രന് പിണറായി വിജയന്‍ അനുവദിച്ചുനല്‍കിയ ബഹുമതിമുദ്ര, പാര്‍ട്ടിയുടെ അനുമതിയോ തീരുമാനമോ ഇല്ലാതെ എം.വി. ജയരാജന്‍ മുഖ്യമന്ത്രി ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടിക്ക് എടുത്തുകൊടുത്തത് ശരിയായ നടപടിയല്ല. എല്ലാവര്‍ക്കും എടുത്തുകൊടുക്കാവുന്ന സാധനവുമല്ല. പാര്‍ട്ടി സെക്രട്ടറിയല്ലാതെ മറ്റൊരാള്‍ സമയവും സന്ദര്‍ഭവും നോക്കാതെ നാട്ടിന്‍പുറത്തെവിടെയെങ്കിലും പോയി വായില്‍ തോന്നിയത് വിളിച്ചുപറയുകയല്ല വേണ്ടത്. ആലോചിച്ച് ഉറപ്പിച്ച് പാര്‍ട്ടിസെക്രട്ടറിതന്നെ പ്രഖ്യാപിക്കും. എന്തുകാര്യത്തിനും ഒരു വ്യവസ്ഥയും വെള്ളിയാഴ്ചയുമൊക്കെ വേണം. പാര്‍ട്ടി സെക്രട്ടറി പറഞ്ഞത്പടി അസ്ഥാനത്ത് ആവര്‍ത്തിച്ചാല്‍ അടുത്ത പാര്‍ട്ടി സെക്രട്ടറിയായിക്കളയാമെന്നാണ് മോഹമെങ്കില്‍ വെള്ളം അടുപ്പത്ത് വെച്ചാല്‍ മതി. താഴോട്ട് ഇറക്കേണ്ട.

nprindran@gmail.com

Sunday, 14 September 2014

മാണിസാറിന്റെ ഒരു ഭാഗ്യം!





കൊമ്പനാനയെ ഉറുമ്പ് കടിച്ചുകുടഞ്ഞെന്നോ!



സംസ്ഥാനസര്‍ക്കാര്‍ ഗുരുതരമായ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയില്‍പ്പെട്ടിരിക്കയാണ് എന്നൊരു കുപ്രചാരണം നാട്ടില്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. സത്യമാകാന്‍ തരമില്ല. സത്യമാണെങ്കില്‍പ്പോലും അതങ്ങനെയങ്ങ് സമ്മതിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ തരമില്ല. കാരണം, ഈ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സാമ്പത്തികം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നത് ബഹു. ധനമന്ത്രി കെ.എം. മാണിയാണ്. ലോകോത്തര സാമ്പത്തികവിദഗ്ധനാണ്. ബ്രിട്ടീഷ് പാര്‍ലമെന്റ് മന്ദിരത്തില്‍ അധ്വാനവര്‍ഗസിദ്ധാന്തം അവതരിപ്പിച്ച് കൈയടി വാങ്ങിയ താത്ത്വികാചാര്യനാണ് (കൈയടിക്കാന്‍ മലയാളികളേ യോഗത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നത് വേറെകാര്യം). ഈ ഗ്രേഡിലുള്ള മറ്റൊരു സാമ്പത്തിക വിദഗ്ധനെ ഐ.എം.എഫിലോ ലോകബാങ്കിലോപോലും കണ്ടെത്താന്‍ പ്രയാസമാണെന്നാണ് പാലാക്കാരും ഇതരദേശങ്ങളിലെ ഒരു വിഭാഗം യു.ഡി.എഫുകാരും വിശ്വസിക്കുന്നത്. ആഗോള മുതലാളിത്തത്തെത്തന്നെ പ്രതിസന്ധിയില്‍നിന്ന് കരകയറ്റാന്‍ പ്രാപ്തിയുള്ള ഒരാളാണ്. എന്നിട്ടിവിടെ സാമ്പത്തികപ്രതിസന്ധിയോ? കൊമ്പനാനയെ ഉറുമ്പ് കടിച്ചുകുടഞ്ഞെന്നോ!
സാമ്പത്തികശാസ്ത്രം ജനത്തിന് മനസ്സിലാവില്ല എന്നൊരു കുഴപ്പമുണ്ട്. ലോകത്തിലെ പ്രധാനമന്ത്രിമാരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ സാമ്പത്തികശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഒരാളേ കഴിഞ്ഞ പത്തുവര്‍ഷവും ഉണ്ടായിട്ടുള്ളൂ എന്നാണ് അറിവ്. അത് നമ്മുടെ ബഹു. ഡോ. മന്‍മോഹന്‍സിങ് അവര്‍കളായിരുന്നു. അതിന്റെ ഗുണം വല്ലതും രാജ്യത്തിന് കിട്ടിയോ എന്നുചോദിച്ചാല്‍ മറുപടി മുക്കിയും മൂളിയുമേ കിട്ടൂ. ദോഷം വല്ലതും കിട്ടിയോ എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ജനം കൈകള്‍ രണ്ടും പൊക്കി കിട്ടിയേ, കിട്ടിയേ എന്ന് വിളിച്ചുപറയും. ഒരു സാമ്പത്തികകാര്യ ലേഖകന്‍ ഈയിടെ എഴുതി, പ്രധാനമന്ത്രി ധനശാസ്ത്രജ്ഞനാണോ എന്ന് നോക്കിയിട്ട് കാര്യമില്ല, പ്രധാനമന്ത്രി ഭാഗ്യവാനാണോ എന്നുവേണം നോക്കാനെന്ന്. നെപ്പോളിയന്‍ ക്യാപ്റ്റന്മാരെ നിയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അങ്ങനെയാണത്രെ ചോദിക്കുക. യവന് ഭാഗ്യമുണ്ടോ എന്ന്. ക്യാപ്റ്റന്‍ എത്ര കേമനായാലും ഭാഗ്യമില്ലെങ്കില്‍ യുദ്ധം തോല്‍ക്കും. പ്രധാനമന്ത്രി സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞനായാലും ആഗോളവിപണിയില്‍ എണ്ണവില കൂടിയാല്‍ ഇന്ത്യയിലും കൂടും. ധനമന്ത്രി വക്കീല്‍പ്പണിക്കാരന്‍ മാത്രമായാലും പുറത്തെ വിപണിയില്‍ വില കുറഞ്ഞാല്‍ ഇവിടെയും വില കുറയും. മോദിജി വന്നയുടനെ ആഗോളവിപണിയില്‍ ക്രൂഡ് വില കുറഞ്ഞത് മോദിജിയെ പേടിച്ച് അറബികള്‍ കുറച്ചതാെണന്ന് വിശ്വസിക്കാന്‍ പൂര്‍ണസ്വതന്ത്ര്യം സംഘപരിവാറുകാര്‍ക്കുണ്ട്. റോഡരികില്‍ ഫഌ്‌സ്‌ബോര്‍ഡും വെക്കാം.

പറഞ്ഞുവരുന്നത് മാണിസാറിന്റെ നിര്‍ഭാഗ്യംകൊണ്ടാണ് കേരളത്തില്‍ ട്രഷറി പൂട്ടിയത് എന്നല്ല. ഭാഗ്യമില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ സാറിന് ഇത്രയുംകാലം എം.എല്‍.എ. ആയിരിക്കാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നോ ? അതും ഒരേ മണ്ഡലത്തില്‍നിന്ന് ? ഇത്രയും ബജറ്റുകള്‍ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ പറ്റുമായിരുന്നോ? എന്നിട്ട് വീണ്ടും ധനകാര്യമന്ത്രിതന്നെയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടുമായിരുന്നോ? കമ്യൂണിസ്റ്റ് താത്ത്വികന്‍ ഡോ. തോമസ് ഐസക് സ്വന്തം പുസ്തകം പ്രകാശിപ്പിക്കാന്‍ 'മുതലാളിത്തഫ്യൂഡല്‍ സംയുക്ത മൂരാച്ചി'യെ വിളിക്കുമായിരുന്നോ? ഭാഗ്യമുണ്ട്, മുഖ്യമന്ത്രിയാകാനൊഴിച്ച് ബാക്കി സകലതിനുമുണ്ട്. എന്നിട്ടും ട്രഷറി ഏതാണ്ട് പൂട്ടി, ഓവര്‍ഡ്രാഫ്റ്റായി. ഭാഗ്യംകൊണ്ടാവണം അത് ഇത്രയുംകൊണ്ട് അവസാനിച്ചത്. ട്രഷറിപൂട്ടി സീല്‍ വെച്ചില്ലല്ലോ. അത്ര കേമമായിരുന്നു മൂന്നുവര്‍ഷമായി നടന്നുവരുന്ന ധനകാര്യഭരണം. മുഖ്യമന്ത്രി ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിയും മന്ത്രിമുഖ്യന്‍ മാണിയും ദീനദയാല്‍ജിമാരാണ്. ആരോടും നോ എന്ന് പറയില്ല. നികുതി കൂട്ടുന്ന പ്രശ്‌നമില്ല, ചെലവ് കുറയ്ക്കുന്ന പ്രശ്‌നവുമില്ല. നികുതിവരുമാനം കുത്തനെ ഇടിഞ്ഞു, സര്‍ക്കാര്‍ച്ചെലവ് കുത്തനെകേറി, സര്‍ക്കാര്‍ കടക്കെണിയില്‍ വീണു. ഇത്രയും വേറെ വല്ല ധനമന്ത്രിക്കുമാണ് സംഭവിച്ചിരുന്നതെങ്കില്‍ വാളെടുക്കുമായിരുന്നു കേരളീയര്‍. മാണിസാറായതുകൊണ്ട് ആരും വാളെടുത്തില്ല. എന്നുമാത്രമല്ല, ഇപ്പോള്‍ മാണിസാര്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയാകണം എന്നും പറയുകയാണ്. കേരളാ കോണ്‍ഗ്രസ്സുകാര്‍ പറഞ്ഞാല്‍ മനസ്സിലാക്കാം. ഇടതുപക്ഷക്കാര്‍ പറയുന്നു, ചില ബി.ജെ.പി.ക്കാരും പറയുന്നത്രെ. ശിവ ശിവ..!
2001ല്‍ നടന്നതാണ് ഏറ്റവും കേമമായ ട്രഷറി ബന്ദ് എന്നാണ് രേഖകളില്‍ കാണുന്നത്. ധനകാര്യമന്ത്രിയാകാന്‍ നിര്‍ഭാഗ്യമുണ്ടായ ഒരു പാവപ്പെട്ട പാലക്കാട്ടുകാരനായിരുന്നല്ലോ ടി. ശിവദാസമേനോന്‍. ഇടതുമുന്നണി ഭരണം അതിന്റെ അവസാനത്തിലേക്ക് കടക്കുന്ന ഘട്ടവുമായിരുന്നു. തിരഞ്ഞെടുപ്പിന് തൊട്ടുമുമ്പാണ് ട്രഷറി പൂട്ടിച്ചത്. തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ജനം ഇടതുമുന്നണിയുടെ സ്‌കൂള്‍പൂട്ടിച്ചു. അന്നത്തെ മുഖ്യമന്ത്രി ഇ.കെ. നായനാരും ഇന്നത്തെ മുഖ്യമന്ത്രി ഉമ്മന്‍ചാണ്ടിയും ഒരു കാര്യത്തില്‍ ഒരു കാര്യത്തില്‍മാത്രം സമാനമനസ്‌കരായിരുന്നു സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി എന്ന പ്രയോഗം രണ്ടാള്‍ക്കും കേട്ടുകൂടാ. ഒരു പ്രതിസന്ധിയുമില്ല, അല്പം സാമ്പത്തിക പ്രശ്‌നംമാത്രം എന്ന് നായനാര്‍. പ്രശ്‌നം ഉണ്ടെന്നുപോലും ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി സമ്മതിക്കില്ല. അല്പം പ്രയാസംമാത്രം. പ്രയാസം ഇല്ലാത്ത എന്തുണ്ട് ഈ ഭൂമിയില്‍. ജീവിച്ചുപോകാന്‍തന്നെ പ്രയാസമാണ്. പിന്നെയല്ലേ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ സാമ്പത്തികം.
മാണിസാറിന്റെ ഭാഗ്യം മന്ത്രിസഭയ്ക്ക് വയസ്സ് മൂക്കുന്നതിന് അനുസരിച്ച് ഇരട്ടിക്കുന്നുണ്ടെന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. വെള്ളമടിച്ച് ബോധംകെട്ട് കിടന്നപ്പോഴത്തെ ദുഃസ്വപ്നത്തില്‍പ്പോലും കേരളത്തിലെ ബാറുകള്‍ ഒന്നൊഴിയാതെ അടയ്ക്കപ്പെടുമെന്ന് കണ്ടതേയല്ല. ആ ബാറാണ് ഇപ്പോള്‍ അടച്ചു, അടച്ചില്ല എന്നമട്ടില്‍ നില്‍ക്കുന്നത്. ഇടിവെട്ടേറ്റവനെ പാമ്പുകടിച്ചു എന്ന് കേട്ടിട്ടേയുള്ളൂ. ഇവിടെ വെറും പാമ്പല്ല, മൂര്‍ഖനാണ് കടിച്ചത്. കടം വാങ്ങി വാങ്ങി തുലഞ്ഞ സര്‍ക്കാറിന് നാലിലൊന്ന് വരുമാനംതരുന്ന ബാറുകള്‍ അടയ്‌ക്കേണ്ട സ്ഥിതിയുണ്ടായത് മറ്റെന്തുകൊണ്ടാണ്? ഭാഗ്യംകൊണ്ടുതന്നെ. കൃത്യമായ സംഭാവന ഒരു രൂപ കുറയാതെ ദിവസവും സര്‍ക്കാറിന് നല്‍കി അതിനെ നിലനിര്‍ത്തുന്ന രാജ്യസ്‌നേഹികളായ കള്ളുകുടിയന്‍മാരുടെ ശാപമാണെന്ന് കരുതിയാല്‍ മതി. പ്രതിസന്ധി മൂര്‍ച്ഛിച്ച് ട്രഷറി പൂട്ടുന്നത് ഒഴിവാക്കാന്‍ മാണിസാറിന് എടുക്കേണ്ടിവന്നത് മദ്യംവിറ്റ് ബിവറേജസ് കോര്‍പ്പറേഷനില്‍ സൂക്ഷിച്ച തുകയും. എന്തൊരു മഹാഭാഗ്യം !

                                                                     

                                                                                   ****

തലശ്ശേരിയില്‍ ആര്‍.എസ്.എസ്. പ്രമുഖിനെ കൊലപ്പെടുത്തിയവര്‍ക്കെതിരെ പോലീസ് കേസെടുക്കുന്നത് യു.എ.പി.എ. വകുപ്പുകള്‍ പ്രകാരമാണത്രെ. ചില്ലറക്കാരായ ക്വട്ടേഷന്‍, നോണ്‍ക്വട്ടേഷന്‍ കൊലയാളികള്‍ക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ല ഈ വകുപ്പൊന്നും. അത് തീവ്രവിഷമുള്ള ഭീകരസംഘടനകള്‍ക്കും രാജ്യദ്രോഹികള്‍ക്കും വന്‍കിട വിഘടനവാദി സംഘങ്ങള്‍ക്കുമെല്ലാം എതിരായി പ്രയോഗിക്കാന്‍ തേച്ചുമിനുക്കിവെച്ച കടുപ്പമേറിയ ആയുധങ്ങളാണ്.
1967ല്‍ പാര്‍ലമെന്റ് പാസാക്കിയ നിയമമാണ് യു.എ.പി.എ. എന്ന ദ അണ്‍ലോഫുള്‍ ആക്ടിവിറ്റീസ് പ്രിവന്‍ഷന്‍ ആക്ട്. ഈ നിയമമുണ്ടാക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടതോ ദേശീയോദ്ഗ്രഥനസമിതിയും. രാജ്യത്തിന്റെ അഖണ്ഡതയും പരമാധികാരവും തകര്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന ഭീകരന്മാരെ നേരിടാന്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന നിയമം എന്ന് അതിന്റെ ആമുഖത്തില്‍ത്തന്നെ പറയുന്നുമുണ്ട്. അതുകൊണ്ടൊന്നും കാര്യമില്ല. നിയമമുണ്ടാക്കിയര്‍ വേറെ, അത് ഉപയോഗിക്കുന്നവര്‍ വേറെ. കാരണവന്മാര്‍ പുലിയെ കൊല്ലാന്‍ വാങ്ങിവെച്ച തോക്കെടുത്ത് മരുമക്കള്‍ക്ക് എലിയെ വെടിവെക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. അതിന് നിയമതടസ്സമില്ല. മരുമക്കളുടെ നിലവാരം ജനത്തിന് മനസ്സിലാവുമെന്നൊരു കുഴപ്പമുണ്ട്. മനസ്സിലാവട്ടെ, നമുക്കെന്ത് ചേതം?

                                                                 ****

ആഭ്യന്തരമന്ത്രി രമേശ് ചെന്നിത്തല ഡല്‍ഹിക്ക് പറന്നത്, പറ്റിയാല്‍ കശ്മീരിലേക്ക് പറന്ന് വെള്ളപ്പൊക്കത്തില്‍ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മലയാളികളെ രക്ഷിക്കണമെന്ന ആവേശത്തോടെയാണ്. കേന്ദ്രത്തിലെ ദുഷ്ടന്മാര്‍ അത് സമ്മതിച്ചില്ല. ചെന്നിത്തല അവിടെച്ചെന്ന് ആളാകുന്നത് സഹിക്കാഞ്ഞിട്ടാവാം അവര്‍ അദ്ദേഹത്തെ മുടക്കിയത്. കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൂടാ.  മറ്റൊരു സംസ്ഥാനത്ത്ഇതേ സംഭവമുണ്ടായപ്പോള്‍ അങ്ങോട്ട് പറന്നയാളാണ് നമ്മുടെ എക്‌സ് ഗുജറാത്ത് മുഖ്യമന്ത്രി. പേര് പറയില്ല. എത്രയോ ഗുജറാത്തുകാരെ അദ്ദേഹം രക്ഷിച്ചെന്നോ രക്ഷിക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചെന്നോ അവകാശപ്പെട്ടെന്നോ അവകാശപ്പെട്ടില്ലെന്നോ ഒക്കെ അന്ന് കേട്ടിരുന്നു. ഇനിയിപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ കേന്ദ്രം ഭരിക്കുമ്പോള്‍ ഇത്തരം അനിഷ്ടസംഭവങ്ങള്‍ അനുവദിച്ചുകൂടല്ലോ. സകല സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍നിന്നും മന്ത്രിമാരും മുഖ്യമന്ത്രിമാരും കശ്മീരിലേക്ക് പറന്നിരുന്നുവെങ്കില്‍ വെള്ളപ്പൊക്കത്തേക്കാള്‍ വലിയ കെടുതി അതാവുമായിരുന്നു എന്ന പ്രശ്‌നവുമുണ്ട്. രമേശ്ജി ക്ഷമിക്കണം.

nprindran@gmail.com

Friday, 12 September 2014

മാധ്യമ ഉപദേശങ്ങളുമായി ട്രായ് വീണ്ടും


മാധ്യമ ഉടമസ്ഥത സംബന്ധിച്ച് ടെലിഫോണ്‍ റഗുലേറ്ററി അതോറിറ്റി ഓഫ് ഇന്ത്യ (TRAI ) ആഗസ്തില്‍ സമര്‍പ്പിച്ച ശുപാര്‍ശകള്‍ സ്വാഭാവികമായും മാധ്യമങ്ങളില്‍ ചര്‍ച്ചയും ഒരളവോളം വിവാദവുമായിരിക്കുകയാണ്. ആരും ചോദിച്ചുപോകുന്ന ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്. പൊന്നുരുക്കുന്നേടത്ത് പൂച്ചക്കെന്ത് കാര്യം എന്ന പോലെ മാധ്യമകാര്യങ്ങളില്‍ ടെലഫോണ്‍ അതോറിറ്റി എന്തിന് ഇടപെടുന്നു ? ന്യായമായ ചോദ്യം. ഇന്ത്യന്‍ നിയമങ്ങള്‍ അനുസരിച്ച് ടെലഫോണും മാധ്യമങ്ങളുമായി ബന്ധമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ, മാധ്യമകാര്യങ്ങള്‍ നോക്കുന്ന ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍  ആന്റ് ബ്രോഡ്കാസ്റ്റിങ്ങ് ഡിപ്പാര്‍ട്ട്‌മെന്റ് തങ്ങളുടെ വിഷയങ്ങള്‍ പഠിക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു സ്ഥാപനം കൂടിയായാണ് ട്രായിയെ കാണുന്നത്. വാര്‍ത്താപ്രക്ഷേപണ വകുപ്പിന് വേണ്ടി ട്രായ് ഇതിനുമുമ്പും പഠനങ്ങള്‍ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. മാധ്യമ ഉടമസ്ഥതയുടെ കേന്ദ്രീകരണം ഉയര്‍ത്തുന്ന പ്രശ്‌നങ്ങളെക്കുറിച്ച് 2009 ഫിബ്രുവരി 25 ട്രായ് സമര്‍പ്പിച്ച റിപ്പോര്‍ട്ടും ഭരണതലത്തിലും മാധ്യമങ്ങളിലും വേണ്ടത്ര ചര്‍ച്ച ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു- നടപടികള്‍ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലും. ഇത്തവണയും ഇന്‍ഫര്‍മേഷന്‍ വകുപ്പ് നല്‍കിയ വ്യക്തമായ നിര്‍ദ്ദേശനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ട്രായ് ഈ പഠനം ഏറ്റെടുത്തതും റിപ്പോര്‍ട്ട് സമര്‍പ്പിച്ചതും.

ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റ് എന്ന നിലയില്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ ജനാധിപത്യത്തില്‍ വഹിക്കുന്ന നിര്‍ണായകമായ പങ്ക് ഓര്‍മപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടാണ് 111 പേജുള്ള പുതിയ ട്രായ് റിപ്പോര്‍ട്ട് തുടങ്ങുന്നത്. മറ്റ് മൂന്ന് എസ്റ്റേറ്റുകള്‍ പോലെ മാധ്യമങ്ങളും പൊതുസ്ഥാപനങ്ങളാണ്. അഭിപ്രായ സ്വാതന്ത്ര്യമില്ലാതെ ജനാധിപത്യമില്ല. മാധ്യമങ്ങളുടെ അടിത്തറ അഭിപ്രായപ്രകടനസ്വാതന്ത്ര്യമാണ്. സത്യസന്ധമായ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനം എന്നതാണ് ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റിന്റെ സ്ഥാപന ലക്ഷ്യവും അതിന്റെ നിലനില്‍പ്പിനുള്ള ന്യായീകരണവും ജനങ്ങളുമായി അവര്‍ക്കുള്ള അലിഖിത കരാറിന്റെ അടിസ്ഥാനവും. അതുകൊണ്ട് തന്നെ മറ്റ് സ്വകാര്യവ്യവസായങ്ങളൈ കാണുന്നതുപോലെ മാധ്യമങ്ങളെ കണ്ടുകൂടാ. മറ്റെല്ലാ സ്വകാര്യവ്യവസായത്തിനും ലാഭമുണ്ടാക്കുക എന്നതാണ് മുഖ്യദൗത്യം.  മാധ്യമങ്ങള്‍ അങ്ങനെ ആയിക്കൂടെന്നതാണ് ജനാധിപത്യം ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. മാധ്യമങ്ങളില്‍ എന്തുനടക്കുന്നു എന്നത് മാധ്യമങ്ങളെ മാത്രം ബാധിക്കുന്ന കാര്യമല്ല. അത് പൊതുസമൂഹത്തെ ബാധിക്കുന്നു.

ഇതെല്ലാം സത്യം സത്യം സത്യം. പക്ഷേ, ഈ സത്യങ്ങള്‍ പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാനുള്ള നിയമനടപടികളെപ്പറ്റി ചര്‍ച്ച ചെയ്തുതുടങ്ങിയാല്‍ കാര്യങ്ങള്‍ അത്ര എളുപ്പമല്ല എന്ന് മനസ്സിലാവും. കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍, രാഷ്ട്രീയപാര്‍ട്ടികള്‍, മതസംഘടനകള്‍ തുടങ്ങിയവ മാധ്യമരംഗത്ത് വരുമ്പോള്‍ സത്യസന്ധമായ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനം അസാധ്യമാവും എന്നതാണ് ട്രായ് പഠനത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന നിഗമനം. ലാഭത്തിന് വേണ്ടിയാണ് കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നത്, തങ്ങളുടെ പ്രചാരണം മാത്രമാണ് രാഷ്ട്രീയപത്രങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യം. ഈ കൂട്ടരെ മാറ്റിനിര്‍ത്തിയാലേ സത്യസന്ധമായ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനം സാധ്യമാവൂ- ട്രായ് കരുതുന്നു.

പറയുന്നത് പോലെ അത്ര ലളിതമല്ല കാര്യങ്ങള്‍ എന്ന് മാധ്യമമേഖലയെ നിരീക്ഷിച്ചിട്ടുള്ളവര്‍ക്കെല്ലാം അറിയാം. ലോകമെങ്ങും ആഗോള കോര്‍പ്പറേറ്റുകളാണ് മാധ്യമങ്ങളുടെ മേല്‍ പിടിമുറുക്കിയിട്ടുള്ളത്. ഇന്ത്യയിലേക്കും  അവ കടന്നുവരികയായി. ഇവിടത്തെ വന്‍കിട മാധ്യമങ്ങളുമായി കൂട്ടുചേര്‍ന്നാണ് അവ പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ പോകുന്നത്. ഉണ്ടാകാന്‍ പോകുന്ന വ്യവസ്ഥയനുസരിച്ച്  ഒരു വിഭാഗത്തിന് 51 ശതമാനം ഉടമസ്ഥത ഉള്ള സ്ഥാപനത്തില്‍മാത്രമേ വിദേശ ഓഹരി അനുവദിക്കുകയുള്ളൂ. ആ വ്യവസ്ഥതന്നെ ട്രായ് ശുപാര്‍ശയെ അപ്രസക്തമാക്കും.
കോര്‍പ്പറേറ്റുകള്‍ പൂര്‍ണമായി മാറിനിന്നാല്‍ ആരാണ് മാധ്യമരംഗത്ത് മൂലധനം നിക്ഷേപിക്കുക എന്ന ചോദ്യവുമുണ്ട്. ട്രായ് ശുപാര്‍ശ പെട്ടെന്ന് നടപ്പാക്കാന്‍ തീരുമാനിക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഇന്ത്യയിലെ പകുതി മാധ്യമസ്ഥാപനങ്ങള്‍ ഉടന്‍ അടക്കേണ്ടി വരും. ഇത് മാധ്യമസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് അനുഗുണമാണോ ? മഹത്തായ ഒരു തത്ത്വത്തിന്റെ പിന്‍ബലം ഉണ്ട് എന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഒരു നിര്‍ദ്ദേശം ശരിയോ പ്രായോഗികമോ ആവണമെന്നില്ലല്ലോ. സത്യസന്ധമായ വാര്‍ത്ത തരില്ല എന്ന മുന്‍വിധിയോടെ ഇന്നയിന്ന കൂട്ടര്‍ മാധ്യമസ്ഥാപനം നടത്തിക്കൂടാ എന്ന് വ്യവസ്ഥ ചെയ്യുന്നത് ഭരണഘടന അനുശാസിക്കുന്ന സ്വാതന്ത്ര്യങ്ങള്‍ക്ക് കടകവിരുദ്ധമാകില്ലേ ? അഭിപ്രായ പ്രകടനത്തിനുള്ള ഭരണഘടനാവകാശം മാത്രമല്ലേ നമ്മുടെ പത്രസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ? അതെങ്ങനെ പാര്‍ട്ടികള്‍ക്കും മതങ്ങള്‍ക്കും നിഷേധിക്കും ?  ട്രായ് റിപ്പോര്‍ട്ടിലെ നിരവധി നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ ഈ രീതിയില്‍  മറുചോദ്യങ്ങള്‍ ഉന്നയിപ്പിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ളവയാണ്. അത്തരം നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളുടെ ഭരണഘടനാസാധുതയും പ്രായോഗികതയും സംശയാസ്പദമാണ്.

എല്ലാ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും അങ്ങനെ ആണെന്നല്ല.  പല നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും വളരെ പ്രസക്തവും അതിപ്രധാനങ്ങളുമാണ്. വാര്‍ത്തയും മാധ്യമവും മറ്റേതൊരു ഉല്‍പ്പന്നവും പോലെ കരുതിയാല്‍ മതിയെന്ന പുതിയ കാല കോര്‍പ്പറേറ്റ് ന്യായീകരണത്തെ ട്രായ് എന്നല്ല ഏത് ചെകുത്താന്‍ ചോദ്യം ചെയ്താലും  ജനാധിപത്യരാജ്യത്തിലെ പൗരബോധമുള്ള ഏതൊരാളും ചെകുത്താനോടൊപ്പം നില്‍ക്കുമെന്ന് ഉറപ്പാണ്. കോര്‍പ്പറേറ്റ് ധാര്‍ഷ്ട്യം അത്രത്തോളം അസഹ്യമായിത്തീരുന്നുണ്ടെന്നത് സത്യം.

വാര്‍ത്താപ്രക്ഷേപണ വകുപ്പ് നിര്‍ദ്ദേശിച്ചു എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം മാധ്യമമേഖലയെ  കുറിച്ച് പഠിക്കാന്‍ പ്രാപ്തമായ ഒരു സ്ഥാപനമാണ് ട്രായ് എന്ന് വരുന്നില്ല. പ്രസ് കൗണ്‍സില്‍ പോല ഒരു മാധ്യമ തിങ്ക്ടാങ്ക് സ്ഥാപനമല്ല ട്രായ്. പെയ്ഡ് ന്യൂസും പ്രൈവറ്റ് ട്രീറ്റികളും കുത്തകവല്‍ക്കരണവും  കോര്‍പ്പറേറ്റ് സ്വാധീനവും മാധ്യമധാര്‍മികതയുടെ തകര്‍ച്ചയും ഉള്‍പ്പെടെ ഒട്ടേറെ അതി പ്രധാന പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ട്രായ് എടുത്തുകാട്ടിയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മാധ്യമമേഖലയുടെ പ്രവര്‍ത്തനരീതികളെക്കുറിച്ചും നമ്മുടെ ഭരണഘടനാപരവും നിയമപരവുമായ പരിമിതകളെക്കുറിച്ചും ഉള്ള ധാരണക്കുറവ് റിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ മുഴച്ചുനില്‍ക്കുന്നുണ്ട്.

റിപ്പോര്‍ട്ട് പരിഗണനക്കെടുക്കുന്ന സര്‍ക്കാര്‍ (പരിഗണിക്കണമെന്നില്ല. ഇങ്ങനെ എത്ര റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ ഫയലില്‍ കിടക്കുന്നു!) മാധ്യമരംഗത്തെ കുറിച്ച് സമഗ്രമായി പഠിച്ച് റിപ്പോര്‍ട്ട് സമര്‍പ്പിക്കുന്നതിന് പഴയ പ്രസ്  കമ്മീഷന്റെ മാതൃകയില്‍ ഒരു സ്ഥാപനത്തെ നിയോഗിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. മാധ്യമം എന്നത് മറ്റേതൊരു വ്യവസായവും പോലെ ഒന്നല്ല എന്നതും അതൊരു പൊതുസ്ഥാപനമാണ് എന്നതും ആവണം ആ പഠനത്തിന്റെ  പ്രേരകഘടകം. സത്യസന്ധമായ മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനത്തിന് ആധാരമായ നിയന്ത്രണസംവിധാനങ്ങള്‍ പത്രസ്വാതന്ത്ര്യം ഹനിക്കാതെ എങ്ങനെ നടപ്പില്‍വരുത്താം എന്ന് ആ കമ്മീഷന്‍ പരിഗണിക്കണം. മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനം ഒരു പ്രൊഫഷന്‍ ആണ് എന്നതും പ്രൊഫഷനല്‍ ഓട്ടോണമി ഉറപ്പുവരുത്തുന്ന ആഭ്യന്തരസംവിധാനം ഓരോ മാധ്യമസ്ഥാപനത്തിലും ഉണ്ടാവണം എന്നതും മുന്നില്‍കണ്ട് അതുറപ്പ് വരുത്തുന്നതിനുള്ള വ്യവസ്ഥകള്‍ കമ്മീഷന്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കണം. എല്ലാറ്റിനുമുപരി, എല്ലാ പൊതുസ്ഥാപനങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലുമുള്ളതുപോലുള്ള സുതാര്യത മാധ്യമാസ്ഥാപനങ്ങളുടെ നടത്തിപ്പിലും ഉണ്ടാവണം. ഉടമസ്ഥത, വരവുചെലവുകള്‍, വേതന സേവന വ്യവസ്ഥകള്‍, മൂലധന ബന്ധങ്ങള്‍, എഡിറ്റോറിയ്ല്‍ നടത്തിപ്പ് സംബന്ധമായ വ്യവസ്ഥകള്‍, സ്ഥാപനത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥരെയും ജേണലിസ്റ്റുകളെയും സംബന്ധിച്ച കോഡ് ഓഫ് എത്തിക്‌സ്/ കോണ്ടക്റ്റ് തുടങ്ങിയവയെല്ലാം പൊതുജനത്തിന് ലഭ്യമായിരിക്കണം. ഇക്കാര്യവും നിര്ദ്ദിഷ്ട കമ്മീഷന്‍  പഠിക്കണം.

പത്രവും ടെലിവിഷനുമാണ് മാധ്യമം എന്നൊരു ചിന്താപരമായ പരിമിതി ഈ വിഷയം കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നവരെയെല്ലാം ബാധിക്കുന്നുണ്ട്. മാധ്യമം എന്നത് പത്രം അല്ലാതായിക്കഴിഞ്ഞു പല രാജ്യങ്ങളിലും. ടെലിവിഷന്‍ പോലും പിറകോട്ട് തള്ളപ്പെടുന്നു. സോഷ്യല്‍ മീഡിയ അത്രയേറെ മുന്നിലെത്തുകയാണ്. പോക്കറ്റിലെ ഫോണ്‍ മതി എല്ലാറ്റിനും. ഇതൊന്നും കാണാതെ നാളത്തെ മാധ്യമത്തെകുറിച്ചും നിയമനിര്‍മാണത്തെക്കുറിച്ചും പഠിക്കാനും പഠിപ്പിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നത് വെറുംനേരംപോക്ക് മാത്രമായിത്തീരും. അതും നാം മറന്നുകൂടാ.
മീഡിയ മുഖപ്രസംഗം സെപ്തംബര്‍ 2014

Sunday, 7 September 2014

തീരാത്ത കേസ്, വെയ്ക്കാത്ത രാജി





പ്രതിപക്ഷത്തെ കുളത്തിലിറക്കാന്‍തന്നെയാണ് മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പുറപ്പാടെന്ന് സംശയിക്കണം. സോളാര്‍കേസില്‍ കുരുങ്ങിയ മുഖ്യമന്ത്രിയെ രാജിവെപ്പിക്കാന്‍ അന്ന് പ്രതിപക്ഷം പെട്ടപാട് ആരും മറക്കില്ല. സെക്രട്ടേറിയറ്റ് വളയ്ക്കാന്‍ പോയതും മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള റോഡ് തടഞ്ഞ് നാണംകെട്ടതും ജില്ലകളില്‍ രാജിവരെ അനിശ്ചിതകാല പാട്ടുകച്ചേരിസമരം നടത്തിയതും ഓര്‍ക്കാനും കൊള്ളില്ല. ഇപ്പോഴിതാ ദിവസവും കോടതികളില്‍നിന്ന് മുഖ്യമന്ത്രി പ്രഹരം ഏറ്റുവാങ്ങുന്നു. ഡബ്ള്‍ തായമ്പക എന്നുപറഞ്ഞപോലെ ഡബ്ള്‍ പ്രഹരവും ത്രിബ്ള്‍ പ്രഹരവുമെല്ലാമാണ് കിട്ടുന്നത്. എന്നിട്ടും രാജിവെക്കാത്ത മുഖ്യമന്ത്രിയെക്കൊണ്ട് അത് ചെയ്യിക്കാന്‍ ഇനി എന്ത് കൂടോത്രമാണ് ഒരു പ്രതിപക്ഷത്തിന് ചെയ്യാന്‍ കഴിയുക?

ജുഡീഷ്യല്‍ പ്രഹരംതന്നെ ധാരാളം, അതിനുപുറമേ രാജിയുംകൂടി ആവശ്യമില്ല എന്ന നിലപാടിലാണ് മുഖ്യമന്ത്രി. കഴിഞ്ഞ മൂന്നരവര്‍ഷത്തിനിടയില്‍ ആഴ്ചയില്‍ ഒന്ന് എന്നതോതില്‍ പ്രതിപക്ഷം മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ രാജി ആവശ്യപ്പെടാറുള്ളതുകൊണ്ട് ഏതാണ് ഗൗരവത്തിലുള്ളത്, ഏതാണ് വെറുംവഴിപാട് എന്ന് തിരിച്ചറിയുക പ്രയാസമായിരുന്നു. കോടതി ഒരു അഴിമതിക്കേസില്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയെ മുഖ്യപ്രതിയാക്കി കേസെടുക്കാന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടെന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ ഇനി വൈകില്ല രാജി എന്നായിരുന്നു പഴഞ്ചന്‍മട്ടുകാരുടെ ധാരണ. പിറ്റേന്നത്തേക്ക് സ്ഥിതി മാറി. മുഖ്യപ്രതി എന്നല്ല, മുഖ്യമന്ത്രി എന്നാണ് കോടതി പറഞ്ഞത്, കേള്‍വിക്കുറവുകൊണ്ട് അങ്ങനെ തോന്നിയതാണ് എന്നമട്ടില്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ വാര്‍ത്ത തിരുത്തി. രണ്ടുനാള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ വേറെ രണ്ട് കേസുകളില്‍ കോടതിയില്‍നിന്ന് ഇരട്ടപ്രഹരം ഉണ്ടായത്രെ. ഓരോന്ന് വരുമ്പോഴും ഒന്നും സര്‍ക്കാറിന് തിരിച്ചടിയല്ല എന്നാണ് മുഖ്യമന്ത്രി പറയുന്നത്. നിത്യഭ്യാസി ആനയെ എടുക്കും എന്ന് പറഞ്ഞതുപോലെ അടി വെറും തലോടലാണ് എന്ന് തോന്നുന്നതാവും. എല്ലാറ്റിനും ന്യായമുണ്ട്. നൂറുകോടി വിറ്റുവരവുള്ള സ്ഥാപനത്തിന്റെ മലിനീകരണം മാറ്റാന്‍ 280 കോടി മുടക്കുന്ന വിദ്യയ്ക്കും ന്യായീകരണമുണ്ട്. ഇതിന്റെയൊക്കെ ഉള്ളുകള്ളികള്‍ ജനം എങ്ങനെ അറിയാനാണ്?

സോളാര്‍, ടൈറ്റാനിയം, പ്ലസ്ടു, പാമോലിന്‍ തുടങ്ങിയവയിലാണ് ഇതിനകം പ്രഹരങ്ങള്‍ കിട്ടിയത്. ഇതില്‍ പാമോലിന്‍ കേസിന് ഏതാണ്ട് കാല്‍നൂറ്റാണ്ട് പഴക്കമുണ്ട്. കാല്‍നൂറ്റാണ്ടല്ല, മുക്കാല്‍നൂറ്റാണ്ട് കേസ് നടന്നാല്‍ മന്ത്രിമാര്‍ക്കത്‌ െക്രഡിറ്റേ ആവൂ. ഒരു മന്ത്രി കേസില്‍ കുടുങ്ങുമ്പോള്‍ അഞ്ച് ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍കൂടെ കുടുങ്ങും. മന്ത്രിയെ ഉദ്യോഗസ്ഥര്‍ കുടുക്കിയതോ മന്ത്രി ഉദ്യോഗസ്ഥരെ കുടുക്കിയതോ എന്ന് അവര്‍ക്കേ അറിയൂ. പാമോലിന്‍പോലൊരു കേസില്‍ കുടുങ്ങിയാല്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ജീവിതം കട്ടപ്പൊകയാകും. മുപ്പതുകൊല്ലം കഴിഞ്ഞ് കേസ് വെറുതേ വിട്ട് ജഡ്ജിമാരും വക്കീല്‍മാരും പൊടിയുംതട്ടി വീട്ടില്‍പോകും. കേസില്‍പ്പെട്ട് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല.
മുഖ്യമന്ത്രിയെ തിരഞ്ഞ് ഇനി ഏത് കേസാണ് വരാനുള്ളത് എന്നറിയില്ല. രാഷ്ട്രീയം തുടങ്ങിയിട്ട് അരനൂറ്റാണ്ടായ സ്ഥിതിക്ക് അത്രയും പഴക്കമുള്ള കേസുകള്‍ ഇനിയും വന്നേക്കാം. എന്തുവന്നാലും ശരി, രാജിവെക്കാന്‍ ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടിയെ കിട്ടില്ല. വെക്കാന്‍ ഒരു കോടതിയും പറയില്ല. വെപ്പിക്കാന്‍ പ്രതിപക്ഷത്തിന് കഴിയുകയുമില്ല. പണ്ടത്തെ സ്ഥിതിയതല്ല. മന്ത്രിമാര്‍ രാജിവെക്കാന്‍ അവസരംപാത്ത് ഇരിക്കുകയല്ലേ. വണ്ടിമറിഞ്ഞാല്‍, വിമാനം വീണാല്‍, ജസ്റ്റിസ് തുറിച്ചുനോക്കിയാല്‍ ഉടന്‍ രാജി. ജഡ്ജിമാര്‍ അന്ന് കേസിന്റെ വിധിയിലേ അഭിപ്രായങ്ങളും വിമര്‍ശനങ്ങളും പുറത്തെടുക്കാറുള്ളൂ. ഇപ്പോള്‍ അതല്ല സ്ഥിതി. ജഡ്ജിമാര്‍ വിധിമാത്രം പറഞ്ഞാല്‍ മാധ്യമങ്ങളുടെ കഞ്ഞികുടി മുട്ടും. ദിവസം ഓരോ ഹെഡ്ഡിങ്/ബ്രേക്കിങ് ന്യൂസ് കോടതിവക കിട്ടുന്നതുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞുകൂടി പോകുന്നു. കക്ഷിക്ക് എന്ത് പറയാനുണ്ട് എന്നറിയാന്‍ മുനയുള്ള ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കും. ചോദ്യത്തിന് എന്ത് അര്‍ഥമെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്യും. ഇവിടെ നൈറ്റ്ക്ലബ്ബുണ്ടോ എന്ന് പോപ്പ് ചോദിച്ചെന്ന് പണ്ട് റിപ്പോര്‍ട്ട് ചെയ്തതുപോലെ ഇതുമെല്ലാം വസ്തുനിഷ്ഠ റിപ്പോര്‍ട്ടിങ്തന്നെ. ഏതാണ് സത്യം, ഏതാണ് അസത്യം എന്ന് ജനത്തിന് തിരിയില്ല എന്നുമാത്രം.
ആര്‍ക്കെതിരെയും ഒരു വിജിലന്‍സ് കേസുണ്ടാക്കാം എന്നതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥ. അതൊരറ്റം. മറ്റേ അറ്റത്ത്, തീരുമാനിക്കാന്‍ ഒരു ഫയല്‍ കൈയില്‍ കിട്ടിയാല്‍ ഒരു കോടിയെങ്കിലും തടയുമോ എന്ന് നോക്കുന്നവരാണ് പലരും. പാര്‍ട്ടിപ്രാന്ത് തലയില്‍ കേറിയവര്‍ക്ക് ശരിയും തെറ്റുമൊന്നും നോക്കാതെ പക്ഷംപിടിക്കാം. സാധാരണക്കാരന് അതുപറ്റില്ലല്ലോ.

                                                                         ****
ടി.പി. ചന്ദ്രശേഖരനോടെ സി.പി.എം. രാഷ്ട്രീയക്കൊലപാതകങ്ങള്‍ നിര്‍ത്തി എന്നൊരു തെറ്റിദ്ധാരണ കേരളത്തിലെ ചില സുന്ദരവിഡ്ഢികള്‍ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലായല്ലോ പുലിത്തോലിലെ നിറം മായ്ച്ചാലൊന്നും പോകില്ല.
സൈബര്‍ സാങ്കേതികവിദ്യയിലുണ്ടായ വികാസങ്ങള്‍ വേണ്ടത്ര പരിഗണിക്കാതിരുന്നതിന്റെ പ്രശ്‌നം ടി.പി. വധാസൂത്രണത്തില്‍ ഉണ്ടായി. ഇത്തവണയും സൈബര്‍ കളിച്ച് എല്ലാവരെയും പിടികൂടാമെന്നാണ് പോലീസിന്റെ വിചാരം. നടക്കില്ല മോനേ രമേശാ... സി.ബി.ഐ.ക്ക് വിട്ടാലും നടക്കില്ല. ഇത്തവണ എല്ലാ പഴുതും അടച്ചിട്ടാണ് കൃത്യം നിര്‍വഹിച്ചിരിക്കുന്നത്. സാങ്കേതികവിദ്യയെ സമ്പൂര്‍ണമായി ഒഴിവാക്കി. കൊല മുമ്പും പിച്ചാത്തി, കൊടുവാള്‍ തുടങ്ങിയ പ്രാകൃത ആയുധങ്ങള്‍ ഉപയോഗിച്ചാണല്ലോ സാധിക്കാറുള്ളത്. പഴുതടയ്ക്കാന്‍വേണ്ടി ബാക്കിയും പ്രാകൃത് ആക്കി. കാര്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു. കാളവണ്ടിയിലായിരുന്നു യാത്ര. എഴുത്ത്, സംസാരം, ഫോണ്‍വിളി എന്നിവയൊന്നുമില്ല. ആശയവിനിമയം ആംഗ്യഭാഷയിലാക്കി. പിടിക്കട്ടെ സി.ബി.ഐ.
ആകെ പറ്റിപ്പോയ ഒരു ടെക്‌നോളജി വീഴ്ച പയ്യന്റെ ഫെയ്‌സ്ബുക്ക് അധികപ്രസംഗം മാത്രമായിരുന്നു. പയ്യനല്ലേ, പഠിച്ചുവരുന്നല്ലേ ഉള്ളൂ. എന്തായാലും നല്ല ഭാവിയുണ്ട്. തലേന്നേ വിവരം പറഞ്ഞ് മുന്നറിയിപ്പ് നല്‍കാതിരുന്നതാണ് പറ്റിയ അബദ്ധം എന്ന് പാര്‍ട്ടിയുടെ അടുത്ത അന്വേഷണറിപ്പോര്‍ട്ടില്‍ സമ്മതിക്കാനിടയുണ്ട്. പാര്‍ട്ടി വിരുദ്ധര്‍ എന്തായാലും പഠിക്കട്ടെ. പതിനഞ്ചുകൊല്ലം കഴിഞ്ഞാലും പാര്‍ട്ടി മറക്കില്ലൊന്നും. പ്രതികാരം അതിന്റെവഴിക്ക് നടക്കും. വധശിക്ഷയ്ക്ക് പാര്‍ട്ടി എതിരാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ, അത് നയം വേറെ. ബൂര്‍ഷ്വാകോടതി വധശിക്ഷ വിധിക്കരുത്. പാര്‍ട്ടിക്കോടതി വിധിക്കും.
മാര്‍ക്‌സിസ്റ്റ് സിദ്ധാന്തമനുസരിച്ച് എല്ലാറ്റിലും രാഷ്ട്രീയമുണ്ട്. ഊണിലും ഉറക്കിലും നില്‍പ്പിലും നടപ്പിലും ഉടുപ്പിലും എല്ലാമുണ്ട്. ഇല്ലാത്തത് ഒന്നില്‍മാത്രം, പാര്‍ട്ടിക്കാര്‍ നടത്തുന്ന കൊലയില്‍മാത്രം. മനോജ് കൊലയില്‍ രാഷ്ട്രീയമില്ല.
                                                                          ****

ഗവര്‍ണര്‍പദവിയില്‍ ഒരു മുന്‍ ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് വന്നിരുന്നപ്പോള്‍ ഗവര്‍ണറുടെ റാങ്ക് ഉയര്‍ന്നുവോ അതല്ല ചീഫ് ജസ്റ്റിസിന്റെ റാങ്ക് താഴ്ന്നുവോ എന്ന തര്‍ക്കം തീരില്ല. ചരിത്രത്തില്‍ ആദ്യമായി സുപ്രീംകോടതിയുടെ ഒരു റിട്ടയേഡ് ചീഫ് ജസ്റ്റിസ് ഗവര്‍ണറായ സംസ്ഥാനം എന്ന അഹങ്കാരമൊന്നും കേരളത്തിലെ പ്രതിപക്ഷത്തിനോ ഭരണപക്ഷത്തിനോ എന്തിന് ബി.ജെ.പി. പക്ഷത്തിനോ കാണുന്നില്ലെന്നതാണ് സങ്കടം.
മുഖ്യമന്ത്രിയോട് ചോദിക്കാതെ നിയമിച്ചതാണ് സര്‍ക്കാറിന്റെ പരിഭവം. പ്രതിപക്ഷനേതാവിന് ചടങ്ങിന് ക്ഷണിക്കാതെ കാര്‍പാസ് മാത്രം കൊടുത്തതാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ പരിഭവം. നല്ലൊരു പാര്‍ട്ടിക്കാരനെ കിട്ടിയിരുന്നെങ്കില്‍ സംസ്ഥാനഭരണത്തിന്മേല്‍ ഒരു മൂക്കുകയറിടാമായിരുന്നു. അത് പറ്റിയില്ല എന്നതാണ് ബി.ജെ.പി.ക്കാരുടെ സങ്കടം.
ജയലളിതയുടെ ശുപാര്‍ശയാണ് ജസ്റ്റിസിനെ രാജ്ഭവനിലെത്തിച്ചതെന്ന് കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. അമ്മ പറഞ്ഞാല്‍ നരേന്ദ്രമോദിയും വഴങ്ങും. തമിഴ്‌നാട്ടില്‍നിന്നൊരു ഉദ്യോഗസ്ഥന്‍ എന്തോ നദീകാര്യം ചോദിക്കാന്‍ വന്നത് ചാരവൃത്തിയാണെന്നും പറഞ്ഞ് മുറവിളി കൂട്ടിയവരാണ് മലയാളത്താന്മാര്‍. ഇപ്പോഴിതാ സംസ്ഥാനത്തിന്റെ ഗവര്‍ണറെത്തന്നെ നമ്മള്‍ നിശ്ചയിച്ചിരിക്കുന്നു. അമ്മയോട് കളിച്ചാല്‍ അങ്ങനെയിരിക്കും.
nprindran@gmail.com