Wednesday, 30 March 2016

Celebrities rush in where even Politicians fear to tread…

Are the political parties reacting to signals from the public about a change in attitude?
Is it going to be celebrity time for Kerala voters this May 16? Never before have so many from not only the film world, but also from cricket and even the visual media, entered the fray to represent the people in the legislative assembly.

And, it isn’t just one or two regional parties that are out to try their luck by changing their horses in the race. The candidate lists of the main parties, ie, Congress, CPI(M) and BJP contain names of actors, some of whom cannot even be counted as ‘stars’.

No real stars

Are the political parties reacting to signals from the public about a change in attitude? Kerala politicians used to proudly claim that unlike her sister states from the South, Tamil Nadu and Andhra Pradesh, Kerala has a politically conscious population which never fell for the glamour of apolitical persons from the glamour world.

It was a Tamil film actor, originally from Kerala, MG Ramachandran (MGR), for whom the multitude of fans used to throng the theatres even before the sun rose, who had inaugurated the age of the film stars taking over political positions in Tamil Nadu. That was in the late sixties.  His heroine Jayalalithaa later became his political successor, and still is Chief Minister, as well as the most popular leader of Tamil Nadu. But, neither MGR nor his party (earlier DMK and later AIADMK) could influence the voters of Kerala, and nobody from the film fraternity could prove his mettle as a political leader.

Kerala has been politically conservative or progressive, depending on which position you take, in electing film stars.

It was in 1965 that a film personality first successfully contested the election; and that was Ramu Kariat, not an actor but a film maker, famous for the national award winning film Chemmeen. He won the Nattika constituency as a left-backed independent but was unlucky that the assembly was dissolved as no party had the majority to form a government.

The superstar of those days, Prem Nazir was a Congress supporter but did not yield to pressure to contest. Later, Lenin Rajendran, a left-leaning film director close to CPI(M), contested the Ottappalam Lok Sabha seat twice in the 1990s, but could not win. Murali was the other star to test the poll waters and end up in disappointment. The only film actor who could get elected to the Kerala assembly is KB Ganesh Kumar, surely not on strength of his fan following.

Many observers think that the present fascination to field film personalities, stems from the unexpected victory that comedian and film actor, Innocent, scored against prominent Congress leader and parliamentarian PC Chacko in 2014 from the Chalakkudy constituency. There are others who feel that political parties are trying shortcuts to victory by fielding popular celebrities, because politicians, as a class, have lost their credibility and have become unpopular.

This may or may not be true but looking at the number of such persons being brought in to contest, it can safely be concluded that parties are running short of new tricks and novel ideas through which they can win the confidence of the voters.

MGR, Jayalalitha and NT Rama Rao were very popular film stars with large fan followings and so could carry their popularity to the political arena too. And their very presence, even without a clear political agenda was enough to move the whole state.

But among those trying their luck in Kerala this time, none can be called a superstar, or a star even. An exception is Suresh Gopi who still is one of the four or five most popular actors in Malayalam cinema. He had expressed his support for the Narendra Modi brigade, from the very beginning.

It was then reported that he was offered a plum post in the government’s cultural administration setup, but nothing actually materialised. A disappointed Suresh Gopi predictably rejected offers to be a candidate in the capital Thiruvananthapuram. Well known for his politically aggressive punch dialogues in the films, the actor was sullen and silent for some time, but is now back in the campaign.

Will any cricketer do?

The most surprising choice of the BJP is that of controversial cricketer, Sreesanth, who might not have even stopped to hear a BJP street meeting in the past. His selection as BJP candidate in the Thiruvananthapuram constituency surprised the state party leadership too. They had never even discussed his name.

He was parachuted into the list by the central leadership, perhaps with the hope that a cricketer must be popular among the newer generations of voters of the state. However, whether these voters are so apolitical as to vote for any cricketer, is a debatable point.

Sreesanth is now called a tainted cricketer, though the courts dropped charges of match fixing against him. The lifelong ban on him still remains. The courts had exonerated him for want of sufficient hard evidence, but BCCI’s enquiry had found him guilty and hence the ban.

The question is simple and straightforward — Can ‘the party with a difference’ select such a person, a novice at that, to represent the party in the legislature?

Here is what Wikipedia says about his other merits — “Sreesanth is noted for his exuberant and emotional behavior, especially whilst appealing for and celebrating wickets. He has been warned several times for indiscipline both on and off the cricket field, and frequently fined for violating the player conduct guidelines of the International Cricket Council. In October 2009, the BCCI issued a final warning to Sreesanth that any repetition of his code of conduct violations might result in drastic actions such as a ban from domestic cricket. Subsequently, the Kerala Cricket Association also issued a final warning over repeated violations of their code of conduct ….”

Perhaps this is enough for the BJP to justify its selection of Sreesanth to represent it in the Kerala assembly, infamous for the unruly, violent behavior of its members!

Is going against cadre wishes wise?

The new phenomenon has triggered off protests among the grass roots activists of the Congress and Left fronts, and of the BJP. Poster campaigns, social media postings and even open processions are taking place. These are all unprecedented at least for cadre based parties like CPI(M).

People are fed up with career politicians. But, are celebrities with untested characters or undependable histories the answer?

It is true; there are dozens of constituencies in Kerala where the vote difference between the two fronts is less than one percent.  A small shift in the voter preference can make or unmake a government. So parties can leave no stone unturned. But, in the past limits were set beyond which parties hesitated to go.

Now, it seems there are no limits. Anyone can be fielded if there is any possibility of him or her fetching a few extra votes.

The wisdom of ignoring party workers who might have sacrificed a lot for the party, and choosing persons who might not have contributed anything to the party or society, will definitely be put to the test in the polling booths.

Elections are not film-award jury meetings. People vote for persons capable of taking care of their interests. Will they opt for high flying celebrities or the time-tested men and women next door?

Sunday, 27 March 2016

പുതിയ കാലം പുതിയ കോലം

കാലം മാറി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടേയുള്ളൂ. അത് ഇത്രത്തോളം വരും എന്നു കരുതിയിരുന്നില്ല നമ്മുടെ പല പാര്‍ട്ടികളും. പുതിയ കാലത്തെ രീതികള്‍ പാര്‍ട്ടികളുടെ കോലം കെടുത്തുന്നുണ്ട്. പണ്ടേ കോലം മാറിയവര്‍ക്ക് അത്ര പ്രശ്‌നമില്ല. കോണ്‍ഗ്രസ്സിനെ നോക്കൂ, വലിയ പ്രശ്‌നമൊന്നുമില്ല. ഒരേ സമയം അരാജകമാണ്; അതേ സമയം രാജഭരണസമാന കുടുംബഭരണമുണ്ട്. സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിത്വം കിട്ടാന്‍ ആര്‍ക്കും എന്തും ചെയ്യാം. സ്വന്തം കഴിവുകളും സേവനങ്ങളും സ്വയം പാടിപ്പുകഴ്ത്താം, പത്രത്തില്‍ പരസ്യം കൊടുക്കാം. മറ്റുള്ളവരെക്കൊണ്ടു പുകഴ്ത്തിക്കാം. പത്രക്കാരെക്കൊണ്ട് എഴുതിക്കാം. സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിത്വം കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും സാരമില്ല നാല് പേപ്പറില്‍ പേര് വന്നല്ലോ എന്നു സമാധാനിക്കാം. ഇങ്ങനെ നാല്പതും അമ്പതും കൊല്ലം ക്ഷമാപൂര്‍വം കാത്തിരുന്നു നിരാശനാവാം. വേണമെങ്കില്‍ അതിനിടയില്‍ റെബലായി മത്സരിക്കാം. ആറുവര്‍ഷത്തേക്ക് പുറത്താക്കുമെങ്കിലും പേടിക്കേണ്ട. ദയാലുക്കളുടെ പാര്‍ട്ടി ആയതുകൊണ്ട് ആറു മാസം കഴിഞ്ഞാല്‍ ശിക്ഷ റദ്ദാക്കും, പഴയ പണി തുടരാം.

ഇതൊന്നുമല്ല നമ്മുടെ വിപ്ലവപാര്‍ട്ടികളുടെ സ്ഥിതി. അവിടെ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിനിര്‍ണയമൊക്കെ ടോപ് സീക്രട്ട് സംഗതികളായിരുന്നു. ചില്ലറ ചര്‍ച്ച ചില കമ്മിറ്റികളില്‍ നടന്നെന്നിരിക്കും. പുറത്ത് ഒരു ഈച്ചയും അതറിയുകയില്ല. സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയാകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഊണിലോ ഉറക്കത്തിലോ വിപ്ലവകാരി ചിന്തിക്കാന്‍ പാടുള്ളതല്ല. സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിത്വം മോഹിക്കുന്നത് ശിക്ഷാര്‍ഹമായ ചിന്താക്കുറ്റമായിരുന്നു. സമയമാകുമ്പോള്‍ സംസ്ഥാന സെക്രട്ടറിയേറ്റ്  കൂടിയോ കൂടാതെയോ പ്രഖ്യാപനം നടത്തും. സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിത്വം കിട്ടുന്നവര്‍ പോയി പത്രിക കൊടുക്കക,-കിട്ടാത്തവര്‍ പോയി ചുമരെഴുതുക. തീര്‍ന്നു. ഇന്നെന്താ സ്ഥിതി?

നിങ്ങളെന്നെ കോണ്‍ഗ്രസ്സാക്കി എന്നൊരു പുസ്തകമെഴുതിയിട്ടുണ്ട് പഴയ യുവവിപ്ലവകാരി എ.പി.അബ്ദുള്ളക്കുട്ടി. മൂപ്പര് കോണ്‍ഗ്രസ്സാവേണ്ട ഒരാവശ്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യനായാല്‍ ലേശം ക്ഷമ വേണ്ടേ? അല്പം കാത്തിരുന്നുവെങ്കില്‍ സി.പി.എമ്മിനെത്തന്നെ അവര്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സാക്കി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തിത്തരുമായിരുന്നു. കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ അനുവദനീയമായതെല്ലാം ഏതാണ്ട് സി.പി.എമ്മിലും അനുവദനീയമായിത്തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ചില്ലറ വ്യത്യാസങ്ങള്‍ കണ്ടെന്നിരിക്കും. അല്പംകൂടി ക്ഷമിച്ചാല്‍ എല്ലാം ശര്യാക്കിത്തരും.

സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളായി ചിലരെ പരിഗണിക്കുന്നു എന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ത്തന്നെ സഹിക്കാതെ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ച് റോഡിലിറങ്ങിയത് പാര്‍ട്ടിക്കാര്‍തന്നെ. പാര്‍ട്ടിക്കാരെപ്പോലെ തോന്നിച്ച അപരന്മാരായിരുന്നു എന്നൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ല. എതിര്‍പ്പുകള്‍ വെളിച്ചത്താണ് ഇപ്പോള്‍ നടക്കുന്നത്. പോസ്റ്റര്‍ റോഡരുകിലെ ചുമരില്‍ മാത്രമല്ല, ഫേസ്ബുക്കിന്റെ ചുമരിലും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടാലോ? പാര്‍ട്ടി സെക്രട്ടേറിയറ്റ് പരിഗണിക്കുന്ന സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികള്‍ക്കെതിരെ താഴേക്കിട കമ്മിറ്റികള്‍ കലാപം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പല പല അജന്‍ഡകള്‍ ഒരേ സമയം പാര്‍ട്ടിയില്‍ തലങ്ങും വിലങ്ങും പായുന്നുണ്ട്. പണ്ടത്തെ രീതി മാറി. ഇപ്പോള്‍ ജനാധിപത്യവുമില്ല, കേന്ദ്രീകരണവുമില്ല. കേന്ദ്രം തീരുമാനിച്ചാലും കീഴ്ഘടകം ഒടക്കും. കീഴ്ഘടകം തീരുമാനിച്ചാലും തഥൈവ. തത്ത്വങ്ങളും വ്യവസ്ഥകളും നയങ്ങളും ഇല്ലാത്തതല്ല പ്രശ്‌നം. അവയൊന്നും ഏശുന്നില്ല. രണ്ടു വട്ടം മത്സരിച്ചവര്‍ മാറിനില്‍ക്കണം എന്നുതീരുമാനിക്കാം. എന്നിട്ട് ചിലര്‍ക്ക് മത്സരിക്കാന്‍ സ്‌പെഷല്‍ ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുക്കാം. പാര്‍ട്ടി സിക്രട്ടേറിയറ്റിലുള്ളവര്‍ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിത്വം കാംക്ഷിക്കരുത് എന്നുതത്ത്വം പറയാം. പക്ഷേ, അവര്‍ തന്നെയാണ് സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളെ തീരുമാനിക്കുന്നത് എന്നു വരുമ്പോള്‍ സ്വന്തം പേര് വെട്ടിക്കളയുന്നതെങ്ങനെ? ജില്ലാ സിക്രട്ടറിമാര്‍ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയാകരുതെന്ന് തീരുമാനിച്ചാലും പൊല്ലാപ്പാണ്. ജില്ലയില്‍ വേറെ യോഗ്യന്മാര്‍ ഇല്ലെങ്കിലോ? മാസങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പു മാത്രം മേയറായ ആളെ രാജിവെപ്പിച്ച് സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയാക്കാം. മേയര്‍പോസ്റ്റ്  നിസ്സാരം. ജില്ലാസിക്രട്ടറിപ്പണി പിള്ളാരുകളിയല്ല. എം.എല്‍.എ സ്ഥാനത്തിനുവേണ്ടിയൊന്നും അത് ഒഴിയാന്‍ പാടില്ല. യേത്?

സ്വതന്ത്രന്മാരെ സ്ഥാനാര്‍ഥിയാക്കുന്നത് പുതിയ സമ്പ്രദായമൊന്നുമല്ല പാര്‍ട്ടിയില്‍. സ്വതന്ത്രന്മാരുടെ ബലത്തിലാണ് അമ്പത്തേഴില്‍ ഭൂരിപക്ഷം ഉണ്ടായതുതന്നെ. അവസരോചിതമായി കാലുമാറി വരുന്ന അവസവാദികള്‍ക്കും കൊടുക്കാറുണ്ട് സീറ്റ്. അത് അധികവും കോണ്‍ഗ്രസ്, കേരള കോണ്‍ഗ്രസ്, മുസ്ലിംലീഗ്  തുടങ്ങിയ പാര്‍ട്ടികളില്‍ നിന്ന് സ്ഥാനംകിട്ടിയില്ല എന്നും മറ്റുമുള്ള ആശയ-ആമാശയപര കാരണങ്ങളുടെ പേരില്‍ പുറത്തുചാടിയവര്‍ക്കായിരുന്നു. ഇപ്പോഴിതാ സ്ഥിതി അപ്രവചനീയമായിരിക്കുന്നു. ആരുടെ പേരാണ് ഇന്നു ചേര്‍ക്കുക, നാളെ വെട്ടിമാറ്റുക എന്നൊന്നും ഊഹിക്കാന്‍പോലും പറ്റില്ല. പ്രശസ്തരെ സ്വതന്ത്രരായി നിര്‍ത്തിയാല്‍ ചില സീറ്റുകള്‍ പിടിക്കാം എന്നൊരു ഐഡിയ ആരുടെയോ തലയില്‍ മുളച്ചതായി വേണം കരുതാന്‍. അതു പ്രശ്‌നമാണ്. പ്രശസ്തരെ പാര്‍ട്ടി രേഖകളിലൊന്നും നിര്‍വചിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ. തീര്‍ത്തും ആത്മനിഷ്ഠമാണ് സംഗതി. പാര്‍ട്ടിക്കാണെങ്കില്‍ വസ്തുനിഷ്ഠമായിട്ടല്ലാതെ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാനോ പറയാനോ പാടില്ല. ആരാണ് പ്രശസ്ത? നടീനടന്മാര്‍ പ്രശസ്തര്‍തന്നെ. എത്ര സിനിമയില്‍ മിനിമം നടിക്കണം? പാട്ടുപാടിയാല്‍ മതിയോ? വീണ മീട്ടിയാല്‍ മതിയോ? മൃദംഗം? ചാനല്‍ ചര്‍ച്ചയില്‍ വന്ന് അരമണിക്കൂറിനിടയില്‍ അരമിനിട്ട് സംസാരിക്കുന്നവരെ ആക്കൂട്ടത്തില്‍ പെടുത്താമോ? പത്രലേഖകന്മാരെ? ഒരു നിശ്ചയമില്ലയൊന്നിനും, വരുമോരോ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥി വന്നപോലെ പോം.

ബി.ജെ.പി. യിലെ സ്ഥാനാര്‍ഥി നിര്‍ണയത്തിനു മാധ്യമങ്ങളില്‍ ലഭിക്കുന്ന പ്രാമുഖ്യം കണ്ടാല്‍ ഭൂരിപക്ഷം ഈ പാര്‍ട്ടിക്കുതന്നെ എന്നാണ് തോന്നുക. ഇനിയിപ്പോള്‍ ഒരു സീറ്റിലും ജയിച്ചില്ലെങ്കിലെന്ത്? സംസ്ഥാനനേതൃത്വം സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളെ നിര്‍ണയിക്കുക, കേന്ദ്രനേതൃത്വം വെട്ടുക എന്നതാണ് പാര്‍ട്ടിയിലെ ഇപ്പോഴത്തെ ദിനചര്യ. പ്രശസ്തസ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളുടെ ബഹളമാണ് ഓഫീസില്‍. കണ്ടുപരിചയമില്ല, കേട്ടുകേള്‍വി പോലുമില്ല. ക്രിക്കറ്റ്, വോളിബോള്‍, കബഡിക്കബഡി തുടങ്ങിയ ജനപ്രിയ മേഖലകളില്‍ നിന്നുള്ളവരുടെ പേരുകള്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സംസ്ഥാനനേതാക്കള്‍ വിജ്ഞാനകോശം പഠിക്കുകയേ നിവൃത്തിയുള്ളൂ.  ഇല്ലെങ്കില്‍ അമിത് ഷാജി സ്ഥാനാര്‍ഥികളുടെ പേരു വായിക്കുമ്പോള്‍ ആളെ അറിയില്ല എന്നു പറയേണ്ടിവരും.

വെടിയുംതീയും പോലെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുപ്രഖ്യാപനവും സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിനിര്‍ണയവും നടന്നിരുന്നുവെങ്കില്‍ എല്ലാം മിന്നല്‍വേഗത്തില്‍ തീര്‍ക്കാമായിരുന്നു. മാസം ഇനിയും രണ്ടുണ്ട് വോട്ടെടുപ്പിന്. ചര്‍ച്ച നടത്തിയും കോഴി ബിരിയാണി കഴിച്ചും സേവ പിടിച്ചും രാപകല്‍ ഫോണ്‍ വിളിച്ചും തമ്മില്‍ത്തല്ലിയും മയ്യത്താവുന്ന ലക്ഷണമുണ്ട്.. ഇലക്ഷന്‍ കമ്മീഷനുമുമ്പില്‍ മുട്ടുകുത്തി ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയും മറ്റും മുട്ടുതേയും. സ്ഥാനാര്‍ഥികള്‍ സൂര്യതാപമേറ്റ് അഡ്മിറ്റാകും. സ്ഥാനാര്‍ഥിത്വം കിട്ടിയവര്‍ക്ക് കിട്ടാത്തവരോട്  അസൂയ തോന്നുന്ന ദിവസങ്ങള്‍ വരാനിരിക്കുന്നേ ഉള്ളൂ.

മന്ത്രി അടൂര്‍ പ്രകാശിന്റെ പ്രവര്‍ത്തനവും ഒരു തുറന്ന പുസ്തകമാണത്രെ. തുറന്ന ഇത്രയ്ക്കങ്ങ് തുറക്കേണ്ടിയിരുന്നില്ല.. റവന്യൂ വകുപ്പ് നഗ്നമായിരിക്കുന്നു, നാണം മറയ്ക്കാന്‍ ഒരു കൈലേസ് പോലും കൈയിലില്ല. സാര്‍വത്രികമായി പട്ടയം നല്‍കുക, മിച്ചഭൂമി ഐ.ടി. പാര്‍ക്കാക്കുക, വനഭൂമി പരമാവധി എസ്റ്റേറ്റുകളോ റിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റുകളോ ആക്കുക, കരുണയുള്ള മെത്രാന്‍ എന്നോ ഇല്ലാത്തതെന്നോ ഉള്ള വകഭേദം കൂടാതെ നിലം നികത്തുക തുടങ്ങി എണ്ണമറ്റ വികസനപദ്ധതികളാണ്് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന്റെ അനക്കങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ പ്രഖ്യാപിക്കേണ്ടി വന്നത്. തുറന്ന പുസ്തകത്തിലെ എഴുത്തായതുകൊണ്ട് പാര്‍ട്ടി പ്രസിഡന്റിനുപോലും ഒന്നും മായ്ച്ചുകളയാനാവുന്നില്ല.

വികസനം കൊണ്ടുവരിക എന്ന ഒറ്റ ദുരുദ്ദേശമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ജനത്തിനുവേണ്ടെങ്കില്‍ വേണ്ട. പത്തെണ്ണം ഇറക്കിയതിന്റെ ബഹളംതീര്‍ക്കാന്‍ രണ്ടെണ്ണം പിന്‍വലിച്ചാല്‍ മതിയാകും. ബാക്കി വികസനംതന്നെ ധാരാളം.
ടി.എന്‍. പ്രതാപന്‍ ചെയ്തത് മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് അത്ര ഇഷ്ടപ്പെട്ട ലക്ഷണമില്ല. വെറും മൂന്നുവട്ടം എം.എല്‍.എ ആയപ്പോഴേക്ക് പിറകില്‍ ക്യൂ നില്‍ക്കുന്നവരോടുള്ള സിംപതി മൂത്ത് എനിക്ക് സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിത്വം വേണ്ടേ വേണ്ട എന്ന് നിലവിളിച്ച് ഓടിക്കളഞ്ഞ ആള്‍ ഒരു സിംപതിയും അര്‍ഹിക്കുന്നില്ല. പൂതി തീരുവോളം ആവാനുള്ള സ്റ്റാമിന ഇല്ല ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളാര്‍ക്കൊന്നും.

ത്യാഗമാണ് രാഷ്ട്രീയം എന്നൊരു തെറ്റിദ്ധാരണയുണ്ട് പ്രതാപന്. ത്യാഗമല്ല.. പാര്‍ട്ടി സ്ഥാനം, എം.എല്‍. ഏപ്പണി, മന്ത്രിപ്പണി തുടങ്ങിയതൊക്കെ സേവനത്തിനു ള്ള പണികളാണ്. അവസാനശ്വാസംവരെ സേവിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കണം. വയസ്സായി വയ്യാതായാല്‍ വല്ല സിദ്ധൗഷധവും സേവിച്ച് മറ്റേ സേവനത്തിനുള്ള ശേഷി  വീണ്ടെടുത്ത് നിഷ്‌കാമകര്‍മം തുടരണം.

പ്രതാപന്റെ ത്യാഗം കോണ്‍ഗ്രസ്സുകാര്‍ ആരും അനുകരിക്കേണ്ടതില്ല, എന്നാല്‍ വി.എസ് അച്യുതാനന്ദന്‍ അനുകരിക്കുന്നത് അത്യുത്തമമാണ്. 92 ലെങ്കിലും വി.എസ്. ഈ പരിപാടി നിര്‍ത്തുന്നില്ലെങ്കില്‍ കോണ്‍ഗ്രസ്സുകാരും ദൈവത്തിന്റെ ഇടപെടല്‍ വരെ തുടരുക അവകാശമായി പ്രഖ്യാപിച്ചുകളയും. അതിലപ്പുറമൊന്നും ഓര്‍ത്തുകാണില്ല മഹാവീര്‍ ത്യാഗിയായ വി.എം.സുധീരന്‍.

Saturday, 26 March 2016

ആറു പതിറ്റാണ്ടിന്റെ ബാക്കിപത്രം: അരാഷ്ട്രീയമാകുന്ന രാഷ്ട്രീയം

വ്യത്യസ്തമായ ഒരു പാര്‍ട്ടി- 'ദ പാര്‍ട്ടി വിത് എ ഡിഫറന്‍സ്' . ബി.ജെ.പി. കുറെ ചെറുകക്ഷികളുടെ സഹായത്തോടെ രാജ്യഭരണം കയ്യാളിത്തുടങ്ങിയ കഴിഞ്ഞ പതിറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തില്‍ കേട്ട ഒരു മൂദ്രാവാക്യമാണിത്. രാഷ്ട്രീയനേതാക്കളെല്ലാം ഒരുപോലെ മോശക്കാരാണെന്നും പാര്‍ട്ടികളൊക്കെ ഒരേ കണക്കാണെന്നും ജനങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുപോന്ന ഘട്ടത്തിലാണ് ആകര്‍ഷകമായ ഈ മുദ്രാവാക്യമുയര്‍ന്നത്. തെഹല്‍ക്കയും സ്റ്റിങ് ഓപറേഷനും ബംഗാരു ലക്ഷ്മണനും ശവപ്പെട്ടി കുംഭകോണവും ജോര്‍ജ് ഫെര്‍ണാണ്ടസ്സുമെല്ലാം ചേര്‍ന്ന് വാജ്‌പേയി ഭരണത്തിന് പരമാവധി ദുഷ്‌കീര്‍ത്തി നേടിക്കൊടുത്തു. അഴിമതിക്കാരനല്ലാത്ത എ.ബി.വാജ്‌പേയി പ്രധാനമന്ത്രികാലാവധി അവസാനിക്കുമ്പോഴേക്ക് ഈ മുദ്രാവാക്യം തീര്‍ത്തും അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു

വ്യത്യസ്തമായ പാര്‍ട്ടി എന്ന് അവകാശപ്പെടാന്‍ ഇന്ന് ഇന്ത്യയില്‍ ഏത് പാര്‍ട്ടിക്കു കഴിയും? കേരളത്തിലെ കാര്യം പ്രത്യേകം പറയാനുമില്ല. ആദര്‍ശം പറഞ്ഞുനടന്നാല്‍ പരിപ്പ് വേവില്ലെന്നും അവസരവാദംതന്നെയാണ് മികച്ച ആദര്‍ശമെന്നും പരസ്യമായി പറയാന്‍ കഴിവുനേടിയവരെയാണ് ഇന്ന് 'വ്യത്യസ്തമായ പാര്‍ട്ടി' ഭരണം അക്കൗണ്ട് തുറക്കാനും ശക്തികാട്ടാനും ആശ്രയിക്കുന്നത്. ഒരു എം.എല്‍.എ പോലുമില്ലാത്ത പാര്‍ട്ടിയായിരുന്നിട്ടും ബി.ജെ.പി.യെ ആഭ്യന്തരകലഹങ്ങള്‍ പൊറുതിമുട്ടിച്ചു. തിരഞ്ഞെടുപ്പുകാലത്ത് പാര്‍ട്ടിയെ നയിക്കാനുള്ള സംസ്ഥാനപ്രസിഡന്റിനെ പുറത്തുനിന്ന് 'ഡപ്യൂട്ടേഷനില്‍' കൊണ്ടുവരേണ്ടിവന്നു.

രാഷ്ട്രീയം എന്നത് ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത് അംഗത്വം തൊട്ട് മുഖ്യമന്ത്രി പദവി വരെയുള്ളവ കൈക്കലാക്കാനുള്ള 24X7 ലൈവ് ജീവന്മരണ പോര് മാത്രമാണെന്ന് ജനങ്ങളെക്കൊണ്ടും അംഗീകരിപ്പിക്കുന്നതില്‍ വിജയിച്ചിരിക്കുന്നു നമ്മുടെ പാര്‍ട്ടികള്‍. ആരോപണങ്ങള്‍ ഓരോന്നും സത്യമായിരുന്നുവോ അല്ലയോ എന്നതല്ല, ഇക്കാലംവരെ ഒരു മുഖ്യമന്ത്രിക്കും മന്ത്രിമാര്‍ക്കും നേരേ ഉയര്‍ന്നിട്ടില്ലാത്ത അത്ര മോശമായ ആരോപണങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴത്തെ ഭരണത്തിനെതിരെ ഉയര്‍ന്നു. മാധ്യമങ്ങള്‍ ഇത് ദിവസവും ചര്‍ച്ച ചെയ്തു. ജനങ്ങള്‍ക്ക് ഇത് ചാനല്‍ സീരിയലുകളേക്കാള്‍ ആസ്വാദ്യമായി.  യു.പി.എ കാലത്തെ അഴിമതിക്കെതിരെ ഡല്‍ഹി റാംലീലാ മൈതാനത്ത് നടന്ന പ്രക്ഷോഭത്തിന്റെ ചെറിയ അനുകരണം പോലും ഈ അഞ്ചുവര്‍ഷവും കേരളത്തിലുണ്ടായില്ല. അന്നത്തെ പ്രധാന ആവശ്യം ശക്തമായ ലോക്പാല്‍ സംവിധാനം ഉണ്ടാക്കണം എന്നതായിരുന്നു. ഇവിടെ ലോക്പാല്‍ ഉണ്ട്. അതില്‍ എന്തുനടക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചര്‍ച്ചതന്നെയില്ല. ഉത്ബുദ്ധ രാഷ്ട്രീയത്തിന് പേരുകേട്ട കേരളം ഇന്ന് അരാഷ്ട്രീയ മത്സരങ്ങളുടെ വേദി മാത്രമായിരിക്കുന്നു.

ആശയങ്ങളുടെയോ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിന്റെയോ പേരില്‍ കേരളത്തില്‍ ഒരു പാര്‍ട്ടി അടുത്തകാലത്തൊന്നും പിളരുകയോ മുന്നണി മാറുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ല. രണ്ടു മുന്നണികള്‍ രണ്ട് കക്ഷികളുടെ സ്വഭാവം ആര്‍ജിച്ചുകഴിഞ്ഞു. സീറ്റ് വിഭജനത്തര്‍ക്കങ്ങളുടെ പേരിലല്ലാതെ ഒരു പാര്‍ട്ടി മൂന്നര പതിറ്റാണ്ടിനിടയില്‍ ഏതെങ്കിലും മുന്നണി വിട്ടതായി കേട്ടിട്ടില്ല. മുന്നണികള്‍തമ്മില്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ എന്തെങ്കിലും വ്യത്യാസമുള്ളതായി മുന്നണികളിലുള്ളവര്‍ക്ക്് പോലും തോന്നാറില്ല. തൊണ്ണൂറു ശതമാനം രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ ചേര്‍ന്ന് ബാക്കി പത്ത് ശതമാനത്തിന് ചീത്തപ്പേരുണ്ടാക്കുന്നു എന്നാരോ പറഞ്ഞത് കേരളത്തില്‍ എത്ര ശരി!

കൂടെ വരുന്ന കക്ഷിയുടെ വോട്ടുബലമല്ലാതെ നയവും തത്ത്വവുമൊന്നും നോക്കുന്ന ശീലം യു.ഡി.എഫിന് പണ്ടേയില്ല. ബി.ജെ.പി.യുമായി കൂട്ടുകൂടാത്തവര്‍ തങ്ങള്‍ മാത്രമാണെന്ന് ഇരുമുന്നണികളും അവകാശപ്പെടാറുണ്ടെങ്കിലും അവര്‍ക്കൊപ്പം ചേര്‍ന്നാല്‍ ലാഭത്തേക്കാള്‍ ഏറെ നഷ്ടം ഉണ്ടായേക്കും എന്ന ചിന്തയേ അവരെ തടയാറുള്ളൂ. എന്നാല്‍ രഹസ്യബാന്ധവത്തിന് അവര്‍ മടിച്ചിട്ടില്ല. 1991 ലെ നിയമസഭാതിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ സ്വതന്ത്രവേഷം കെട്ടിച്ച് ബി.ജെ.പി. യെ കൂടെക്കൂട്ടാന്‍ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1977ല്‍ സി.പി.എം ജനതാപാര്‍ട്ടി സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളായ മുന്‍ജനസംഘക്കാര്‍ക്ക് വോട്ടുചെയ്തിട്ടില്ലേ എന്ന് യു.ഡി.എഫുകാര്‍ തിരിച്ചുചോദിക്കും. അടിയന്തരാവസ്ഥക്കാലത്ത് ഒപ്പം ജെയിലില്‍ കിടന്നവര്‍ ഒപ്പം മത്സരിച്ചതില്‍ വലിയ ആദര്‍ശരാഹിത്യം ആരോപിക്കാന്‍ പറ്റില്ല. പക്ഷേ, അടിയന്തരാവസ്ഥ എന്ന ഏകാധിപത്യം  കൊണ്ടുവന്നവരുടെ മുന്നണിയില്‍ കേറിച്ചെന്ന് ഒപ്പം മത്സരിച്ചിട്ടുണ്ട് കേരളത്തിലെ മുന്‍ സോഷ്യലിസ്റ്റുകളും മുന്‍ ജനസംഘക്കാരും മുന്‍ സംഘടനാകോണ്‍ഗ്രസ്സുകാരുമെല്ലാമടങ്ങുന്ന അന്നത്തെ ജനതാപാര്‍ട്ടി. അതും അടിയന്തരാവസ്ഥ അവസാനിച്ച് രണ്ടുവര്‍ഷം പിന്നിടുന്നതിനുമുമ്പ്.

1965ലും '67ലും മുസ്ലിം ലീഗിനെയും എണ്‍പതുകളുടെ തുടക്കംവരെ അഖിലേന്ത്യാ ലീഗിനെയും ഒപ്പം നിര്‍ത്തിയ ഇടതുപക്ഷം  1987ലാണ് വര്‍ഗീയവിരോധത്തിന് നല്ല മാര്‍ക്കറ്റുണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തിയത്. ലീഗ് വിരുദ്ധതയേക്കാള്‍ നല്ലത് ലീഗുതന്നെ എന്ന് തോന്നിയപ്പോഴൊക്കെ ലീഗിനെ തിരിച്ചുകൊണ്ടുവരാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ പിന്നീട് പല ഘട്ടങ്ങളില്‍ നടന്നിട്ടുണ്ട്. സി.പി.എമ്മിനും മുന്നണിക്കും ഉള്ളില്‍ പലരും ചെറുത്തതുകൊണ്ടാണ് അതുനടക്കാതെ പോയത്. അടിയന്തരാവസ്ഥയുടെ ഹീനകഥാപാത്രമായും അഴിമതിയുടെ ജീവനുള്ള രൂപമായും ഏകാധിപതിയായും കരിങ്കാലിയായും മര്‍ദ്ദകവീരനായുമെല്ലാം ഇടതുപക്ഷം ചിത്രീകരിച്ചിട്ടുള്ള ആളാണ് കെ.കരുണാകരന്‍. അതേ കെ.കരുണാകരന്‍ ഡി.ഐ.സി എന്ന പാര്‍ട്ടിയുണ്ടാക്കിയപ്പോള്‍ മുന്നണിയില്‍ ചേര്‍ക്കാന്‍ അത്യാര്‍ത്തി കാട്ടി സി.പി.എം നേതൃത്വം. സംഗതി നടന്നില്ലെന്നത് ശരി. ഭൂപ്രഭുക്കന്മാരുടെയും കായല്‍ രാജാക്കന്മാരുടെയും പാര്‍ട്ടിയെന്ന് കേരള കോണ്‍ഗ്രസ്സിനെ പാര്‍ട്ടിപ്രമേയത്തില്‍ കുറ്റപ്പെടുത്താറുണ്ടെങ്കിലും ആ പാര്‍ട്ടിയില്‍ നിന്ന്് എന്നെല്ലാം തുണ്ടും കഷണവും മുറിഞ്ഞുവീണിട്ടുണ്ടോ അന്നെല്ലാം അതിനെ വാരിയെടുത്ത് ആലിംഗനം ചെയ്തിട്ടുണ്ട് സി.പി.എം. മൂവാറ്റുപുഴയില്‍ എന്‍.ഡി.എ പിന്തുണയോടെ മത്സരിച്ച് ഇടതുവലതു മുന്നണികളെ തോല്പിച്ച് ബി.ജെ.പി. സര്‍ക്കാറില്‍ മന്ത്രിയായ പി.സി.തോമസ് അടുത്തകാലം വരെ നിലയുറപ്പിച്ചത് ഇടതുമുന്നണിയിലാണ്. പഴയ കേരള കോണ്‍ഗ്രസ്(ജെ) ഇപ്പോള്‍ വേഷം മാറി മടങ്ങിവരുമ്പോള്‍ രണ്ടു കൈയും നീട്ടി സ്വീകരിക്കുന്നു ഇടതുപക്ഷം. ഭാഗ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ തുടര്‍ച്ചയായി മൂന്നാമത്തെ മന്ത്രിസഭയില്‍ പങ്കാളിയാവാന്‍ പോവുകയാണ് അവര്‍. കെ.എം.മാണിയെ മുന്നണി മാറ്റാനും 25 സീറ്റ് നല്‍കാനും ഇടതുമുന്നണിയില്‍ ധാരണയായപ്പോഴാണ് ബാര്‍കോഴ ആരോപണം പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടതെന്ന വെളിപ്പെടുത്തല്‍ വിശ്വസനീയമാംവിധം നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നതും മറന്നുകൂടാ. അഴിമതിക്കെതിരെ പാര്‍ട്ടി കൊടുത്ത കേസ്സില്‍ ജയിലാക്കപ്പെട്ട ബാലകൃഷ്ണപിള്ളയുടെ പാര്‍ട്ടി ഇടതുമുന്നണിയിലാണ്. അദ്ദേഹം മത്സരിക്കുന്നില്ല പോലും. ബാലകൃഷ്ണപിള്ളയെ ജയിപ്പിച്ച് വൈദ്യുതി മന്ത്രിയാക്കിയിരുന്നെങ്കില്‍ 'ധര്‍മസംസ്ഥാപനം' പൂര്‍ത്തിയായേനെ!

വഴിപിഴച്ച പോക്കുകള്‍ക്കെതിരെയുള്ള  ചെറുത്തുനില്‍പ്പുകള്‍ മുമ്പെല്ലാം പാര്‍ട്ടി കമ്മിറ്റിയിലെ ചര്‍ച്ചകളില്‍ ഒതുങ്ങുകയാണ് പതിവ്. ചര്‍ച്ച പാര്‍ട്ടിക്കു പുറത്തുപോയാല്‍ പ്രശ്‌നം ഉയര്‍ത്തിയവരും പുറത്താകും. ഈ അവസ്ഥയെ ചോദ്യം ചെയ്യാനായത് വി.എസ്.അച്യുതാനന്ദനു മാത്രം. കക്ഷിതാല്പര്യങ്ങള്‍ക്കപ്പുറമുള്ള രാഷ്ട്രീയനിലപാടുകള്‍ ഉയര്‍ത്താനും തത്ത്വദീക്ഷ പുലര്‍ത്താനും ഒരാളെങ്കിലും മുന്നോട്ടുവന്നല്ലോ എന്ന ആശ്വാസം ജനങ്ങളില്‍ പ്രകടമായിരുന്നു. വി.എസ് പ്രതിഭാസത്തിനും പാര്‍ട്ടിയെ ശുദ്ധീകരിക്കാനോ കക്ഷിരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ രീതികളെ ഗണ്യമായ തോതില്‍ സ്വാധീനിക്കാനോ കഴിഞ്ഞില്ല. മുമ്പൊന്നും നടന്നിട്ടില്ലാത്ത വിധത്തില്‍ പാര്‍ട്ടിക്കകത്തെ കാര്യങ്ങള്‍ പാര്‍ട്ടിതന്നെ പരസ്യമായി ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ ഉണ്ടായെങ്കിലും ജനാധിപത്യവ്യവസ്ഥയില്‍ പ്രവൃത്തിക്കുന്ന ഒരു പാര്‍ട്ടിയില്‍ ഉണ്ടാകേണ്ട അത്യാവശ്യമായ സുതാര്യത ഉണ്ടാക്കാനൊന്നും അത് പ്രയോജനപ്പെട്ടേയില്ല. ആ ചെറുത്തുനില്‍പ്പിന്റെ രാഷ്ട്രീയം, വി.എസ് മത്സരിക്കുമോ മുഖ്യമന്ത്രിയാകുമോ എന്നതിലേക്ക് ഒതുങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഈ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനപ്പുറം അതും ഇല്ലാതാകും.

സമാന്തര രാഷ്ട്രീയചിന്തകളും പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളും ചെറുത്തുനില്‍പ്പുകളും കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ എക്കാലത്തും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. വിമതസ്വരങ്ങളും വിമര്‍ശനങ്ങളും ആഭ്യന്തരജനാധിപത്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി കാണുന്നതാണ് കോണ്‍ഗ്രസ് സംസ്‌കാരം. ആ സംസ്‌കാരത്തിന്റെയും ഭാഗമായിരുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന പലരുമാണ് ഇന്ന് കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്റെയും ഭരണത്തിന്റെയും തലപ്പത്തിരുന്ന്് അധികാരവും പദവികളും നിലനിര്‍ത്തുന്നതിന് ഏതറ്റം വരെ പോകാന്‍ കഴിയും എന്ന് കണ്ടെത്തുന്നതിനുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളില്‍ ഏര്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അഴിമതിയുടെയും അധമത്വങ്ങളുടെയും ഭാഗമായിട്ടില്ലാത്ത വി.എം.സുധീരനുപോലും സ്ഥാനമാനങ്ങളൊന്നുമില്ലാതെ ചെയ്യാന്‍ കഴിയുമായിരുന്ന അത്രയെങ്കിലും ഇപ്പോള്‍ ചെയ്യാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ടോ? തത്ത്വാധിഷ്ഠിത രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പൊടിപ്പുകള്‍ സി.പി.എമ്മിലെന്ന പോലെ കോണ്‍ഗ്രസ്സിലും അപൂര്‍വമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് യാഥാര്‍ത്ഥ്യം.

വോട്ട്ബാങ്ക് കാട്ടി ഭയപ്പെടുത്താനും രാഷ്ട്രീയപ്പാര്‍ട്ടികളെ തങ്ങളുടെ ആജ്ഞാനുവര്‍ത്തികളാക്കാനും  ജാതി-മത നേതൃത്വങ്ങള്‍ നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങളെ ചെറുക്കാന്‍ നല്ല ജനപിന്തുണയുള്ള പാര്‍ട്ടികള്‍ക്കുപോലും കഴിയുന്നില്ല. ചെറുക്കാന്‍ ദുര്‍ബലശ്രമമെങ്കിലും നടത്തുന്ന വ്യക്തികള്‍ ബലിയാടാക്കപ്പെടുന്നു. പരിസ്ഥിതി സംരക്ഷണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അതിപ്രധാന നടപടികള്‍ പോലും വോട്ട് പരിഗണന കൊണ്ടുമാത്രം അട്ടിമറിക്കപ്പെടുന്നു. ജയിക്കുമെങ്കില്‍ ആരേയും സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയാക്കും, ഭരിക്കാന്‍ സഹായകമാവുമെങ്കില്‍ ഏത് ചെകുത്താനെയും മുന്നണിയില്‍ ചേര്‍ക്കും.

നിരവധി മേഖലകളില്‍ പാശ്ചാത്യനിലവാരം നേടിക്കഴിഞ്ഞിട്ടും വനിതകള്‍ ഉള്‍പ്പെടെ ചരിത്രത്തിലുടനീളം പിന്തള്ളപ്പെട്ടവരുടെ പ്രതിനിധികള്‍ക്ക് അധികാരത്തില്‍ തുല്യത നല്കാന്‍ ഇപ്പോഴും ശ്രമം നടക്കുന്നില്ല. മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനത്തോ ഏതെങ്കിലും പാര്‍ട്ടിയുടെ മുഖ്യഅധികാരസ്ഥാനത്തോ സ്ത്രീകള്‍ക്ക് കയറിയിരിക്കാന്‍ ഇതുവരെ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. ദലിത്- വനിതാ മുഖ്യമന്ത്രിമാര്‍ പല അവികസിത സംസ്ഥാനങ്ങളിലും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തിലില്ല. മന്ത്രിയായ വനിതകളുടെ എണ്ണം പത്തില്‍ താഴെ മാത്രം. വനിതാ എം.എല്‍.എ മാരുടെ എണ്ണം കുറഞ്ഞുവരുന്നു. ആന്ധ്രയിലും കര്‍ണാടത്തിലും ദലിത് പി.സിസി പ്രസിഡന്റ് പദവികളില്‍ ഇരുന്നിട്ടുണ്ട്. കേരളത്തില്‍ അത് ഇന്നും അസാധ്യം. വിപ്ലവം ഇനി നമ്മുടെ ജീവിതകാലത്തൊന്നും നടക്കില്ലെന്നുറപ്പായ സ്ഥിതിക്ക് കിട്ടുന്നത് പോരട്ടെ എന്ന മനോഭാവം ഇടതുപാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകരിലും നേതാക്കളിലും വളരുന്നുണ്ടെന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ആര്‍ക്ക് നിഷേധിക്കാനാകും? തെളിച്ച വഴിയിലല്ല കുഞ്ഞാടുകള്‍ പോകുന്നത് എന്നുകണ്ടാല്‍ പോകുന്ന വഴിയെ തെളിക്കുക.. മറ്റൊന്നും ചെയ്യാനില്ലേ?

രാഷ്ട്രീയപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ വിവിധങ്ങളായ തലങ്ങളില്‍ പാര്‍ട്ടികള്‍തമ്മില്‍ വ്യത്യാസമൊന്നും ഇല്ല എന്നതാണ് അരാഷ്ട്രീയതയുടെ ലക്ഷണവും ഫലവും. പൊള്ളയായ പ്രചാരണ ഗിമ്മിക്കുകളിലും പണപ്പിരിവിലും അക്രമം അഴിച്ചുവിടുന്നതിലും ഭരണംകിട്ടുമ്പോള്‍ അധികാരം പാര്‍ട്ടിക്കും സ്വന്തക്കാര്‍ക്കും വേണ്ടി ഉപയോഗപ്പെടുത്തുതിലും സമ്പന്നവര്‍ഗത്തിന്റെ താല്പര്യം സംരക്ഷിക്കുന്നതിലും മത-ജാതി-വര്‍ഗീയപ്രവണതകള്‍ക്ക് കീഴ്‌വഴങ്ങുന്നതിലും കോടതി പോലുള്ള ഭരണഘടനാസ്ഥാപനങ്ങളെ പുച്ഛിക്കുന്നതിലും ജീവിതാന്ത്യം വരെ ജനപ്രതിനിധിയുടെ സൗകര്യങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കണമെന്ന് മോഹിക്കുന്നതിലുമെല്ലാം എന്തുവ്യത്യാസമാണ് കാണാനുള്ളത്? ഫുട്‌ബോള്‍-ക്രിക്കറ്റ് മത്സരങ്ങളിലെ ജയതോല്‍വികളില്‍ ഉള്ളതിലപ്പുറമുള്ള ഔത്സുക്യവും ആവേശവും ജനങ്ങള്‍ക്ക് തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളില്‍ ഇല്ലാതാവുന്നതും  ഈ അരാഷ്ട്രീയതയുടെ ഫലംതന്നെ.

പഴയ കാലത്തില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, നേതൃത്വങ്ങള്‍ക്കെതിരെ പരസ്യമായി പ്രതികരിക്കാനുള്ള ധൈര്യം പാര്‍ട്ടി അണികള്‍ കാണിച്ചുതുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടെന്നത് സന്തോഷകരംതന്നെ. പക്ഷേ, ഇത് സ്ഥാനാര്‍ഥി എക്‌സ് ആകണമോ വൈ ആകണമോ എന്നതില്‍ ഒതുങ്ങിക്കൂടാ. നേതൃത്വങ്ങളുടെ അധാര്‍മികതകള്‍ക്കെതിരെയും ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കാത്ത അസംഘടിതരുടെ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തിപ്പിടിക്കുന്നതിനും ഉള്ള കലാപമായി ഇതു വളരുമ്പോള്‍ മാത്രമേ രാഷ്ട്രീയം ശരിയായ രാഷ്ട്രീയമാകുകയുള്ളൂ.

(മാതൃഭൂമി ദിനപത്രത്തില്‍ 2016 മാര്‍ച്ച് 23ന് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയത്്)

Tuesday, 22 March 2016

ഹൈ കമാന്‍ഡ് പകര്‍ച്ചവ്യാധി

ഹൈക്കമാന്‍ഡ് കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ മാത്രമാണ് ഉള്ളതെന്ന ധാരണ ശരിയല്ല. അതൊരു വ്യക്തിയോ കമ്മിറ്റിയോ കൗണ്‍സിലോ അല്ല, അതൊരു അസുഖമാണ്. ഒരിക്കല്‍ പിടിപെട്ടാല്‍ മോചനമില്ല. ഉയരത്തില്‍ ഇരുന്ന് താഴേക്ക് കമാന്‍ഡ് കൊടുത്തുകൊണ്ടേയിരിക്കും എന്നതാണ് ലക്ഷണം. സംസ്ഥാനങ്ങളില്‍ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്ന സമയമാണെങ്കിലോ, കമാന്‍ഡുകള്‍ വെള്ളച്ചാട്ടം പോലെ കുത്തിയൊഴുകും. പല പാര്‍ട്ടികളിലേക്കും പകര്‍ന്നിരിക്കുന്ന വ്യാധി..

സംസ്ഥാനത്തെ പാര്‍ട്ടികാര്യങ്ങള്‍ നോക്കാന്‍ അവിടെയിരിക്കുന്നവര്‍ കൊള്ളില്ല എന്ന ബോധമാണ് ഈ രോഗത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നത്. കുടുംബാധിപത്യപാര്‍ട്ടികളില്‍ പാരമ്പര്യമായി പകരുന്നതാണ് രോഗമെന്ന് മുമ്പ് കരുതിയിരുന്നുവെങ്കിലും ഇപ്പോഴത് സാര്‍വത്രികമായി കണ്ടുവരുന്നുണ്ട്. എങ്കിലും പാരമ്പര്യമായി കിട്ടുന്നതിന്റെ വിഗറൊന്നും സഹവാസം കൊണ്ട് രോഗം കിട്ടുന്നവരില്‍ കാണാറില്ല. ഹൈക്കമാന്‍ഡ് എന്ന രോഗനാമത്തിന്റെ ഉത്ഭവം കോണ്‍ഗ്രസ്സിലാണെങ്കിലും കാലനിര്‍ണയം സാധ്യമായിട്ടില്ല. കാലംകുറെ പഴകിയതുകൊണ്ട് കോണ്‍ഗ്രസ്സുകാര്‍ക്ക്  ഇതൊരു രോഗമാണെന്ന തോന്നല്‍തന്നെയില്ലാതായിട്ടുണ്ട്.  ചില മനോരോഗങ്ങള്‍ അങ്ങനെയാണല്ലോ. അസുഖമുണ്ട്, ഡോക്റ്ററെക്കാണണം എന്നു നിര്‍ബന്ധിച്ചാല്‍ അവര്‍ കൂടെവരും. ഡോക്റ്ററുടെ അടുത്തെത്തിയാല്‍ ഒട്ടും പരിഭ്രമിക്കാതെ നമ്മളെ ചൂണ്ടിപ്പറയും- സാറേ ഇയാള്‍ക്ക് കാര്യമായ അസുഖമുണ്ട്. ഷോക്ക് കൊടുക്കണം എന്ന്. അസുഖം ആസ്വദിക്കുന്നവരാണ് കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്റെ സംസ്ഥാനതലപ്പത്തും ഇരിക്കുന്നത്. ഹൈക്കമാന്‍ഡിനോടു പറഞ്ഞു മൂക്കുമുറിപ്പിക്കും എന്ന് പേടിപ്പിച്ച് വിമതരെ ഒതുക്കാം. തീരുമാനങ്ങള്‍ സ്വയം എടുക്കുകയും ചെയ്യാം. സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിനിര്‍ണയംതന്നെ കണ്ടില്ലേ? ഓരോ സീറ്റിനും സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയാകേണ്ടവരുടെ ചുരുക്കപ്പട്ടിക ഉണ്ടാക്കി ഹൈക്കമാന്‍ഡിന് കൊടുക്കും. ചുരുക്കപ്പട്ടിക എന്നു വിളിക്കുമെന്നേ ഉള്ളൂ. ദീര്‍ഘപ്പട്ടികയാണ്. ഡി.സി.സി. സിക്രട്ടറിമാരുടെ എണ്ണംപോലെ രണ്ടക്കത്തിലേക്ക് കടക്കും. എല്ലാ മണ്ഡലങ്ങളിലെയും ആദ്യപേര് ഡി.സി.സി. പ്രസിഡന്റിന്റേതാകണം എന്ന് സ്റ്റാന്‍ഡിങ്ങ് ഇന്‍സ്ട്രക്ഷന്‍ ഉള്ളതായി പറഞ്ഞുകേള്‍ക്കുന്നു.

കുറച്ചായി കോണ്‍ഗ്രസ് ഹൈക്കമാന്‍ഡിനു ശക്തിക്ഷയം സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. തിരുവനന്തപുരത്ത് ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കിയവര്‍ തന്നെ ഡല്‍ഹിക്കു പറന്ന് സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിപ്രഖ്യാപനം നടത്തും എന്ന നിലയായിട്ടുണ്ടത്രെ. പാര്‍ട്ടിയിലെ മൂന്നു കൊമ്പന്മാരും നിയമസഭയിലേക്ക് മത്സരിക്കണമെന്ന തീരുമാനം സംസ്ഥാനത്തുള്ളവരുടെ മനസ്സറിഞ്ഞുതന്നെയാവണം. മൂന്നുപേരും ജയിക്കുകയും അബദ്ധവശാല്‍ ഭൂരിപക്ഷം കിട്ടുകയും ചെയ്തുപോയാലോ?  എന്തുചെയ്യും എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്. അറ്റകൈക്ക് നറുക്കെടുക്കും. അതിനൊന്നും പടച്ചോന്‍ ഇടയാക്കില്ല എന്നൊരു സമാധാനമേ ഹൈക്കമാന്‍ഡിന് ഇപ്പോഴുള്ളൂ.

സമീപകാലത്തായി എയര്‍ ഇന്ത്യ പ്രവര്‍ത്തനനഷ്ടം നികത്തിയതു മോദിജിയുടെ അത്ഭുതപ്രവര്‍ത്തി കൊണ്ടോ എണ്ണവില കുറുഞ്ഞതുകൊണ്ടോ അല്ലത്രെ. വിവിധ പാര്‍ട്ടികളുടെ സംസ്ഥാനനേതാക്കള്‍ ഒന്നടങ്കം ഹൈ കമാന്‍ഡര്‍മാരെ കാണാന്‍ ഡല്‍ഹിയിലേക്ക് ഷട്ട്ല്‍ സര്‍വീസ് നടത്തുന്നതാണത്രെ വിമാനക്കമ്പനിയുടെ വരുമാനം കൂടാന്‍ കാരണം!  പല സംസ്ഥാനങ്ങളിലും നിയമസഭാതിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടക്കുന്നതുകൊണ്ട് യാത്രകള്‍ക്ക് കൈയും കണക്കുമില്ല. സംഗതി ശീലമായിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ തിരഞ്ഞെടുപ്പൊന്നും വേണമെന്നില്ല, ആഴ്ചയില്‍ ഒന്നും രണ്ടും തവണ ഡല്‍ഹിക്കുവിമാനം കയറിയില്ലെങ്കില്‍ ഉറക്കം കിട്ടില്ലെന്നാവും. നമ്മുടെ മുഖ്യമന്ത്രിയെപ്പോലെ ചിലര്‍ ശരിക്കൊന്നുറങ്ങുന്നതുതന്നെ ഡല്‍ഹിക്ക് വിമാനം കയറിയാലാണെന്നും കേള്‍ക്കുന്നുണ്ട്. ആവോ.

ഒടുവില്‍ രോഗം കടുപ്പത്തില്‍ പിടിപെട്ടത് ബി.ജെ.പി.യെ ആണ്. ഓരോരോ മണ്ഡലത്തിലെയും സ്ഥാനാര്‍ത്ഥിയെ തീരുമാനിക്കുന്നത് അവിടെയാണത്രെ. ഇവിടെ കുത്തിയിരുന്നു നക്ഷത്രംനോക്കിയും ജാതകം നോക്കിയും ഉണ്ടാക്കിയയച്ച ലിസ്റ്റ് ഹൈ കമാന്‍ഡര്‍മാര്‍ നിഷ്‌കരുണം തിരിച്ചയക്കുകയാണത്രെ. കലികാലംതന്നെ. മൂന്നോ നാലോ പേരിരിക്കുന്ന സമിതിയാവും അതെന്നൊന്നും ധരിക്കേണ്ട. മൂന്നോ നാലോ ആളുടെ തടിയും വണ്ണവും ഉള്ള ഒരാളാണത്രെ അവിടെയിരിക്കുന്നത്. താടിയുമുണ്ട്. താടിയുള്ള സംസ്ഥാനപ്രസിഡന്റിനെ താഴോട്ടിറക്കുകയായിരുന്നുവല്ലോ. സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളെയും അങ്ങനെ ഇറക്കുമായിരിക്കും. പാര്‍ട്ടിക്ക് ഒരു സീറ്റുകിട്ടിമോ അതല്ല രണ്ടുകിട്ടുമോ എന്നു വാതുവെക്കുമ്പോഴാണ് ഈ ഹൈക്കമാന്‍ഡര്‍മാരുടെ ഭാവവും നോട്ടവും. കണ്ടാല്‍ പേടിച്ചു പോകും. മൂന്നില്‍ രണ്ടുകിട്ടുമോ അതല്ല കേവലഭൂരിപക്ഷം മാത്രമാകുമോ എന്നു ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥയുണ്ടായാല്‍ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ? ദൈവം കരുണയുള്ളവനല്ലേ, അങ്ങനെയൊരു അപകടം വരുത്തില്ലായിരിക്കും.

ഈയിടെയായി സി.പി.എമ്മിനും രോഗം കുറച്ചേറുന്നുണ്ട്. പാര്‍ട്ടിയുടെ സംസ്ഥാനനേതൃത്വത്തില്‍ ഇരിക്കുന്നത് സീനിയര്‍ സിറ്റിസണ്‍സാണ്. കേന്ദ്രത്തില്‍ ഉള്ളതാവട്ടെ ജൂനിയേഴ്‌സ്. അവര്‍ എല്‍.പി.സ്‌കൂളില്‍ പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് കേന്ദ്രകമ്മിറ്റിയംഗങ്ങളായിരുന്നു ഇവിടത്തെ നേതാക്കള്‍. അതാണ് പ്രശ്‌നം. കാരന്നോന്മാരുടെ തര്‍ക്കത്തിനും കുതന്ത്രത്തിനും അനന്തരവ•ാരാണ് മധ്യം പിടിക്കുന്നത്. ഞാന്‍ ഞാന്‍ മുഖ്യമന്ത്രി എന്നു വല്യമ്മാമ വാശി പിടിച്ചാല്‍  അനന്തരവ ഹൈക്കമാന്‍ഡ് എന്തുചെയ്യും? ഇടപെടുക തന്നെ. സംസ്ഥാനക്കമ്മിറ്റിയിലൊന്നും വല്യകാര്‍ന്നോര്‍ക്ക് സ്വാധീനംപോര. അവിടെ ഇളയ കാര്‍ന്നോരുടെ ഭരണമാണ്. ഡല്‍ഹിയിലെ എക്‌സ് ജെ.എന്‍.യു അനന്തരവന്മാര്‍ക്കേ വലിയ കാര്‍ന്നോരോട് ലേശമെങ്കിലും പ്രതിപത്തിയുള്ളൂ. സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളെ ഡല്‍ഹിയിലാണത്രെ തീരുമാനിക്കുക. ജയിച്ചാല്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയെയും അവര്‍ തീരുമാനിക്കുമത്രെ.

സി.പി.എമ്മിലെയും കോണ്‍ഗ്രസ്സിലെയും ഹൈക്കമാന്‍ഡുകള്‍ ഒരു കാര്യത്തില്‍ തു ല്യരാണ്. സ്വന്തമായി മത്സരിച്ച് ജയിക്കാന്‍ ഈ ധീര കമാന്‍ഡര്‍മാര്‍ക്കൊന്നും ഇന്ത്യയിലെങ്ങും ഇടമില്ല. കേരളത്തിലേ ലേശമെങ്കിലും പച്ചപ്പ് ബാക്കിയുള്ളൂ.


വഴിമുടക്കി നില്‍ക്കുന്ന പഴയ നേതാക്കള്‍ മാറണമെന്നും യുവാക്കള്‍ക്ക് അവസരം നല്‍കണമെന്നുമുള്ള വികാരനിര്‍ഭരമായ മുറവിളി ഇക്കുറിയും കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍നിന്നുയരുന്നുണ്ട്. കേട്ടാല്‍ വഴിയെ പോകുന്നവര്‍ക്കും കണ്ണീരുവരും. എന്തൊരു മഹാപാപമാണ് ഈ കാര്‍ന്നോന്മാര്‍ ചെയ്യുന്നത്? പരസ്സഹായമില്ലാതെ എഴുന്നേറ്റുനില്‍ക്കാന്‍ കഴിയാതാകുംവരെ എം.എല്‍.എ.യും എം.പി.യും ആകണമെന്ന് അവര്‍ വാശിപിടിച്ചാല്‍ യുവകേസരികള്‍ എന്തുചെയ്യും? എന്നെങ്കിലുമൊന്ന് അവരുടെ മാവും പൂക്കേണ്ടേ?

ഒരു കാര്യത്തില്‍ തീരുമാനത്തിലെത്തണം. പാര്‍ട്ടിയിലും പെന്‍ഷന്‍പ്രായം തീരുമാനിക്കണം. പെന്‍ഷന്‍ കാശായി കൊടുക്കണമെന്നില്ല. വല്ലപ്പോഴും വിളിച്ച് ഒരു പൊന്നാട അണിയിച്ചാല്‍ മതി. ഒരാളെ എത്ര തവണ സ്വന്തം മണ്ഡലത്തില്‍ മത്സരിക്കാന്‍ അനുവദിക്കണം എന്ന കാര്യത്തില്‍ പരിധി വേണം. അഞ്ചുതവണ? പത്തുതവണ? ഉയര്‍ന്ന പ്രായം എത്രയാണ്? 72 മതിയോ, അല്ല തൊണ്ണൂറ്റിരണ്ടായാലോ?  ജനം ജയിപ്പിക്കുന്നത് പാര്‍ട്ടിയെയോ മുന്നണിയെയോ ആണ്. രണ്ടും ഒരു മണ്ഡലത്തില്‍ ശക്തമെങ്കില്‍ ഒരേ സ്ഥാനാര്‍ത്ഥി ജയിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും. സ്വന്തം കഴിവിലാണ് ജയിക്കുന്നത് എന്നു വീമ്പുപറഞ്ഞുനടക്കും. എന്താണ് കഴിവിന്റെ മാനദണ്ഡം? നിയമസഭയുടെ എല്ലാ യോഗങ്ങളിലും കൃത്യമായി പങ്കെടുക്കുകയും ചര്‍ച്ചകളില്‍ പഠിച്ചുപറയുകയും നിയമനിര്‍മാണത്തില്‍ ബുദ്ധിപരമായ ഇടപെടല്‍ നടത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണോ? അതല്ല, മരിച്ചേടത്തും പെറ്റേടത്തും കൃത്യമായി എത്തുന്നതോ?

ഒരു കാര്യമുണ്ട്. കസേരയില്‍ പിടിവിടാതെ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കാര്‍ന്നോമ്മാരും പണ്ട് യുവകേസരികളായിരുന്നു. അന്നത്തെ കാര്‍ന്നോമ്മാരെ പിടിച്ചിറക്കിയാണ് അവര്‍ കയറിപ്പറ്റിയത്. ഒരിക്കല്‍ കസേരയിലെത്തിയാല്‍ പിന്നെ ഇറങ്ങരുത്. എതിര്‍പോസ്റ്ററുകളും ബാനറുകളും കണ്ട് വിരണ്ടുപോകരുത്. പോകാന്‍പറ. റിട്ടയര്‍മെന്റ് പ്രായം കൂട്ടുന്നതിനെതിരെ പി.എസ്.സി. റാങ്കുലിസ്റ്റില്‍ പേരുള്ളവരൊക്കെ സമരം ചെയ്യണം. നിയമനം കിട്ടിയാല്‍ പിറ്റേന്നുമുതല്‍ റിട്ടയര്‍മെന്റ് പ്രായം ഉയര്‍ത്തിക്കിട്ടുന്നതിനുവേണ്ടിയുള്ള സമരത്തിനുപോകണം. കൈകാണിക്കുന്ന ബസ് നിര്‍ത്തിയില്ലെങ്കില്‍ രോഷംകൊള്ളണം. നിര്‍ത്തി കയറിക്കിട്ടിയാല്‍ ബസ് അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ നിര്‍ത്തുന്നത് സഹിക്കില്ല. കാര്‍ന്നോന്മാര്‍ വഴിമാറണമെന്ന് ആക്രോശിക്കണം. നമ്മള്‍ കേറിയില്‍ പിന്നെ ഇറങ്ങരുത്. അങ്ങിനെ വേണം മനുഷ്യരായാല്‍.
പ്രതിപക്ഷനേതാവ് എന്തൊരു ഭാഗ്യവാനാണ്‍ സ്പീക്കര്‍ രാജിവെക്കണം എന്ന് ആവശ്യപ്പെടാനും അദ്ദേഹത്തിന് അവസരം ലഭിച്ചു. ആഴ്ചയില്‍ രണ്ട് എന്ന നിരക്കില്‍ ഈ ടേമില്‍ ഏതാണ്ട് 450 തവണ മുഖ്യമന്ത്രി രാജിവെക്കണം എന്നാവശ്യപ്പെട്ടിരിക്കണം അദ്ദേഹം. ഗിന്നസ് ബുക്കുകാര്‍ക്ക് വിവരംകിട്ടാഞ്ഞിട്ടാണ്. ഇതുപക്ഷേ ഏത് പ്രതിപക്ഷനേതാവിനും ചെയ്യാവുന്നതേ ഉള്ളൂ. സ്പീക്കര്‍ രാജിവെക്കണം എന്നുപ്രസ്താവിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടുക അസാധാരണമാണ്. ശക്തന്‍ അതിനുള്ള അവസരമുണ്ടാക്കി.

രാജിക്കടലാസ്സുമായി വന്ന പി.സി.ജോര്‍ജില്‍നിന്ന് അതുവാങ്ങി ദൂരെക്കളഞ്ഞിട്ട് അങ്ങേരെ പുറത്താക്കിക്കളഞ്ഞു നിഷ്പക്ഷനും ശക്തനും ദുര്‍ബലഗാത്രനുമായ സ്പീക്കര്‍. മരിക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞവനെ തല്ലിക്കൊല്ലുംപോലുള്ള ക്രൂരതയാണിതെന്ന് പറഞ്ഞു പല വിമര്‍ശകരും. സത്യംതന്നെ.

രാജിവെച്ചവരെ പുറത്താക്കുന്ന സമ്പ്രദായം ലോകത്ത് നിലനില്‍ക്കുന്നത് സി.പി.എമ്മില്‍ മാത്രമാണ് എന്നൊരു ഭിന്നാഭിപ്രായം ഉയര്‍ന്നിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യന്‍ ഭരണഘടന വായിക്കുന്നതിനുപകരം സ്പീക്കര്‍ അബദ്ധത്തില്‍ സി.പി.എം. ഭരണഘടനയോ മറ്റോ വായിച്ചുപോയോ? പാര്‍ട്ടിയില്‍നിന്ന് രാജിവെക്കുന്നത് പാര്‍ട്ടിവിരുദ്ധനടപടി ആകുന്നതുപോലെ നിയമസഭയില്‍നിന്ന് രാജിവെക്കുന്നത് സഭയുടെ അവകാശലംഘനം ആണെന്നു ധരിച്ചുവോ എന്തോ.

Saturday, 19 March 2016

എഡിറ്റ് ചെയ്‌തേ തീരൂ- ഓണ്‍ലൈന്‍ അഭിപ്രായങ്ങളും

ഓണ്‍ലൈന്‍ മാധ്യമങ്ങളിലെ അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങള്‍ എന്തിന് എഡിറ്റ് ചെയ്യണം? യു.എസ് ഭരണഘടനയിലെ ഒന്നാം ഭേദഗതി ഉറപ്പുനല്‍കുന്നത് സമ്പൂര്‍ണസ്വാതന്ത്ര്യമല്ലേ? ഈ ചോദ്യം ഓണ്‍ലൈന്‍- സോഷ്യല്‍ മാധ്യമങ്ങളുടെ വരവോടെ ഉയര്‍ന്നുവരികയുണ്ടായി. സമ്പൂര്‍ണസ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ആദ്യമെല്ലാം പത്രങ്ങള്‍ പോലും വാഗ്ദാനം ചെയ്തത്. പത്രങ്ങളില്‍ വരുന്നതെല്ലാം എഡിറ്റ് ചെയ്‌തേ പ്രസിദ്ധീകരിക്കൂ. പക്ഷേ പത്രത്തിന്റെ ഓണ്‍ലൈന്‍ പ്രസിദ്ധീകരണത്തില്‍ ഇതേ വാര്‍ത്തയെക്കുറിച്ച് എന്തും എഴുതാം, ആരെയും ആക്ഷേപിക്കാം, എത്ര സംസ്‌കാരരഹിത പരാമര്‍ശവും സ്വാഗതാര്‍ഹം എന്നതായിരുന്നു അവസ്ഥ. അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിലെ സുവര്‍ണകാലമാണിതെന്നും വരവേല്‍ക്കപ്പെട്ടു.

എല്ലാം മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു, പ്രത്യേകിച്ചും അമേരിക്കയില്‍. രാജ്യത്തിന്റെ പ്രസിഡന്റ് ആകാന്‍ വേഷം കെട്ടിയവരില്‍ നിന്നുപോലും അസഹിഷ്ണുതയുടെ പൊട്ടിത്തെറികള്‍ ഉണ്ടാകുമ്പോള്‍ അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചകള്‍ എത്ര ഭീകരമായിരിക്കും! ഇനിയും ഇതുതുടര്‍ന്നൂകൂടാ എന്ന ചിന്ത വ്യാപകമാകുന്നു. പുലിറ്റ്‌സര്‍ സമ്മാനം നേടിയ പത്രപ്രവര്‍ത്തകനും നീണ്ടകാലം അല്‍ബറൂഖ് ട്രിബ്യൂണലിന്റെ പ്രസാധകനും ആയിരുന്ന ടിം ഗല്ലഘര്‍ എഡിറ്റര്‍ ആന്റ് പബ്ലിഷര്‍ പ്രസിദ്ധീകരണത്തില്‍ എഴുതിയ ലേഖനത്തില്‍ നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്നത് പത്രങ്ങള്‍ സ്വീകരിക്കുന്ന അതേ നിയന്ത്രണം ഓണ്‍ലൈന്‍ മാധ്യമങ്ങളും സ്വീകരിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ സംഗതി കൈവിട്ടുപോകും എന്നാണ്.

ഓണ്‍ലൈന്‍ മാധ്യമങ്ങളിലെ കമന്റ് കോളം പൊതുജനങ്ങള്‍ക്ക് തുറന്നിട്ടുകൊടുക്കുന്നതിലൂടെ ഉദ്ബുദ്ധ പൗരന്മാരുടെ വിലപ്പെട്ട അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളും ചര്‍ച്ചയും   ഉണ്ടാകും എന്ന വിശ്വാസം തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അബദ്ധമായിരുന്നു എന്ന് ടിം ഗല്ലഘര്‍ ഇപ്പോള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നു.അവിവേകികള്‍ക്കും ഭ്രാന്തന്മാര്‍ക്കും അഴിഞ്ഞാടാനുള്ള വേദികളായിരിക്കുന്നു കമെന്റ് സെക്ഷനുകള്‍. വിഷം ചൊരിയുന്നതാണ് അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങള്‍. അത് വിഷയവുമായി ബന്ധമുള്ളതാവണം എന്നില്ല. ഒരു ക്രൈം വാര്‍ത്തയില്‍ ഘാതുകന്‍ ആരെന്ന് അറിവായിട്ടില്ല എന്നു വായിക്കേണ്ട താമസം എണ്ണമറ്റ കമന്റുകള്‍ വരികയാണ്. കൊലയാളി അഭയാര്‍ത്ഥിയാവും, തീര്‍ച്ച. 15 വര്‍ഷത്തിനിടയില്‍ പ്രശനം അതിരൂക്ഷമായിരിക്കുന്നു. കൊലവിളിയാണ് കമെന്റ് സെക്ഷനുകള്‍ നിറയെ. ഇനിയും ഇതുതുടര്‍ന്നുകൂടാ-
എന്താണ് പരിഹാരം?  

ഒരു പരിഹാരമേയുള്ളൂ. പ്രസിദ്ധീകരിക്കുംമുമ്പ് അവ എഡിറ്റോറിയല്‍ ചുമതലയുള്ള ആരെങ്കിലും വായിക്കുക. അല്പം സമയമെടുത്തേക്കും. സാരമില്ല, അഭിപ്രായം വൈകിയതുകൊണ്ട് ആകാശം ഇടിഞ്ഞുവീഴില്ല. എഡിറ്റര്‍ ആ പേരിന്റെ അര്‍ഹത തെളിയിക്കേണ്ടത് എഡിറ്റ് ചെയ്തുകൊണ്ടാണ്. എഡിറ്റ് ചെയ്യാതിരുന്നുകൊണ്ടല്ല തന്നെ.
ടിം ഗല്ലഘറിന്റെ ലേഖനത്തിന്റെ പൂര്‍ണരൂപം 

Sunday, 6 March 2016

ഞാന്‍ ഞാന്‍ മുഖ്യമന്ത്രി

കേരളത്തില്‍ മുഖ്യമന്ത്രിസ്ഥാനം വഹിക്കാന്‍ യോഗ്യതയുള്ളവര്‍ക്ക് ക്ഷാമമുണ്ടെന്നാരും പറയരുത്. പ്രതിഭാസമ്പമാണ് സംസ്ഥാനം. മുഖ്യമന്ത്രിയാകാന്‍ സര്‍വ യോഗ്യതകളുമുള്ള പ്രതിഭാധനന്മാര്‍ ഇഷ്ടംപോലെയുണ്ട്. മറ്റുപാര്‍ട്ടികളുടെ കാര്യത്തില്‍ വലിയ ഉറപ്പില്ലെന്ന് തോന്നിയാലും കോണ്‍ഗ്രസ്സിന്റെ കാര്യത്തില്‍ സംശയംവേണ്ട. ഇത്തവണ ഒന്നിനൊന്നുപോരുന്ന മൂന്നു മുഖ്യമന്ത്രി സ്ഥാനാര്‍ത്ഥികളെയാണ് ഒന്നിച്ച് അണിനിരത്താന്‍ പോകുന്നത്. കണ്ടോളിന്‍.

അഹമിഹമികയാ വേണം ജനസേവകര്‍ മുന്നോട്ടുവരാന്‍ എന്നുപ്രത്യേകം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ. ഞാന്‍ ഞാന്‍ മുന്നില്‍ എന്നല്ല ഞാന്‍ ഞാന്‍ മുമ്പന്‍ എന്നും കോണ്‍ഗ്രസ്സില്‍ ഇതിനര്‍ത്ഥമുണ്ട്. ഇത്തവണ ഒരു വ്യത്യാസമുണ്ട്. സാധാരണ ഒരു മുമ്പന്‍ മുന്നില്‍ വരുന്നത് മറ്റെ മുമ്പനെ ഇടങ്കാലിട്ട്് വീഴ്ത്തിയാണ്. ഇത്തവണ ആ ഐറ്റം ഉണ്ടായിരിക്കുന്നതല്ല. കടുത്ത സഹിഷ്ണുതയോടെയാണ് മൂന്നു നേതാക്കള്‍ ഞാന്‍ ഞാന്‍ മുഖ്യമന്ത്രി എന്ന് ബോര്‍ഡ് കഴുത്തില്‍ തൂക്കി മത്സരരംഗത്തേക്ക് വരുന്നത്. അഭൂതപൂര്‍വമായ കാഴ്ച തന്നെ.

നിയമസഭാതിരഞ്ഞെടുപ്പിനുമുമ്പ് ഭാവി മുഖ്യമന്ത്രിയെ പൊക്കിക്കാട്ടുന്ന ഒരു ദുഷിച്ച സമ്പ്രദായം ചില പാര്‍ട്ടികളില്‍ ഉള്ളതായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ അങ്ങനെയൊരു ഏര്‍പ്പാടില്ല. ജനത്തിനു ലേശം ബുദ്ധിയൊക്കെയുള്ളതുകൊണ്ട് അവര്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടാകാം. അതുവേറെ കാര്യം. ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ എന്ന മട്ടിലേ വിനയകുമാരന്മാര്‍ വോട്ടര്‍മാരോടു പെരുമാറൂ. ആരു മുഖ്യമന്ത്രിയാകും എന്ന മട്ടില്‍ പെരുമാറിയാല്‍ മതിയല്ലോ. കോണ്‍ഗ്രസ്സുകാരെ ആരും വിദ്യ പഠിപ്പിക്കേണ്ട. കരുണാകരന്‍ മുഖ്യമന്ത്രിയാകാന്‍ മത്സരിക്കുമ്പോള്‍ ആന്റണി ആകാശത്തേക്കോ ഡല്‍ഹിയിലേക്കോ നോക്കിക്കളയും. പിന്നീട് ആന്റണി മത്സരിച്ചപ്പോള്‍ കരുണാകരനും ചെയ്തു അതുതന്നെ. ഉമ്മന്‍ചാണ്ടി മത്സരിച്ചപ്പോള്‍ ആന്റണിയും ചെയ്തു അതന്നെ.

സി.പി.എമ്മിനുപിന്നെ അത്തരം പോഴത്തരങ്ങളൊന്നുമില്ല. ബൂര്‍ഷ്വാപാര്‍ലമെന്ററി കുന്ത്രാണ്ടത്തില്‍ പണ്ടേ വിശ്വാസമില്ലെങ്കിലും തിരഞ്ഞെടുപ്പുവരുമ്പോള്‍ മത്സരിക്കും, അത്രയേ ഉള്ളൂ. മുഖ്യമന്ത്രിയായിക്കളയാമെന്നൊന്നും സ്വപ്‌നം കണ്ടിട്ടില്ല ഇ.എം.എസ്സും നായനാരും ഒന്നും. വോട്ടെണ്ണിക്കഴിയുമ്പോഴേ, അയ്യോ നമുക്കു മുഖ്യമന്ത്രിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കേണ്ടേ എന്നോര്‍ക്കാറുള്ളൂ. പില്‍ക്കാലത്താണ് ബൂര്‍ഷ്വരോഗങ്ങള്‍ വന്നുതുടങ്ങിയത്. കേരം തിങ്ങും കേരളനാടെന്നും മറ്റും മുദ്രാവാക്യംവിളിച്ച് ചിലരുടെ തലയില്‍ ദുര്‍മോഹം കയറ്റിവിട്ടത് ആരാണെന്നൊന്നും പാര്‍ട്ടി കമ്മീഷന്‍ അന്വേഷിച്ചില്ലെങ്കിലും രോഗത്തിന് ഒറ്റമൂലി പ്രയോഗിക്കാന്‍ ഒട്ടും താമസമുണ്ടായില്ല. സ്ഥാനമോഹം കൊണ്ടുനടക്കുന്നവര്‍ക്ക് ആ സ്ഥാനം ജീവിതത്തിലൊരിക്കലും കിട്ടില്ലെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. ഇപ്പോള്‍ മോഹമൊന്നും ആര്‍ക്കും ഇല്ല കേട്ടോ. എല്‍.ഡി.എഫിലും യൂ.ഡി.എഫിലും ആദര്‍ശശാലികളുടെ പെരുപ്പം കാരണം സ്ഥാനമോഹികള്‍ക്കൊന്നും വഴി നടക്കാന്‍ വയ്യാതായിട്ടുണ്ട്.

നിയമസഭാ സമ്മേളനത്തിനിടെ ഭരണകക്ഷി എം.എല്‍.എ മാര്‍ ആരെങ്കിലും ടോയ്‌ലെറ്റില്‍ പോയാല്‍ മന്ത്രിസഭ താഴെപ്പോകും എന്നു ഭയന്നേടത്തുനിന്നു തുടങ്ങി അഞ്ചുവര്‍ഷം തികച്ചും ഭരിച്ച ആളെ വീണ്ടും മുഖ്യമന്ത്രിയാക്കേണ്ടേ? വേണം, നിര്‍ബന്ധം. എങ്കില്‍ പിന്നെയെന്തിനു മറ്റേ രണ്ടു മൂര്‍ത്തികളും കൂടി മത്സരിക്കുന്നത് എന്നുചോദിക്കരുത്. മാജിക്കുകണ്ട് അന്തംവിട്ടവന്‍ പറയുന്നതുപോലെ-അതൊരു ട്രിക്കാന്‍ണ്ട്രാ! മുമ്പൊക്കെ ഒരാളെ മാത്രം മുന്നില്‍ നിര്‍ത്തിയിരുന്നത് ജനങ്ങള്‍ക്ക് കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ ഇല്ലാതിരിക്കാനാണ്. ഈ ആള്‍ തന്നെ ആകും മുഖ്യമന്ത്രി എന്നുറപ്പുനല്‍കാനാണ്. അതുവഴി പരമാവധി വോട്ടുകിട്ടാനാണ്. കാലം മാറിയില്ലേ. ആരാകും മുഖ്യമന്ത്രി എന്നുറപ്പിച്ച് പറഞ്ഞാല്‍ വോട്ടുകൂടുകയല്ല, കുറയുകയാണ് ചെയ്യുക എന്നൊരു സംശയം. സംശയം മാത്രമാണേ.... നമ്മുടെ ആള്‍ ആകും എന്ന് ക്രിസ്ത്യാനികള്‍ക്കുതോന്നണം,നായ•ാര്‍ക്കും തോന്നണം. ഈഴവര്‍ക്കും അങ്ങിനെ തോന്നുന്നതില്‍ നമുക്ക് വിരോധമില്ല.

അബദ്ധത്തിലങ്ങാനും ജയിച്ചുപോയാല്‍, ആരെ മുഖ്യമന്ത്രിയാക്കണം എന്ന വേവലാതി നമുക്കില്ല. അതെല്ലാം നമ്മുടെ സെയിന്റ് ആന്റണി നോക്കിക്കൊള്ളും. ഇവിടെ മുഖ്യപ്രചാരകന്‍, ഡല്‍ഹിയിലെത്തിയാല്‍ വേഷംമാറി ഹൈക്കമാന്‍ഡ് ആവും. നിസ്സാരം. ഇനി ആരു മുഖ്യമന്ത്രിയായാലും മറ്റു മുഖ്യമന്ത്രിയോഗ്യരൊന്നും പ്രതീക്ഷ വെടിയില്ല. കോടതിയിലും വിജിലന്‍സിലും ലോകായുക്തിലും എല്ലാമായി എത്ര കേസ്സുണ്ടെന്നാണ് വിചാരം? എപ്പോഴാണ് സീസറുടെ ഭാര്യയോ ആ ടൈപ്പ് മറ്റാരെങ്കിലുമോ ഉണര്‍ന്നെഴുനേറ്റു വരിക എന്നറിയില്ല. ആരുടെ നറുക്കാണ് പിന്നെ പൊങ്ങുക എന്നും പറയാനൊക്കില്ല. മോഹങ്ങളവസാന നിമിഷംവരെ. കരിയുകയേ ഇല്ല.


                                                                                                                                         കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ ഉണ്ടാക്കലാണ് യു.ഡി.എഫ് മാര്‍ക്കറ്റിങ്ങ് മികവെങ്കില്‍ എല്‍.ഡി.എഫില്‍ മാര്‍ക്കറ്റിങ്ങ് മാനേജര്‍മാരാണ് കണ്‍ഫ്യൂഷനില്‍ പെട്ടുഴലുന്നത്. മുഖ്യമന്ത്രി ആരായിരിക്കുമെന്ന് ജനത്തോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പാര്‍ട്ടി കേരളയാത്രയിലൂടെ. പ്രാദേശിക മാന്യന്മാരെ വിളിച്ച് ലോഗ്യം പുതുക്കിയിട്ടുണ്ട് ഭാവി മുഖ്യമന്ത്രി. ഇതെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് അല്പം സമാധാനമായിരിക്കുമ്പോള്‍ അതാ കാര്‍ന്നോര്‍ ഉഷാറായി കൈയും വീശി വരുന്നു. എന്തെല്ലാം പുതിയ കണ്‍ഫ്യൂഷനുകകളാണ് പറയാതെ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കുന്നത്. മത്സരിക്കാന്‍ മോഹമുണ്ടോ ഇല്ലയോ? മത്സരിക്കാതെ പ്രചാരണം നടത്താന്‍ പറ്റുമോ? അഥവാ മത്സരിച്ചാല്‍ നിയമസഭയില്‍ നാവടക്കി മിണ്ടാതിരിക്കാമെന്ന് മുന്‍കൂട്ടി ഉറപ്പുനല്‍കാമോ? മുഖ്യമന്ത്രിവേഷം കെട്ടി അലമ്പുണ്ടാക്കുമോ? ഒന്നിനുമില്ല മറുപടി, മിണ്ടാട്ടമേ ഇല്ല.

'സഖാക്കളേ എനിക്ക് പ്രായമായി, ഇനി മത്സരിക്കാനൊന്നും ഞാനില്ല. പ്രചാരണത്തിന് ഞാന്‍ മുന്നിലുണ്ട്' എന്നുകേള്‍ക്കാന്‍ കാത്തിരിക്കുകയാണ് പാര്‍ട്ടി. അതുമാത്രം വി.എസ് പറയില്ല. വി.എസ് ഇനിയും മുഖ്യമന്ത്രിയായി അത്ഭുതം കാട്ടുമെന്ന  അത്യാഗ്രഹമൊന്നും ആരാധകര്‍ക്കുമില്ല. പക്ഷേ, പ്രചരണരംഗത്ത് ഹരംപകരാന്‍ ഈ നൈന്റി പ്ലസ് യൂവാവ് വേണം താനും. പിന്നെ എന്താണ് ലൈന്‍? സഖാവിനേ അറിയൂ.  ടോട്ടല്‍ കണ്‍ഫ്യൂഷന്‍ ഉണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ രസമൊന്നുവേറെ തന്നെ. പരമാവധി രസിക്കട്ടെ. ഇപ്പോഴല്ലാതെ, 2021 വരെ കാത്തിരിക്കാനൊക്കുമോ?
 ഇപ്പോഴത്തെ കേരള കോണ്‍ഗ്രസ് സംഭവങ്ങള്‍, നിര്‍വചനപ്രകാരമുള്ള പിളര്‍പ്പിന്റെ പരിധിയില്‍ വരുമോ എന്നതു പ്രസക്തമല്ല. കേരളാ കോണ്‍ഗ്രസ് എന്ന പേരില്‍ ഒരു പുതിയ പാര്‍ട്ടി ഉണ്ടാകുമോ എന്നതുമാത്രമായണ് പ്രസക്തം. ഉണ്ടാകും എന്നുറപ്പ്. അപ്പോള്‍ കേരളത്തില്‍ എത്ര കേരള കോണ്‍ഗ്രസ്സുകള്‍ മൊത്തം ഉണ്ടാവുമെന്നറിമോ? ഇല്ല, വിക്കിപീഡിയ നോക്കണം.

 നോക്കി. ആ പീഡിക പ്രകാരം ഇപ്പോള്‍ ഏഴു കേരള കോണ്‍ഗ്രസ്സുകള്‍ ഉണ്ട്. ഇനിയുള്ളത് എട്ടാമത്തെ കേരള കോണ്‍ഗ്രസ്സാണ്. ഏതെല്ലാമാണെന്നോ? പറയാം.
1.കേരള കോണ്‍ഗ്രസ്(മാണ്ി), 2. കേരള കോണ്‍ഗ്രസ് ജെ.(അനൂപ് ജോക്കബ്ബിന്റെ പാര്‍്ട്ടി. ഒപ്പം സദാ ജോണി നെല്ലൂരിനെയും കാണും) 3. ആര്‍.ബാലകൃഷ്ണപ്പിള്ളയുടെയും പുത്രന്റെയും പാര്‍ട്ടി 4.പി.സി.ജോര്‍ജിന്റെ പാര്‍ട്ടി (പേര് പ്രസക്തമല്ല) 5. സ്്കറിയ തോമസ്, വി.സുരേന്ദ്രന്‍പിള്ള എന്നീ സാറാരുടെ പാര്‍ട്ടി. 6.ബ്രാക്കറ്റില്‍ പി.സി.തോമസ് ഉള്ള പാര്‍ട്ടി. 7. കേരള കോണ്‍ഗ്രസ് നാഷനാലിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടി. നയിക്കുന്നത് നോബ്ള്‍ മാത്യു. (കേട്ടിട്ടില്ല, ഇപ്പോള്‍ കണ്ടു). ഇത്രയും പോരേ?

ഇതെത്രാമത്തെ പിളര്‍പ്പാണ് എന്നതുസംബന്ധിച്ച ആധികാരിക വിവരങ്ങള്‍ ലഭ്യമല്ല. 1993ല്‍ പിളര്‍ന്നപ്പോള്‍ ടി.എം.ജേക്കബ്ബ് പറഞ്ഞത് അത് എട്ടാമത്തെ പിളര്‍പ്പാണ് എന്നായിരുന്നത്രെ. പുള്ളിക്കാരന്‍ വല്യ കണക്കപ്പിള്ളയായിരുന്നു. അവിടെനിന്ന് ഇങ്ങോട്ടുള്ള കണക്ക് ആരെടുത്തിരിക്കുന്നു? ശരിയായ പിളര്‍പ്പുണ്ട്, ശരിയല്ലാത്ത പിളര്‍പ്പുണ്ട്. പിളര്‍പ്പ് ക്യാന്‍സലാക്കുന്ന ലയനമുണ്ട്. സാങ്കേതികമായ പിളര്‍പ്പുണ്ട്. അല്ലാത്തതുണ്ട്. അല്ലെങ്കില്‍ത്തന്നെ ഇതെല്ലാം കൃത്യമാക്കിയിട്ട് എന്തോന്നു പ്രയോജനം? പോകാന്‍പറ.

കെ.എം.മാണി പറഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ ഒരു തിയറിയുണ്ട്. മാണി ഒരിക്കലേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ. പാണന്മാരാണ് പിന്നെയത് പാടി നടന്നത്. കേരള കോണ്‍ഗ്രസ് വളരുന്തോറും പിളരുകയും പിളരുന്തോറും വളരുകയും ചെയ്യുമത്രെ. പ്രാസം കൊള്ളാം. പക്ഷേ, മാണിയുടെ പല കാര്യത്തിലുമെന്നതുപോലെ ഇതിനും തെളിവില്ല. 1965 ല്‍ പാര്‍ട്ടി രൂപവല്‍ക്കരണത്തിന്റെ ആവേശത്തില്‍ 53 സീറ്റില്‍ മത്സരിച്ച് ജയിച്ചത് 23 സീറ്റിലാണ്. റെക്കോഡ് വിജയം. അന്നുനിയമസഭ ഉണ്ടായില്ല എന്നതുവേറെ വിഷയം. രണ്ടുവര്‍ഷം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ത്തന്നെ അഞ്ചായി സീറ്റ്. പോകട്ടെ, അത് സപ്തകക്ഷി മുന്നണി തൂത്തുവാരിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്. കോണ്‍ഗ്രസ്സിനുപോലും ഒമ്പതുസീറ്റേ കിട്ടിയിരുന്നുള്ളൂ. അതിനും ശേഷമാണ് പിളര്‍പ്പുകളുടെ പരമ്പര തുടങ്ങിയത്. പിന്നെയൊരിക്കലും വളര്‍ന്നിട്ടില്ല. പിളര്‍ന്നവര്‍ എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി ആഞ്ഞുപിടിച്ചിട്ടും 2011 ല്‍ കിട്ടിയത് ഒമ്പതുമാത്രം. വളരുമായിരിക്കും. ഇനി അങ്ങോട്ടു നല്ല ലക്ഷണമല്ലേ!

Wednesday, 2 March 2016

പ്രഹസന്നമാകുന്ന വിവരാവകാശ നിയമനങ്ങള്‍

കേരളത്തിലെ വിവരാവകാശ കമ്മീഷണര്‍മാരുടെ നിയമനപ്പട്ടിക അനൗദ്യോഗികമായി പുറത്തുവന്നുകഴിഞ്ഞു. അവസാനതീരുമാനമെടുത്ത ഉന്നതാധികാരസമിതി യോഗത്തിനുശേഷം പ്രതിപക്ഷനേതാവ് വി.എസ്.അച്യുതാനന്ദന്‍ ചില ഭിന്നാഭിപ്രായങ്ങള്‍ പ്രകടിപ്പിച്ചു. തീരുമാനങ്ങളില്‍ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ട പ്രധാനകാര്യം, അല്ലെങ്കില്‍ ഒരേയൊരു കാര്യം, വിരമിച്ച വിജിലന്‍സ് പോലീസ് തലവന്‍ വിന്‍സെന്റ് പോളിനെ ചീഫ് കമ്മീഷണറായി നിയമിക്കുന്നതുമാത്രമാണ് എന്ന ധാരണയാണ് ഇതുസംബന്ധിച്ച പത്രവാര്‍ത്തകളിലൂടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടത്. വിവരാവകാശകമ്മീഷന്റെ തലപ്പത്ത് തുടര്‍ച്ചയായി രണ്ടാംതവണയും പോലീസ് മേധാവിയെ നിയോഗിക്കുന്നതിന്റെ ഔചിത്യം അവിടെ നില്‍ക്കട്ടെ. പ്രതിപക്ഷനേതാവ് ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയ അഴിമതിയന്വേഷണം സംബന്ധിച്ച സംശയത്തേക്കാള്‍ പ്രാധാന്യമുള്ള മറ്റനേകം ഗൗരവമേറിയ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ഇതിലുണ്ട്. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ പോലും ഇവയെക്കുറിച്ചൊന്നും പറയുന്നില്ല.

കേരളത്തിലെ എണ്ണമറ്റ കമ്മീഷനുകളിലേക്കും ബോര്‍ഡുകളിലേക്കും അക്കാദമികളിലേക്കും കമ്മിറ്റികളിലേക്കും നടക്കുന്ന നിയമനങ്ങളുടെ വ്യവസ്ഥകളില്‍ നിന്ന് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ, അപൂര്‍വതകളുള്ളതാണ് വിവരാവകാശ കമ്മീഷന കമ്മീഷണര്‍ നിയമനവ്യവസ്ഥകള്‍. വിജ്ഞാപനം പരസ്യപ്പെടുത്തി താല്പര്യമുള്ളവരില്‍നിന്ന് അപേക്ഷ സ്വീകരിച്ച്, ഉദ്യോഗസ്ഥതലത്തില്‍ സൂക്ഷ്മപരിശോധന നടത്തി തയ്യാറാക്കുന്ന ചുരുക്കപ്പട്ടികയില്‍നിന്ന് ഉന്നതാധികാരസമിതി നിര്‍ദ്ദേശിക്കുന്ന വ്യക്തികളെ ഗവര്‍ണര്‍ നിയമിക്കുന്ന ഏക ഔദ്യോഗികപദവി ഒരുപക്ഷേ വിവരാവകാശകമ്മീഷണര്‍മാരുടേതാവും. പാര്‍ലമെന്റ് പാസ്സാക്കിയ നിയമവും സുപ്രീം, േകാടതികളുടെ മാര്‍ഗനിര്‍ദ്ദേശങ്ങളുമാണ് നിയമനത്തിന് ആധാരമായ വ്യവസ്ഥകള്‍. നിയമത്തിനും അതിന്റെ നടത്തിപ്പുസംവിധാനത്തിനും, പാര്‍ലമെന്റും ജുഡീഷ്യറിയും നല്‍കിയ പ്രാധാന്യത്തിന്റെ വ്യക്തമായ തെളിവുകളാണിതെല്ലാം. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍, കോര്‍പ്പറേഷന്‍-ബോര്‍ഡ്-അക്കാദമി നിയമനങ്ങള്‍ക്കുനല്‍കുന്ന ഗൗരവമോ പ്രാധാന്യമോ സുതാര്യതയോ പോലും വിവരാവകാശ കമ്മീഷന്‍ നിയമനങ്ങള്‍ക്ക് നല്‍കിയില്ല.

പ്രതിപക്ഷനേതാവോ മാധ്യമങ്ങള്‍പോലുമോ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്ന ഒരു കാര്യം, കമ്മീഷനില്‍ മാധ്യമമേഖലയ്ക്ക് പ്രാതിനിധ്യം നിഷേധിച്ചു എന്നുള്ളതാണ്. ''നിയമം, ശാസ്ത്രസാങ്കേതികം, സാമുഹ്യസേവനം, മാനേജ്‌മെന്റ്,് മാധ്യമം, ഭരണനിര്‍വഹണം എന്നിവയിലേതെങ്കിലും മേഖലയില്‍ വിപുലമായ അറിവും അനുഭവവും  പൊതുരംഗത്ത് പ്രാമുഖ്യവും'' ഉള്ള വ്യക്തികളെയാണ് നിയമിക്കേണ്ടതെന്ന് നിയമത്തില്‍ വ്യക്തമായി പറയുന്നുണ്ട്. ഈ പറഞ്ഞ ഏതെങ്കിലും മേഖലയില്‍ വിപുലമായ അറിവും പൊതുരംഗത്ത് പ്രാമുഖ്യവും ഉള്ള എത്ര വ്യക്തികള്‍ ഇപ്പോള്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരിലുണ്ട് എന്ന് ജനങ്ങള്‍ അറിയേണ്ടതല്ലേ? വിവരാവകാശരംഗത്തു പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന നിയമവിദഗ്ദ്ധന്മാരുടെ അപേക്ഷകള്‍ പോലും അവഗണിക്കപ്പെട്ടു എന്നത് വളരെ ഗൗരവമേറിയ കാര്യമാണ്. മാധ്യമരംഗവും ശാസ്ത്രസാങ്കേതികരംഗവും ഒഴിച്ചുനിര്‍ത്തപ്പെട്ടത് അറിവും പൊതുരംഗത്ത് പ്രാമുഖ്യവും ഉള്ള ആരും അവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടാണോ?

മുന്‍ യു.പി.എ സര്‍ക്കാറിന്റെ അഭിമാന നിയമനിര്‍മാണമായിരുന്നു വിവരാവകാശം. ലോകത്തിലെത്തന്നെ ഏറ്റവും കുറ്റമറ്റ നിയമമാണ് നമ്മുടേതെന്ന് ഈ മേഖലയിലെ വിദഗ്ദ്ധന്മാര്‍തന്നെ എടുത്തുപറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ബഹുഭൂരിപക്ഷം രാഷ്ട്രീയക്കാര്‍ അടങ്ങുന്ന പാര്‍ലമെന്റ് പാസ്സാക്കിയ ഈ നിയമത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു വ്യവസ്ഥ, വിവരാവകാശകമ്മീഷണര്‍മാരായി രാഷട്രീയപ്രവര്‍ത്തകരെയോ പാര്‍ട്ടികളില്‍ സ്ഥാനംവഹിക്കുന്നവരെയോ ജനപ്രതിനിധികളെയോ നിയമിക്കരുത് എന്നായിരുന്നു. ഈ വ്യവസ്ഥയുടെ ഉദ്ദേശ്യം പ്രശംസനീയമെങ്കിലും ഇതില്‍ വിവേചനത്തിന്റെ അംശമുണ്ടെന്നു കോടതിക്കു തോന്നിയതിനാല്‍ ഇക്കാര്യത്തില്‍ ഭേദഗതി ഉണ്ടായി. നിയമനശേഷം രാഷ്ട്രീയവുമായുള്ള ബന്ധം ഉപേക്ഷിച്ചാല്‍മതി എന്നു മാറ്റി. പക്ഷേ, കേരളത്തിലെ നിയമനം കണ്ടാല്‍ തോന്നുക രാഷ്ട്രീയക്കാരെ മാത്രം നിയമിച്ചാല്‍മതി എന്നു സുപ്രിം കോടതി വിധിച്ചു എന്നാണ്‍ നിയമനം പൂര്‍ണമായി ഭരണമുന്നണിയിലെ പാര്‍ട്ടികള്‍ക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തതുനാം കണ്ടു.

വിവരാവകാശവുമായി വളരെ അടുത്ത ബന്ധം പുലര്‍ത്തുന്ന പ്രൊഫഷനാണ് മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനം. തൊഴില്‍പരമായി വിവരാവകാശത്തെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നത് നിയമ, മാധ്യമ മേഖലകളിലുള്ളവരാണ്.  ജനങ്ങളുടെ അറിയാനുള്ള അവകാശമാണ് മാധ്യമപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം. വിവരാവകാശനിയമവും അങ്ങനെത്തന്നെ. പത്രസ്വാതന്ത്ര്യമാണ് ആദ്യത്തെ വിവരസ്വാതന്ത്ര്യ സംവിധാനം. വിവരാവകാശ നിയമത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍ നേടുതില്‍ മാധ്യമങ്ങള്‍ക്ക് വലിയ പങ്ക് വഹിക്കാനുണ്ട്. എല്ലാറ്റിനുമപ്പുറം ഭരണനടപടികളിന്മേല്‍ ഒരു വാച്ച്‌ഡോഗ് കരുതലും മാധ്യമങ്ങളുടേതാണ്. നിയമത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണഭോക്താവ് മാധ്യമമാണ്. ഫോര്‍ത്ത് എസ്റ്റേറ്റിന്റെ ഒരു കൈ ആണ് വിവരാവകാശനിയമം. എന്നിട്ടും കേരളത്തിലെ നിയമനടത്തിപ്പില്‍നിന്ന് ദുരൂഹമായ കാരണങ്ങളാല്‍ മാധ്യമമേഖല മാറ്റിനിര്‍ത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഇതിന്റെ ന്യായം വിശദീകരിക്കാന്‍ ഗവണ്മെന്റ് ബാധ്യസ്ഥമാണ്.

ജനാധിപത്യം ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള നിയമത്തെ പാര്‍ട്ടിയാധിപത്യം ശക്തിപ്പെടുത്താനുള്ള ഉപകരണമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. വീതംവെപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തില്‍, പാര്‍ലമെന്റ് പാസ്സാക്കിയ നിയമത്തിന്റെ വ്യവസ്ഥകള്‍ക്കുപോലും വിലയില്ല. വൈസ് ചാന്‍സലര്‍മാരെ പാര്‍ട്ടി സംസ്ഥാനക്കമ്മിറ്റി തീരുമാനിക്കുന്ന സംസ്ഥാനത്ത് വിവരാവകാശ കമമീഷണര്‍മാര്‍ക്കെന്ത് പവിത്രത? രണ്ടാം സ്വാതന്ത്ര്യം എന്നുപോലും വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെട്ട ഏറ്റവും വലിയ പൗരാവകാശനിയമം, കക്ഷിരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സ്വാര്‍ത്ഥതകളാല്‍ തകര്‍ക്കപ്പെടുകയാണ്.

(മാധ്യമം ദിനപത്രം 2016 മാര്‍ച്ച് മൂന്നിന് പ്രസിദ്ധപ്പെടുത്തിയത്)